เวยเสียนจวินนำข้อสรุปที่เขาวิเคราะห์มาหลายวันออกมาเรียงทีละข้อ จากนั้นก็พยายามโยงแต่ละประเด็นเข้ากับผู้ต้องสงสัย ไม่น่าเชื่อว่า การไล่เรียงแบบนี้จะทำให้เขามองเห็นแนวทางขึ้นมาจริงๆ
"ผู้กำกับการโรงพัก หลังจากสรุปทั้งหมดแล้ว ข้าคิดว่า ผู้ต้องสงสัยส่วนสูงประมาณ 170 เซนติเมตร น้ำหนักราว 63 กิโลกรัม ฟังจากสำเนียงสามารถตัดสินได้ว่าเป็นชาวตำบลทางตะวันออกของอำเภอจินซาน และทางตะวันตกของอำเภอเหลียงเฉิง อำเภอจินซานเราอาจไม่มีอำนาจไปสืบสวน แต่ตำบลทางตะวันตกของอำเภอเราสามารถตรวจสอบได้หมด เช่น ตำบลอี้จี้ ตำบลหยางซาน ตำบลเหมาซาน หรือจะขยายวงกว้างออกไปอีก รวมถึงตำบลจั้นจวงด้วยก็ได้ เงื่อนไขคัดกรองให้เน้นครอบครัวที่พ่อแม่แยกทางกัน หรือทำงานในนครหลินเฉิง เป็นกลุ่มคนรับจ้าง ภายในหนึ่งเดือนก่อนเกิดเหตุมีเหตุการณ์อกหัก ตกงาน ถูกกระตุ้นทางอารมณ์ เป็นต้น เพื่อใช้ในการคัดออก......."
"ได้ เอาตามแนวทางของเจ้า โรงพักจะสนับสนุนเจ้าอย่างเต็มที่ แต่ก็จำกัดแค่การสนับสนุนจากโรงพักเท่านั้น เราอย่าไปทำใหญ่โตนัก เรื่องกระจายแหกว้างขนาดนี้ จะได้ผลหรือไม่ยังไม่รู้เลย อย่าไปสร้างเรื่องเพิ่ม เดี๋ยวจะกลายเป็นที่หัวเราะเยาะ" หลี่เฉียงกล่าวเป็นนัย
เวยเสียนจวินเข้าใจความหมายของเขา เพราะตำบลเหล่านี้ก็มีโรงพักของตัวเอง ด้านบนยังมีกองคดีอาญาอีก เจ้าเป็นแค่โรงพักตำบลหนึ่ง เกิดข้ามเขตไปไขคดี ถ้าสำเร็จก็เป็นเรื่องเซอร์ไพรส์ แต่ถ้าไม่สำเร็จ สุดท้ายก็ต้องกลายเป็นที่ครหาอยู่ดี!
อีกอย่าง ต่อให้เวยเสียนจวินจะใช้เหตุผลอธิบายได้สวยหรูแค่ไหน มันก็เป็นเพียงข้อสันนิษฐาน ความจริงจะเป็นอย่างไร ยังไม่มีใครรู้!