เอาชีวิตรอดในกระท่อมไม้: ฉันเกิดข้างกรงอสูร

ตอนที่ 1 เอาชีวิตรอดในกระท่อมไม้: ฉันเกิดข้างๆ จุดเกิดมอนสเตอร์

9 นาที· 2.1K คำ
เนื้อหาถูกแปลด้วย AI และขัดเกลาโดยผู้มีประสบการณ์ด้านการแปลเรียบร้อยแล้ว

ตีหกโมงเช้า เจียงเมียนลืมตาขึ้นแบบรีเฟล็กซ์โดยอัตโนมัติ

ยื่นมือไปทางซ้ายเพื่อหยิบโทรศัพท์ แต่กลับสัมผัสได้ถึงดินที่ชื้นแฉะและลื่น

หมายความว่ายังไง?

เขาหันข้าง เห็นกำแพงไม้ที่ซ้อนกันเป็นท่อนกลมๆ อยู่ห่างออกไปยี่สิบสามสิบเซนติเมตร

ยังไม่ตื่น?

เจียงเมียนส่ายหัวเพื่อให้ตัวเองตื่นตัว ลองก้มดูพบว่าผ้าห่มหน้าร้อนที่ห่มอยู่หายไปเมื่อไหร่ไม่รู้ เตียงด้านล่างก็กลายเป็นกองฟางแห้งแทนที่

เงยหน้าขึ้น รอบข้างเป็นพื้นที่แคบๆ อึดอัด

เขาอยู่ในกระท่อมไม้ที่สร้างอย่างง่ายมากๆ หลังหนึ่ง

ไม่มีแม้แต่พื้น

นอนแบบนี้ไม่กลัวความชื้นขึ้นจากพื้น แล้วปวดข้อเข่าลงเหรอ?

"ยินดีต้อนรับสู่...โลกแห่งการเอาชีวิตรอด!"

เสียงอิเล็กทรอนิกส์เครื่องกลที่ดังขึ้นในหัวกะทันหันทำเอาชายหนุ่มสะดุ้งทั้งตัว

โลกแห่งการเอาชีวิตรอด เขาทะลุมิติมาหรือเนี่ย?

"ตั้งแต่วันนี้...แคร่กๆ...แซ่กๆ..."

เสียงกระแสไฟฟ้าแตกพร่าดังแสบแก้วหู

"...พยายาม...มีชีวิตรอด...แคร่กๆ..."

"...จำไว้...หกโมง..."

"..."

เสียงสุดท้ายถูกกลืนหายไปกับเสียงรบกวน

หะ?

ระบบเอาชีวิตรอดประกาศยังแผ่วๆ ขาดๆ หายๆ ได้อีกเหรอ?

เขาถูกส่งไปอยู่ที่ไกลเกินไปจนสัญญาณไม่ดีงั้นเหรอ?

เจียงเมียนเสยผมดำๆ แล้วตบหูตัวเอง พยายามหาหนวดเสาอากาศเพื่อปรับสัญญาณ

เบอร์ใหม่นะเว้ย อย่ามาแกล้งกันสิ!

ให้เขาฟังหน่อยว่าต้องจำอะไรบ้าง

เสียงแซ่กๆ ดังอยู่ครึ่งนาที ในที่สุดก็กลับมาชัดเจนอีกครั้ง

"...ทั้งหมดนี้ ขอให้พยายามเอาชีวิตรอดต่อไป!"

เจียงเมียนหน้ามืดไปหมด: "..."

ประสบการณ์ใกล้เคียงแบบนี้เขาเคยเจอแค่ครั้งเดียว ตอนสอบฟังภาษาอังกฤษในข้อสอบที่วิทยุพัง เลยต้องมั่วเลือกข้อ ค. ทั้งหมด ได้คะแนนฟัง 30 เต็มแค่ 8 คะแนน

...

