พูดตามตรง หลี่จงโหลวพบเจอตำรวจมากมายที่เขาไต่เต้าให้และดึงเข้ามา แต่ละคนมีปฏิกิริยาต่างกันออกไป บ้างลังเล บ้างตื่นเต้น บ้างแทบไม่เชื่อสายตา ทว่าไม่เคยมีใครสงบนิ่งได้เท่าเวยเสียนจวินผู้นี้ ไม่เคยมีใครคิดอ่านเป็นระบบระเบียบได้เท่านี้ ไม่เคยมีใครมั่นคงได้เท่านี้
ขอบคุณและปฏิเสธอย่างเป็นขั้นเป็นตอน ไม่ถ่อมตนเกินไปและไม่ผยอง สงบนิ่งและหนักแน่น หากไม่เพราะยังพอเห็นความอ่อนเยาว์บนใบหน้า หลี่จงโหลวคงนึกว่าตนกำลังเผชิญหน้ากับเจ้าเก๋าประสบการณ์วัยเดียวกันกับเขาเสียอีก!
"เจ้าหนูเก่ง ไม่เสียชื่อที่เป็นกำลังพลที่กองทัพหล่อหลอมมา! สำนักงานตำรวจนครหลินเฉิงของเราได้ของดีมาโดยบังเอิญแล้ว ดี ข้าเคารพในตัวเลือกของเจ้า อย่างไรก็ตาม ประตูของกองบังคับการตำรวจกองคดีอาญาของเรา เปิดรอเจ้าอยู่เสมอ ตราบใดที่เจ้าคิดจะมา เวลาใดก็ตาม โทรหาข้าได้ตลอด กระบวนการจัดการเป็นหน้าที่ของข้าเอง!" หลี่จงโหลวกล่าวอย่างจริงจัง
พร้อมกับหยิบกระดาษแผ่นหนึ่งจากกระเป๋า ที่ด้านบนเขียนหมายเลขโทรศัพท์ของเขา ส่งให้เวยเสียนจวิน
ฝ่ายหลังรับกระดาษแผ่นนั้นมาด้วยสองมืออย่างทะนุถนอม สีหน้าเคร่งขรึม มือสั่นน้อยๆ ด้วยความตื้นตัน แก้มทั้งสองข้างแดงเรื่อด้วยอารมณ์ที่ปะทุขึ้นมา กล่าวด้วยความปลาบปลื้มว่า "ขอบคุณผู้บังคับการที่ให้ความสำคัญกับข้า ข้าจะตั้งใจเรียน มุ่งมั่นพัฒนา รับใช้ประชาชน ทำคุณประโยชน์เท่าที่กำลังจะเอื้ออำนวยให้กับวงการตำรวจประชาชนนครหลินเฉิง!"
"ทำหน้าที่ให้ดี!" หลี่จงโหลวตบไหล่เวยเสียนจวินอย่างหนักแน่น แล้วหันไปพูดกับจ้าวเจี้ยนกั๋วว่า "นี่คือต้นกล้าดี ต้องช่วยข้าหล่อหลอมให้ดี!"
"ผู้บังคับการวางใจได้ เรื่องนี้ข้าจะรับผิดชอบเอง!" จ้าวเจี้ยนกั๋วตอบอย่างมั่นคง