หลี่ต้าหย่งปล่อยข้อมือหลี่เอ้อร์จู้ แล้วก้าวไม่กี่ก้าวไปหยุดตรงหน้าหวังกุ้ยจือที่นั่งอยู่บนพื้น “ยายแก่หนังเหนียว เจ้าพูดว่าใครเป็นชายชู้?”
“ข้าเป็นอาจารย์ของเด็ก ๆ หลายคน อีกอย่าง น้องสาวจ้าวตัดขาดกับบ้านพวกเจ้าไปแล้ว!”
ต้าเหมากับเด็ก ๆ หลายคนมายืนขวางหน้าจ้าวหลัน “ห้ามพวกเจ้ารังแกท่านน้าจ้าว!”
หลี่หว่านชิงจ้องหวังกุ้ยจือที่นั่งอยู่บนพื้นอย่างเย็นชา ยายแก่ตายยากคนนี้
ช่วงนี้นางยุ่งเกินไปหรืออย่างไร ถึงปล่อยให้พวกนั้นใช้ชีวิตสุขสบายเกินไปจนยังมีแรงมาก่อเรื่องได้
ดูท่าคงต้องหาเรื่องให้พวกนั้นทำเสียหน่อย!
เด็ก ๆ หลายคนยืนล้อมจ้าวหลันไว้ คอยปกป้องนางอยู่ตรงกลาง!
แม่เสือหวังเพิ่งพาลูกสาวไปทำธุระข้างทาง จึงไม่ได้มาถึงทันที พอนางวิ่งมาถึงก็สบถด่าไปด้วย “หวังกุ้ยจือ ยายแก่เอ๊ย! พูดจาใส่ร้ายจ้าวหลันแบบนี้ คิดจะทำลายชื่อเสียงนางหรือไง?”
“เจ้าคิดจะทำให้ใครขยะแขยงกัน? คนในหมู่บ้านใคร ๆ ก็รู้ว่าคนบ้านเจ้ามีนิสัยอย่างไร”
“เสบียงที่แบ่งกันไปเมื่อหลายวันก่อน เจ้าก็ได้กินไม่ใช่หรือ?”
“บ้านเจ้าก็ได้ส่วนแบ่งไปเหมือนกันไม่ใช่หรือ?”
“เจ้านี่มันพอกินอิ่มแล้วก็ลืมบุญคุณจริง ๆ!”
“แล้วพวกเจ้าที่มุงดูอยู่ตรงนี้ก็เหมือนกัน เห็นคนทั้งบ้านถูกรังแกก็ยังเอาแต่ยืนดู ตอนดื่มโจ๊กไม่เห็นจะบ่นว่าข้าวร้อนปากเลย”
“กินของเขาแล้วไม่ช่วยก็ยังพอว่า แต่กลับมายืนดูอยู่ข้าง ๆ อีก!”
หญิงม่ายอู๋ก็ลุกขึ้นยืนในตอนนั้น นางเข้าใจความรู้สึกของหญิงที่ถูกใส่ร้ายได้ดีที่สุด นางเลี้ยงดูลูกชายเพียงลำพัง ต้องทนคำครหานินทามากมายเพียงใด
หลายปีมานี้นางใช้ชีวิตอย่างระแวดระวังมาโดยตลอด พอเห็นบุรุษก็หลบ กลัวคนในหมู่บ้านจะพูดว่านางมีความสัมพันธ์กับคนนั้นคนนี้