"วูบๆ—"

ลมเย็นๆ ลอดผ่านช่องประตูพัดเข้ามา พัดให้หัวใจที่หวาดหวั่นของเจียงเมียนเย็นวาบไปหมด

เจียงเมียนสูดหายใจเข้าลึกๆ ผ่อนลมหายใจระบายความอัดอั้นในใจออกมา

วินาทีถัดมา เขาก็ตั้งสติได้ มองไปรอบๆ สำรวจไอเทมที่มีอยู่ และหาถังไอเทมสำหรับมือใหม่อาจมีอยู่

กระท่อมไม้ขนาดสามคูณสอง หกตารางเมตร พอดีกับเสื่อฟางผุๆ ผืนหนึ่ง

ข้างเสื่อมีขวานหินสีดำยาวกว่าสามสิบเซนติเมตรวางอยู่หนึ่งอัน กับกำไลข้อมือวัสดุกึ่งโปร่งใสหนึ่งอัน

ตรงมุมห้องมีไม้ท่อนยี่สิบสามสิบท่อนวางกองระเกะระกะ

นอกจากนี้ก็ไม่มีอะไรอื่นอีก

สายตาของเจียงเมียนตกไปที่กำไล เขาเดินเข้าไปหยิบขึ้นมา

ตัวเรือนเป็นอัญมณีโปร่งแสงสีฟ้าสดใส ล้อมรอบด้วยกรอบโลหะสีขาวอ่อนๆ แน่นหนา โครงสร้างภายในมองไม่เห็น

"ดูไฮเทคดีแฮะ..."

เจียงเมียนแตะพื้นผิวกำไลเบาๆ หน้าจอก็สว่างขึ้นทันที มีภาพฉายหนึ่งยิงออกมาเป็นแผงแสง

[ตรวจพบผู้เอาชีวิตรอดหมายเลข 100000]

[กำลังสุ่มพรสวรรค์ให้คุณ...]

[สุ่มพรสวรรค์สำเร็จ กรุณาเลือก จำกัดเวลา 60 วินาที:]

[ชื่อ: พ่อหนูรักเงิน

เลเวล: C

คำอธิบาย: ทั้งตระกูลเป็นชาวนา ร่ำรวยมานานแค่ไหนก็จนกลัว คุณมีเสบียงในคลังสินค้าอยู่แล้ว ถ้ายังไม่บริโภคภายในหนึ่งวัน วันถัดไปจะได้อาหารเพิ่ม 1 กิโลกรัม]

[ชื่อ: หมีตาบอด

เลเวล: D

คำอธิบาย: คุณเกิดมารักน้ำผึ้ง ตัดต้นไม้หนึ่งต้นมีโอกาส 1% ที่จะได้น้ำผึ้งหนึ่งกระป๋อง ผึ้งสร้างความเสียหายให้คุณลดลง 10%]

[ชื่อ: ความฝันของสถาปนิก

เลเวล: S (หนึ่งเดียว)

คำอธิบาย: สวรรค์อยากให้สิ่งใด ต้องเอาสิ่งนั้นไปก่อน คุณจะสูญเสียวัสดุก่อสร้างและสิ่งก่อสร้างทั้งหมด หลังจากนี้ปริมาณวัสดุก่อสร้างที่ได้จะเพิ่มเป็นสองเท่า จำนวนสิ่งก่อสร้างที่สร้างได้จะเพิ่มเป็นสองเท่า]

สายตาของเจียงเมียนกวาดผ่านพรสวรรค์สองอันแรกอย่างรวดเร็ว แล้วไปหยุดที่เลเวล "S" สีทอง

พรสวรรค์นี้ดูเกินคนตั้งแต่แรกเห็น แต่ราคาที่ต้องจ่ายนั้นไม่รู้ว่าจะเป็นยังไง

การดูแค่พรสวรรค์สามอันนี้ เจียงเมียนไม่สามารถคาดเดาระดับความยากของโลกเอาชีวิตรอดนี้ได้

ทั้งสามอันนี้ดูเป็นพรสวรรค์แนวชีวิตประจำวันทั้งนั้น

เขาไม่รู้ว่าภายนอกอันตรายแค่ไหน มีปีศาจสัตว์อสูรอยู่หรือเปล่า และถ้ามีอันตราย สองสามวันแรกจะมีช่วงปกป้องมือใหม่หรือไม่...

ถ้ากลางคืนเป็นฝูงซอมบี้ล้อมเมือง หรือกระท่อมไม้มีผลไล่ผีวิญญาณอะไรสักอย่าง การเสียกระท่อมไปจะโคตรอันตราย

[เวลานับถอยหลัง: 47 วินาที]

เจียงเมียนรีบลูกขึ้นผลักประตูไม้ออกไป ภายนอกที่เห็นคือต้นไม้เขียวขจีสูงตระหง่านเสียดฟ้า แสงแดดสลัวๆ ลอดผ่านเรือนยอดไม้ทอดลงบนพุ่มไม้เตี้ยๆ

เขาหยุดมองสองสามวินาที เห็นนกบินผ่านไปในป่า ไกลออกไปมีใบไม้สั่นไหว แล้วเจอกระรอกตัวหนึ่งโผล่หัวออกมาอย่างซุกซน

ดูไม่เหมือนโลกหลังวันสิ้นโลกเลย

น่าจะ...น่าจะเป็นโลกสร้างฐานที่มั่นกลางป่าที่มีความสุขมากกว่าแหละ?

