มณฑลฮั่นตง นครหลินเฉิง อำเภอเหลียงเฉิง สำนักงานกองกำลังประชาชนติดอาวุธ ห้องทำงานหัวหน้าฝ่าย
“ให้ตายเถิด ท่านผู้นำเก่า เรื่องนี้ท่านทำไม่เข้าท่าเลยนะ ยอดฝีมือที่ทำคุณงามความดีระดับสองมาได้ถึงสองครั้ง ปล่อยให้กลับมาเฉย ๆ อย่างนี้หรือ?” หลิวเจิ้งจวินเอ่ยแซว
“ไอ้หลิวเจิ้งจวิน แกอย่ามาพูดจาไร้สาระต่อหน้าข้า ทหารคนนี้แกต้องจัดการให้ข้าเรียบร้อย อย่าพูดเรื่องอื่น ข้าจะติดหนี้บุญคุณแกครั้งหนึ่ง!” ชายปลายสายตวาดอย่างหัวเสีย
“ฮี่ ๆ ถ้าอย่างนั้นข้าจะเกรงใจได้อย่างไร? แต่เมื่อท่านผู้นำเก่าพูดเช่นนี้ บุญคุณนี้ข้าไม่รับก็ต้องรับแล้ว! ได้เลย ข้าจะโทรไปทักทายสำนักบุคลากรและสำนักงานตำรวจเดี๋ยวนี้ วางใจเถิด วางใจได้ กรอบอัตรากำลังสายงานการเมืองและกฎหมายเราคงพูดยากหน่อย แต่สัญญาจ้างจะยากสักเท่าไร? เรื่องหมู ๆ...” หลิวเจิ้งจวินพูดด้วยน้ำเสียงเจ้าเล่ห์
หากมีคนนอกมาเห็นเข้า คงต้องตาเบิกโพลงเป็นแน่
ใครจะไปคิดว่า ในคณะกรรมการถาวรพรรคประจำอำเภอ คนที่เคร่งขรึมที่สุด หน้าบึ้งตลอดวัน ราวกับใครติดหนี้เขาสองล้าน คือหัวหน้าสำนักงานกองกำลังประชาชนติดอาวุธ จะมีมุมขี้เล่นเจ้าเล่ห์ถึงเพียงนี้!
วางสายแล้ว หลิวเจิ้งจวินหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมา ค้นหาชื่อ “สำนักบุคลากร จางจิ้น” จากสมุดรายชื่อ กดปุ่มโทรออก
“ฮัลโหล ท่านผู้อำนวยการจาง ข้า หลิวเจิ้งจวิน!”
“หัวหน้าฝ่ายหลิว มีอะไรให้สั่งการหรือ?” ปลายสาย จางจิ้นพูดพลางยิ้มเต็มใบหน้า
เพราะทุกปีจะมีนายทหารโยกย้ายหรือทหารปลดประจำการที่ต้องจัดการเรื่องงาน ดังนั้นหน่วยงานที่เลี่ยงไม่ได้เลยคือสำนักบุคลากร และสำนักงานกองกำลังประชาชนติดอาวุธก็เป็นผู้ประสานงานเรื่องนี้ ทำให้หลิวเจิ้งจวินกับจางจิ้นสนิทสนมกันดี