หลังจากดูของกำนัลที่นักล่าแก็งส่งมาให้ เจียงเมียนยังไม่ได้เริ่มเขียนจดหมายตอบ ข่าวจากหวังเถิงก็ส่งมาถึงก่อนแล้ว
"บอสครับ ช่วงเช้าผมใช้ชื่อเสียงของท่านดึงคนมารวมกลุ่มได้จำนวนหนึ่ง ชื่อว่าสมาคมพ่อค้า"
"จริง ๆ แล้วผมก็แค่เป็นประมุขแทน ประมุขที่แท้จริงคือท่านต่างหาก"
"หลังจากบริหารมาครึ่งวัน สมาคมพ่อค้าของเราก็ดึงคนเข้ามาได้มากมาย ควบคุมตลาดซื้อขายของพื้นที่ส่วนใหญ่ไว้ได้แล้ว"
"นี่คือแบบแปลนและวัสดุระดับสูงที่เรารวบรวมได้จนถึงตอนนี้ แถมยังมีท่อนไม้อีกสองพันกว่าท่อน ขอเชิญท่านตรวจทาน"
เฮ้ย หวังเถิงนี่นะ
ใช้ชื่อของเขาไปชักชวนผู้คนตั้งกลุ่ม ทำแบบนี้โดยไม่ขออนุญาตก่อน
ตามหลักแล้วเรื่องแบบนี้ควรจะทำให้เจียงเมียนรู้สึกไม่พอใจ
แต่หวังเถิงคนนี้เป็นคนหลักแหลม กลับเอ่ยขึ้นมาตรง ๆ และอธิบายอย่างลื่นไหลว่า "นี่คือสมาคมพ่อค้าของท่าน"
จากนั้นก็ยื่นบัญชีรายการสิ่งของให้เจียงเมียนตรวจทาน
ต่อให้เจียงเมียนรู้ว่ารายการสิ่งของนี่ส่วนใหญ่คงไม่ใช่ทั้งหมด และที่ว่าเขาคือประมุขตัวจริงก็เป็นเรื่องเหลวไหล
แต่พอเห็นของขวัญชิ้นนี้แล้ว เจียงเมียนก็โกรธไม่ลง
แถมหวังเถิงยังชี้ให้เห็นว่าภายในสมาคมพ่อค้ามีคนจำนวนมาก สิ่งของเหล่านี้ก็ย่อมเป็นผลประโยชน์ร่วมกันของหลาย ๆ คน
ต่อให้เจียงเมียนผู้เป็นบอสจะถูกใจ ก็ไม่มีทางหน้าด้านไปกวาดเอาทั้งหมด ให้คนอื่นเขาอดอยาก
สององค์กรใหญ่ส่งของกำนัลมาไล่เลี่ยกัน ฝ่ายแรกเพิ่งจะไป ฝ่ายหลังก็มาถึง
เจียงเมียนไม่เชื่อว่านี่คือความบังเอิญ
สององค์กรนี้สามารถเติบโตขึ้นมาได้ตั้งแต่ช่วงแรก ๆ ท่ามกลางผู้รอดชีวิต และดึงดูดคนที่มีความสามารถและทรัพยากรได้ขนาดนี้ แสดงให้เห็นถึงวิสัยทัศน์และชั้นเชิงของผู้อยู่เบื้องหลัง