[เวลานับถอยหลัง: 26 วินาที]

เจียงเมียนดึงสายตากลับมาที่กำไล

"คนกล้าท้องอืด คนขี้ขลาดอดตาย"

"พรสวรรค์สองอันแรกโคตรขี้แพ้ อนาคตไม่มีทางไปได้ไกล"

"โลกเอาชีวิตรอดนี้คงไม่โหดเหี้ยมขนาดให้คนตายวันแรกหรอกมั้ง"

"ใครจะไปปฏิเสธตำนานสีทองได้ล่ะ?"

"เลือกอันสาม"

...

[คุณได้เลือกพรสวรรค์: ความฝันของสถาปนิก]

[ปลดล็อกระบบเอาชีวิตรอดแล้ว ส่วนปัจจุบัน: ข้อมูลส่วนตัว, คลังสินค้า, ฟอรั่ม, การซื้อขาย]

รอบข้างกระท่อมไม้สีจางลง ในที่สุดก็โปร่งใสและหายไป

เสื่อฟางกับไม้ท่อนยี่สิบสามสิบท่อนที่มุมห้องก็ไม่เหลือให้เจียงเมียนด้วย

เสื้อแขนสั้นตัวบน กางเกงขาสั้นตัวล่าง เจียงเมียนนั่งลงบนพื้นตรงๆ

"ไกด์นำทางบัดซบ ปลดล็อกระบบก่อนแจกพรสวรรค์ไม่ได้เหรอไง?"

เจียงเมียนเห็นคำว่า "ฟอรั่ม" แล้วก็เริ่มด่าไปเรื่อย

ให้ผู้เอาชีวิตรอดได้คุยกันก่อนว่าแต่ละคนเป็นยังไง แล้วค่อยเลือกไม่ได้เหรอ?

แล้วสัญญาณกระตุกๆ เมื่อกี้ล่ะ ส่วนร้องเรียนลูกค้าอยู่ตรงไหน?

ขยับความคิดนิดเดียว เจียงเมียนก็เข้าไปในส่วนฟอรั่ม

เพื่อน, แชนแนลภูมิภาค, แชนแนลโลก มีทั้งหมดสามตัวเลือก

ในนั้นแชนแนลโลกถูกล็อกไว้ แสดงว่าปลดล็อกตอนเลเวล 5

เข้าไปในแชนแนลภูมิภาค ตัวอักษรแน่นๆ ไหลขึ้นด้านบนอย่างรวดเร็ว

"เปิดประตูแล้วตกจากต้นไม้ กระดูกหักสามท่อน มีใครช่วยฉันได้มั้ย"

"กระท่อมแกอยู่บนต้นไม้เหรอ? กูคิดว่าบ้านกูเกิดในรังคนป่านี่โคตรเกินคนแล้ว โชคดีที่วันนี้เป็นช่วงปกป้องมือใหม่ไม่สปอนมอนส์ ไม่งั้นเปิดประตูมาก็โดนจัดส่งเลย"

ฉันอยู่บนภูเขาหิมะ รอบข้างไม่มีต้นไม้เลยสักต้น มองไปไกลแค่ไหนก็ไม่เห็นกระท่อมไม้อื่น

"งั้นระยะระหว่างเราก็คงไกลมาก"

ฉันอยู่เกาะกลางทะเลสาบ รอบด้านเป็นน้ำ ปลาล้วนๆ ไม่รู้ว่าไพ่เด็ดขนาดนี้จะเล่นยังไงต่อ

ไปให้พ้น วันพรุ่งนี้กลางคืนสปอนจระเข้สองสามตัวแกก็จะรู้สึกตัวแล้ว!

