พวกนางนั่งพักอยู่ครู่หนึ่ง เศรษฐีหวังกับหลี่หวังซื่อก็เข้ามา
เศรษฐีหวังเป็นชายวัยกลางคน รูปร่างท้วม ใบหน้ากลมอิ่มเอิบ สีหน้าดูมีสุขภาพดี
เขาสวมผ้าโพกศีรษะบัณฑิตสีเรียบ ใส่เสื้อคลุมผ้าฝ้ายเนื้อดีสีน้ำเงินเข้ม คาดผ้ารัดเอวไว้
เมื่อเข้ามาแล้ว เขาก็เดินไปนั่งตรงที่นั่งประธานอย่างไม่รีบร้อน
จากนั้นยกถ้วยชาข้างมือขึ้น เป่าลมเบา ๆ ก่อนจิบไปคำหนึ่ง
เขาเอ่ยเสียงเรียบว่า “พวกเจ้าคิดจะส่งลูกสาวมาอยู่บ้านข้าใช่หรือไม่?”
เว้นไปครู่หนึ่ง เขาก็กล่าวต่อว่า “พวกเจ้าก็เห็นสภาพความเป็นอยู่ของบ้านข้าแล้ว ชีวิตค่อนข้างสุขสบาย
บ้านเรามีข้อเรียกร้องเพียงอย่างเดียว คือต้องเชื่อฟังและดูแลหวังเป่าของข้าให้ดี
ขอแค่เชื่อฟัง เรื่องกินอยู่ก็ไม่ต้องเป็นห่วง แต่ข้าขอพูดไว้ก่อน หากไม่เชื่อฟัง กล้าทำเรื่องไม่ดีกับลูกชายข้า ข้ามีวิธีมากมายที่จะทำให้นางเชื่อฟัง!
พวกเจ้าคิดให้ดีแล้วหรือยัง?”
หวังชุ่ยหลันพยักหน้าพลางยิ้ม “แน่นอนเจ้าค่ะ เมื่อลูกสาวมาอยู่บ้านท่าน ก็ถือเป็นคนของบ้านท่านแล้ว ท่านจะอบรมอย่างไรก็แล้วแต่ท่าน
ทางบ้านเราจะไม่เข้ามายุ่งเจ้าค่ะ”
เศรษฐีหวังยิ้มพลางพยักหน้า “ได้ยินเจ้าพูดเช่นนี้ ข้าก็วางใจแล้ว ถ้าอย่างนั้นเล่าเรื่องลูกสาวของพวกเจ้ามาสิ พวกเราจะได้พิจารณาดู”
หวังชุ่ยหลันยิ้มประจบ “พวกเรามาด้วยความจริงใจเจ้าค่ะ บ้านเรามีลูกสาวที่เหมาะอยู่ 2 คน คนโตชื่อหลี่หว่านซิ่ว ปีนี้อายุ 12 ปี แก่กว่าหวังเป่า 2 ปี
คนเล็กเหมาะยิ่งกว่า ปีนี้อายุ 5 ขวบ ชื่อหลี่หว่านเหลียน
นางฉลาดคล่องแคล่ว ทั้งยังขยันทำงานเจ้าค่ะ”
เศรษฐีหวังรีบกล่าวอย่างกระตือรือร้น “ดี ถ้าอย่างนั้นตกลงตามนี้ ข้าจะจ่ายเงินมัดจำ 5 ตำลึงก่อน พรุ่งนี้พอไปดูตัวแล้วค่อยจ่ายส่วนที่เหลือ”
เศรษฐีหวังยิ้มอย่างพอเหมาะพอดี ล้วงเงิน 5 ตำลึงจากถุงเงินยื่นให้หวังชุ่ยหลัน