ผู้คนจากหมู่บ้านหลี่เจียเดินทางต่อเนื่องไม่หยุดพัก ในที่สุดก็มาถึงหน้าภูเขาสูงก่อนฟ้ามืด!
ทางเดินเล็ก ๆ ขาดหายไปตรงเชิงเขา หลี่หลี่เจิ้งจึงประกาศว่า “คืนนี้พักกันที่เชิงเขาสักคืน พรุ่งนี้เช้าค่อยเข้าป่าเขา”
จ้าวหลันนั่งลงบนก้อนหินข้างทาง พลางทุบขาเบา ๆ “ในที่สุดก็ได้พักสักที วันนี้เดินมาตลอดไม่หยุด เหนื่อยจริง ๆ
หว่านชิง พวกเจ้าก็นั่งพักสักครู่เถอะ”
หลี่หว่านชิงนั่งลงข้างจ้าวหลัน “ข้าไม่เหนื่อย พรุ่งนี้พวกเราก็ต้องเข้าป่าเขาแล้ว ทางในเขาเดินลำบาก รถเข็นก็ขึ้นไปไม่ไหว อาจต้องทิ้งมันไว้”
จ้าวหลันพยักหน้าพลางทุบขา “พรุ่งนี้เช้าเอาของชิ้นใหญ่บรรทุกบนหลังล่อ ส่วนของชิ้นเล็กพวกเราก็แบกกันเอง!
คืนนี้กินข้าวให้เร็ว แล้วรีบพักผ่อนกัน!”
จากนั้นนางก็ลุกขึ้นเดินไปดูว่าเด็ก ๆ ทำอาหารเสร็จหรือยัง นับตั้งแต่ช่วยเด็ก ๆ เหล่านี้มา พวกเขาก็ช่วยนางหุงหาอาหาร ทุกครั้งที่พัก เด็ก ๆ จะเป็นคนไปหาไม้ขีดไฟแล้วก่อไฟทำกับข้าว!
นางยิ้มพลางเดินเข้าไปหา “เด็ก ๆ ข้าวเสร็จหรือยัง?”
เด็ก ๆ หลายคนลุกขึ้นยืนแล้วยิ้มตอบ “ท่านน้า ใกล้เสร็จแล้วขอรับ!”
หลี่หว่านเหลียนวิ่งเข้ามาจับมือจ้าวหลัน “ท่านแม่ นั่งตรงนี้เถอะ อีกเดี๋ยวข้าวก็เสร็จแล้ว!”
จ้าวหลันนั่งลงแล้วลูบศีรษะหลี่หว่านเหลียน “วันนี้หว่านเหลียนเหนื่อยไหม?”
หลี่หว่านเหลียนยิ้มพลางส่ายหน้า “ไม่เหนื่อย เดินทางกับพี่ชายพี่สาวสนุกมากเลย!”
หลี่ชิงซงจัดการรถล่อเรียบร้อยแล้วก็เดินมานั่งลง “ท่านแม่ ขาข้าหายดีแล้ว พรุ่งนี้ปีนเขาข้าจะแบกของเพิ่มอีกหน่อย”
ต้าเหมาทุบอกพลางพูดว่า “ท่านน้าจ้าว พวกเราหลายคนก็ช่วยแบกของได้เหมือนกัน!”
จ้าวหลันส่ายหน้า “พวกเจ้ายังเด็กเกินไป ไม่ต้องแบกหรอก!”