การผ่าตัดยาวนานถึงสามชั่วโมง ประกอบกับฤทธิ์ยาสลบที่ยังไม่จางหาย พอเวยเสียนจวินฟื้นขึ้นมาอย่างสมบูรณ์ ก็เป็นเช้าวันรุ่งขึ้นแล้ว
"เสี่ยวเวย เจ้าตื่นแล้ว!"
คนที่นั่งเฝ้าอยู่ข้างเตียงคือครูฝึกการเมืองจางเหว่ย พอเห็นเวยเสียนจวินฟื้นขึ้นมา ก็เผยรอยยิ้มอันชื่นใจออกมาทันที
"ครูฝึกการเมือง รบกวนท่านแล้ว! ให้ท่านมาเฝ้าข้าอยู่ทั้งคืนเช่นนี้ ไม่รู้จะเกรงใจอย่างไรดี!"
"จะมีอะไรให้เกรงใจเล่า เจ้านี่คือผู้มีคุณูปการใหญ่หลวงของโรงพักเฉิงตงเรา จะว่าเฝ้าเจ้าแค่คืนเดียว ต่อให้เฝ้าเจ้าเป็นทุกวันจนกว่าจะหายดีออกจากโรงพยาบาล ข้าก็เต็มใจ!" จางเหว่ยพูดด้วยความตื้นตัน "เจ้าหมอนี่ ช่างเป็นคนมีความสามารถจริงๆ เช่นนี้เองที่ทอดแหกว้างๆ แล้วยังจับคนได้ อย่าว่าแต่พวกเราเลย ต่อให้หัวหน้าหน่วยลี่แห่งกองบัญชาการนครได้ยินวิธีสืบคดีของเจ้าเข้า ก็ยังตะลึงพูดไม่ออกเลย!"
"เฮ้อ ครูฝึกการเมือง ท่านอย่าได้เยาะเย้ยข้าเลย ข้านี่ก็เป็นแมวตาบอดเจอหนูตาย ตั้งใจไว้ว่าเมื่อวานจะสืบเป็นวันสุดท้ายแล้ว สืบไม่พบก็เลิก ใครจะรู้ว่าบังเอิญไปเจอเข้า!" เวยเสียนจวินทำเป็นพูดด้วยความเก้อเขิน
"เจ้าอย่าได้ถ่อมตัวเลย ตารางที่เจ้าสืบสวนไว้ ถูกหัวหน้าหน่วยลี่เห็นแล้ว ในบรรดาคนหลายพันคน ล็อกเป้าได้ 108 คน แล้วเดินทางไปสอบถามตามบ้านทีละคน คัดออกทีละคนตามวิธีตัดทิ้ง ความเพียรพยายามเช่นนี้ ว่าตามตรง ทั้งอำเภอเหลียงเฉิงก็หายากที่จะหาคนที่สองได้!" จางเหว่ยชมด้วยความทึ่ง "สมแล้วที่เจ้าจะได้ความดีความชอบ เมื่อคืนนี้ หลังจากการสอบปากคำตลอดทั้งคืน หลี่จื้อเฉิงผู้ต้องสงสัยก็สารภาพรับผิดต่อความผิดที่ก่อไว้หมดสิ้น เปิดเผยออกมาหมดแล้ว!"