น้ำเสียงของคนพวกนี้ฟังดูสบายๆ กันดี ทำเอาจิตใจของเจียงเมียนโล่งขึ้นไม่น้อย

โดยเฉพาะประโยค "วันนี้ไม่สปอนมอนส์"

อย่างน้อยก่อนเที่ยงคืนเขาปลอดภัย

มุมขวาบนของแชนแนลภูมิภาคแสดง 10W/10W น่าจะเป็นจำนวนคนในภูมิภาค

มองแบบนี้แล้วจำนวนคนในโลกเอาชีวิตรอดทั้งหมดน่าจะเยอะเอาเรื่อง

ภูเขาน้ำแข็ง กลางทะเลสาบ ค่ายคนป่า แล้วก็ป่ารอบๆ ตัวเจียงเมียน

โลกนี้ใหญ่โต ภูมิประเทศซับซ้อน ยุคที่น่าจะเป็นคือยุคก่อนประวัติศาสตร์

เจียงเมียนใส่กำไล พร้อมกับก้มลงใช้มืออีกข้างหยิบขวานหินขึ้นมา แล้วถามในแชนแนลไปพร้อมกัน:

"เมื่อกี้สัญญาณไม่ดี กฎหกข้อไม่ได้ยิน ขอถามหน่อยว่ามันคืออะไรกันแน่"

ทั้งที่รู้ว่าวันนี้ไม่สปอนมอนส์ แต่การไม่มีสิ่งก่อสร้างฝีมือมนุษย์รอบข้างก็ทำให้เจียงเมียนรู้สึกไม่สบายใจอยู่ดี

กลิ่นอายดิบเถื่อนของธรรมชาติห่างไกลจากชีวิตที่เขาเคยชินมากเกินไป

ในขณะที่คนอื่นยังคุยเล่นกันอยู่นั้น เขาก็ถือขวานหินเดินไปที่ต้นไม้ขนาดลำต้นเท่าถ้วยชามตรงหน้าสองเมตร

"แกร็ก—"

ขวานหินฟาดลงบนลำต้นไม้ เกิดเสียงทึบๆ

ด้วยแรงของเจียงเมียน ปกติฟาดหนึ่งทีลำต้นไม้จะมีรอยบุ๋มแค่นั้น

แต่ตอนนี้ตำแหน่งที่โดนฟาด กลับมีรอยแยกเพิ่มเข้าไปอีกสองสามเซนติเมตรหลังจากเกิดรอยบุ๋ม

ค่าแรงปรับเสริม

เหมือนในเกม ฟาดไปตามจำนวนทีที่กำหนด ต้นไม้จะลดค่าความคงทนลง

งั้นก็ยังพอไปได้ ถ้าให้ขวานหินแล้วให้ฟันต้นไม้จริงๆ ฟันทั้งวันอาจจะยังไม่ได้ไม้ท่อนสักสองสามท่อนเลย

ตอนนี้ในแชนแนลก็มีคนตอบกลับมา

"เพื่อนล้อเล่นรึเปล่า ยังกับสัญญาณไม่ดี"

แกอยู่บนอวกาศเหรอเพื่อน?

เฮ้ยเพื่อน แกเป็นหมายเลข 100000 เหรอเนี่ย งั้นก็ไม่แน่เหมือนกันว่าจะเกิดในที่ห่วยแตกแค่ไหน

"กฎหกข้อไม่เห็นมีอะไรเลย กระท่อมไม้คือที่พักพิงเดียวที่ผูกติดกับผู้เอาชีวิตรอด ในกระท่อมไม้มีเอฟเฟกต์ปกป้อง 20%"

"กลางวันมีสัตว์ป่าออกหากินแต่สัตว์กลายพันธุ์ไม่ค่อยตื่นตัว อยากเก็บของก็ไปตอนกลางวัน"

"กลางคืนโลกนี้จะมีหมอกลง ในหมอกมีสัตว์กลายพันธุ์ อันตรายมาก พวกมันกลัวไฟ ต้องรับประกันว่าไฟในบ้านไม่ดับทั้งคืน"

"โลกนี้จะสุ่มเกิดกล่องสมบัติ ลองไปหาได้ รางวัลในกล่องแน่นๆ"

"ทุกเจ็ดวันจะมีคลื่นสัตว์กลายพันธุ์บุก ช่วงนั้นสัตว์กลายพันธุ์จะไม่กลัวไฟ และดุร้ายขึ้นอีก"

"สุดท้าย พอปลดล็อกระบบแล้ว ในกระท่อมไม้จะมีหนังสือคู่มือเอาชีวิตรอดโผล่มา ข้างในแนะนำภาพรวมของโลกนี้อย่างคร่าวๆ"

...

