เจียงเมียนจ้องมองชื่อบนหน้าจอ นิ่งไปครู่หนึ่ง
จากนั้นเขาก็หัวเราะออกมาอย่างขมขื่น
นี่คือการเม้าท์แรงเกินไปบนเน็ตจนรู้สึกเขินอายตัวเองงั้นเหรอ?
ความหนาหน้าด้านยังสู้หวังเถิงที่เกาะกลางทะเลสาบไม่ได้เลย
ไอ้หนูหวังเถิงนั่นกลายเป็นประมุขสมาคมพ่อค้าไปแล้ว ยังเอาแต่เป็นตัวแสบในแชนแนลภูมิภาคทั้งวัน
ใครด่าว่าโง่ก็ยังยิ้มตอบได้
จุดนี้เจียงเมียนยอมแพ้จริง ๆ
เจียงเมียนแวะไปเดินเล่นที่สมาคมพ่อค้าก่อน พบว่าสมาชิกเกินห้าพันคนแล้ว เนื้อหาที่คุยกันก็ไม่ต่างจากแชนแนลภูมิภาคข้างนอกเท่าไหร่
สิ่งเดียวที่ต่างคือมีประกาศปักหมุดอยู่ด้านบน:
[ขอแสดงความยินดีกับท่านเทพนิรนามที่ถึงเลเวล 10 และสังหารมอนสเตอร์ระดับอีลิทได้สำเร็จ!!!]
[ประกาศวันนี้: ท่านเทพนิรนามเปิดเส้นทางการค้าของนักล่าแก็ง กดราคาอาหารเหลือ 25 ท่อนไม้ต่อชุด]
ไอ้หวังเถิงนี่เอาแต่สนุกกับเรื่องพวกนี้ไม่รู้จักเบื่อจริง ๆ
ยังไงก็ต้องฉวยกระแสเขาไปตลอด
ประกาศนั่นเกือบจะปั้นให้เขาเป็นนักบุญแล้ว
และเพราะเป็นชื่อเสียงที่ดี เจียงเมียนเลยไม่คิดจะไปแหกตาให้เสียเรื่อง
ทุกครั้งก็แค่ทำอะไรเล็ก ๆ น้อย ๆ ภายในขอบเขตที่เขายอมรับได้
ในเมื่อหวังเถิงทำแบบนี้ พรุ่งนี้เขาจะเก็บดอกเบี้ยเพิ่มอีกหน่อย
ดูสมาคมพ่อค้าเสร็จ เจียงเมียนก็เข้าไปในกลุ่มแชทของนักล่าแก็ง
นักล่าแก็งมีจำนวนคนน้อยกว่าสมาคมพ่อค้าเยอะ เพราะงั้นมีคนใหม่เข้าคนเดียวก็ดึงดูดความสนใจได้ทั้งกลุ่ม
“เฮ้ย นี่ใครวะ ยังไม่ระบุชื่ออีก?”
“มีแต่หัวหน้าแก๊งที่มีสิทธิ์ไม่ระบุชื่อ นี่หัวหน้าแก๊งดึงเข้ามาเอง”
“คนระดับใหญ่ทั้งนั้น วางใจให้เกียรติหน่อย”
“เฮ้ยเพื่อน นายเป็นใคร ออกเสียงหน่อยสิ”
“ไม่พูด ไม่แคร์ งั้นเราคุยกันต่อดีกว่า”
“เมื่อกี้พูดถึงไหนแล้ว อัปเลเวลแล้วมันโคตรจะฟินเลยว่ะ”
“ตอนนี้ฉันมีเกราะมีหอก สัตว์กลายพันธุ์สามตัวหน้าประตูไม่พอให้ฉันฆ่าเลย ไอ้คนเลเวล 10 นั่นไปหามอนสเตอร์ที่ไหนมาวะ?”