จ้าวหลันกับคนอื่น ๆ ขนเครื่องนอนบนรถเข้าไปในถ้ำ นางปูฟางลงบนพื้นด้านใน แล้วนำผ้าห่มนวมสองผืนวางทับลงไป
หลี่หว่านเหลียนกับคนอื่น ๆ ไปเก็บฟืน อยากขุดผักป่ามาสักหน่อย แต่หาอยู่นานก็พบเพียงผักเฟิร์นเล็กน้อย
หลี่หว่านชิงอยากไปดูว่าพอจะหาน้ำได้หรือไม่ จึงบอกว่า “หว่านเหลียน พวกเจ้าอย่าไปไกลนะ ข้าจะไปดูข้างหน้าว่าพอจะหาน้ำได้หรือเปล่า”
หลี่หว่านเหลียนพยักหน้า “พี่รองไปเถอะ พวกเราจะขุดผักอยู่ตรงนี้ ไม่เดินไปไหนหรอก!”
หลี่หว่านชิงเดินไปข้างหน้าตามลำพัง เดินไปได้สักพักก็เห็นลำธารสายหนึ่ง ทว่าน้ำแทบจะแห้งขอดแล้ว
หลายจุดแห้งสนิท มีเพียงแอ่งต่ำ ๆ ที่ยังพอมีน้ำอยู่บ้าง
นางหยิบถังน้ำออกมาจากมิติ ตักน้ำไว้เล็กน้อย เผื่อใช้ล้างข้าวของ
เพิ่งตักน้ำเสร็จและลุกขึ้น ก็เห็นลูกกวางตัวหนึ่งกำลังก้มกินน้ำอยู่ไม่ไกล
นางค่อย ๆ ลุกขึ้น หยิบลูกดอกออกมาแล้วขว้างใส่มันทันที
ลูกดอกปักเข้าที่ขาหน้าของกวางน้อย มันเจ็บจนวิ่งหนีไปข้างหน้า นางสะบัดเถาวัลย์ออกไปพันคอมันไว้ แล้วกระชากอย่างแรงจนมันล้มลง
นางรีบวิ่งเข้าไป ใช้มีดสั้นปลิดชีพกวางน้อย
จากนั้นเก็บมันเข้ามิติ ก่อนจะกลับมายกถังน้ำแล้วรีบมุ่งหน้ากลับไป
เมื่อมาถึงปากถ้ำ ไฟก็ถูกก่อขึ้นแล้ว นางวางถังลง ก่อนนำกวางน้อยออกมาจากมิติ “ท่านแม่ ข้าล่ากวางน้อยมาได้ตัวหนึ่ง จะชำแหละแล้วเอาไปย่างกินคืนนี้ดีไหม”
หลี่หว่านเหลียนมองกวางน้อยบนพื้น แล้วยิ้มเอ่ยว่า “ท่านแม่ คืนนี้พวกเรากินเนื้อกวางกันเถอะ ข้าโตขนาดนี้แล้วยังไม่เคยกินเลย!”
จ้าวหลันยิ้มพลางพยักหน้า “ได้ คืนนี้กินเนื้อกวางกัน แม่จะไปจัดการมัน พวกเจ้ารออยู่ในถ้ำ อย่าเดินเพ่นพ่านล่ะ”