"ไม่ผิด คนคนนั้นต้องเป็นจางเสี่ยวเฟินแน่นอน!" เวยเสียนจวินพูดอย่างหนักแน่น "หากผู้ต้องสงสัยเป็นนาง เรื่องทั้งหมดก็อธิบายได้อย่างสมเหตุสมผล!"
"ไม่เคยมีพี่ชายคนนั้น ไม่เคยมีเด็กหนุ่มคนนั้น ดังนั้นเราจึงสืบหาตัวคนผู้นี้ไม่พบ! ทุกท่านลองคิดดู ทำไมคำพูดของจางเสี่ยวเฟินจึงกลายเป็นหลักฐานได้ และทำให้คดีครบวงจร? ทั้งหมดล้วนเป็นละครที่นางแสดงเองแต่เพียงผู้เดียว พวกเราต่างถูกนางนำเข้าทางตันกันหมด!"
"หากข้าเดาไม่ผิด เหตุการณ์ในคืนนั้นน่าจะเป็นเช่นนี้: หลังเลิกเรียนภาคค่ำ จางเสี่ยวเฟินชวนผู้ตายเจียหลิงหลิงไปห้องน้ำ โดยหาข้ออ้างพาไปห้องน้ำทางตะวันตกเฉียงเหนือที่ผู้คนพลุกพล่านน้อย ที่ในห้องน้ำ เพราะเมื่อกลับไปก็ต้องอาบน้ำเข้านอน เจียหลิงหลิงจึงจัดการธุระส่วนตัวไปด้วย และในจังหวะนั้นเอง เจียหลิงหลิงผู้ไม่ทันตั้งตัว ถูกจางเสี่ยวเฟินจู่โจมอย่างกะทันหัน ฟันมีดเพียงครั้งเดียวก็สิ้นชีพ หลังจากนั้นก็ตัดศีรษะนางทิ้งลงในถังเก็บอุจจาระ ส่วนอาวุธก็ถูกโยนลงไปในถังเก็บอุจจาระพร้อมกัน"
"แล้วแรงจูงใจล่ะ? ไร้สาเหตุ สาววัยสิบกว่าปีคนหนึ่งจะฆ่าเพื่อนร่วมชั้น เพื่อนร่วมโต๊ะ เพื่อนร่วมห้อง และเพื่อนสนิทของตัวเองได้อย่างไร เรื่องนี้ไม่สมเหตุสมผล!" เผิงเล่อตั้งข้อสงสัย
เขาไม่ได้ปฏิเสธว่าข้อสันนิษฐานของเวยเสียนจวินถูกต้อง แต่แรงจูงใจก็สำคัญไม่แพ้กัน ใครจะฆ่าคนโดยไร้เหตุผลไปได้!
หรือว่าจะเป็นคนวิปริต!
อืม ใครที่สามารถตัดศีรษะคนได้ ก็ถือว่าวิปริตไม่น้อยแล้วล่ะ!
"แรงจูงใจงั้นหรือ? เรื่องนี้ต้องถามผู้ก่อเหตุเองแล้ว ข้าก็ไม่อาจรู้ได้!" เวยเสียนจวินส่ายหน้าอย่างจนใจ