หนังสือคู่มือเอาชีวิตรอด

เจียงเมียนก้มมองรอบๆ ไม่มีอะไรเลย

การเลือกพรสวรรค์อยู่ก่อนการปลดล็อกระบบ พอเลือกพรสวรรค์แล้วกระท่อมไม้ของเขาก็ถูกยึดไป ต่อให้พูดยังไงก็ไม่มีการเกิดหนังสือคู่มือเอาชีวิตรอดขึ้นมาอีก

ไกด์นำทางของเกมนี้มีปัญหาจริงๆ แหละ

จากนั้นเขาก็ต้องทำสองอย่างพร้อมกัน ฟันต้นไม้ไปด้วย เก็บข้อมูลผ่านแชนแนลไปด้วย

"แกร็ก—"

ขวานหินฟาดลงมาอีกที เจียงเมียนรู้สึกหมดแรงไปทั้งตัว เลยต้องหยุดชั่วคราว

เมื่อกี้เขาลองออกแรงต่างกันฟันต้นไม้ดู พบว่าไม่ว่าเบาหรือหนัก พอฟันครบหนึ่งที พลังจะถูกดูออกไปส่วนหนึ่งเสมอ

ประมาณว่าฟันต้นไม้ครบแปดที เขาก็หมดแรงทั้งตัว ต้องพัก

เจียงเมียนคิดอยู่ครู่หนึ่งก็เปิดข้อมูลตัวละคร ดูสเตตัสของตัวเอง:

[ชื่อ: เจียงเมียน]

[ชื่อเล่น: (ยังไม่ได้ตั้ง)]

[เลเวล: 1]

[พลังชีวิต: 8 (มีผลต่อการป้องกัน, พลังชีวิต)]

[พลังโจมตี: 7 (มีผลต่อการโจมตีกายภาพ)]

[พลัง: 8 (มีผลต่อความอึด)]

[ความเร็ว: 6 (มีผลต่อความคล่องแคล่ว)]

[จิตใจ: 10 (มีผลต่อระดับความตื่นตัวของสติ)]

[คำอธิบาย: (10 คือขีดจำกัดของมนุษย์ปกติ) คุณเป็นคนหัวคิดปลอดโปร่ง แต่ในโลกนี้ก็ไม่ได้พิเศษอะไร]

ดูท่าแล้ว ฟันขวานฟันต้นไม้หนึ่งที เสียพลังหนึ่งหน่วย

พลังฟื้นหนึ่งหน่วยใช้เวลา 10 วินาที วนฟันแปดทีหนึ่งรอบใช้เวลาทั้งหมดหนึ่งนาทีครึ่งถึงสองนาที

เจียงเมียนเห็นในแชนแนลมีคนพูดว่ากำไลมีฟังก์ชันสแกนระบุข้อมูล ก็เลยยกมือสแกนต้นไม้ตรงหน้าทันที

ต้นไม้ต้นนี้มีค่าชีวิต 100 หน่วย ฟันหนึ่งทีลดหนึ่งหน่วย

แปลว่าฟันต้นไม้ต้นหนึ่งต้องใช้เวลายี่สิบนาที

"กระท่อมไม้สองคูณสามคือกระท่อมไม้เลเวลหนึ่ง เป็นไอเทมตั้งต้นเหมือนขวานหิน ดังนั้นแบบแปลนเลยเรียนรู้ให้อัตโนมัติในกำไล"

"กระท่อมไม้เลเวลหนึ่งต้องใช้ไม้ท่อน 80 ท่อน ไม่รู้ว่าฟันต้นไม้หนึ่งต้นได้ไม้ท่อนกี่ท่อน"

"ฟันต้นไม้หนึ่งต้นลองดูก่อน ถ้าได้น้อยจะได้หยุดฟัน ค่าความอิ่มกับค่าความกระหายจะแย่ลงเรื่อยๆ ตามเวลา ยิ่งทำงานหนักยิ่งเปลี่ยนเร็ว"

"ตอนนี้ทั้งอาหารทั้งน้ำไม่มี ออกไปหาน้ำก่อนถึงจะถูก"

เนื้อหานี้ได้รับการคุ้มครอง ไม่อนุญาตให้พิมพ์ อ่านต่อได้ที่ BaoNovel.com
ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป