【ฉบับเต็มได้รับการตรวจแก้และแก้ไขข้อผิดพลาดแล้ว อ่านได้อย่างสบายใจ เรื่องหลักจบสมบูรณ์แล้ว ตอนพิเศษและเส้นเรื่อง if คาดว่าจะอัปเดตครบก่อนเดือนตุลาคม หากชอบเรื่องนี้ ขอให้ผู้อ่านทุกคนช่วยให้คะแนนรีวิวดี ๆ ด้วยนะคะ แนะนำให้อ่านจบก่อนแล้วค่อยให้คะแนน ขอบคุณทุกคนมากค่ะ!!!】
เหวินซินอารมณ์ดีมาก เปิดประตูเข้าบ้านไปแล้วกลับพบว่าไม่มีใครอยู่เลย
“แม่คะ”
“แม่คะ?”
“แปลกจัง ทำไมที่บ้านถึงไม่มีใครเลยนะ?” เหวินซินรู้สึกแปลกใจอยู่บ้าง แต่เพราะอารมณ์กำลังดี เธอจึงไม่ได้ใส่ใจมากนัก เดินเข้าไปในห้องแล้วลองสวมกระโปรง
ตอนนั้นเอง เสียงกริ่งหน้าประตูก็ดังขึ้น เหวินซินวางกระโปรงในมือลง “เอ๊ะ? พวกเขาไม่ได้พกกุญแจมาหรือไงนะ?”
เหวินซินเดินไปเปิดประตูด้วยความสงสัย
ทันทีที่เปิดประตู ชายในชุดลายพรางตรงหน้าก็พุ่งเข้ามาปิดปากเธอ การเคลื่อนไหวของเขารวดเร็วมาก เร็วจนเธอยังไม่ทันตั้งตัว ปากกับจมูกก็ถูกปิดไว้เสียแล้ว
“อื้อ...” เหวินซินดิ้นรน ชายตรงหน้าส่งสัญญาณอันตรายออกมาเต็มตัว เธอเริ่มหวาดกลัว แผ่นหลังชุ่มไปด้วยเหงื่อเม็ดเล็ก ๆ ขนลุกซู่ทั่วร่างอย่างห้ามไม่อยู่
มือของชายคนนั้นมีแรงมหาศาล แทบจะปิดปากเธอจนขาดใจ
ความรู้สึกหายใจไม่ออกแบบนี้เหมือนกำลังจมน้ำ
เมื่อคนตกลงไปในน้ำ สัญชาตญาณจะทำให้ตื่นตระหนก แขนขาตะเกียกตะกายอย่างสุดกำลัง ในใจเต็มไปด้วยความหวาดกลัว
เพราะเมื่ออยู่ต่อหน้าความตาย ทุกสิ่งล้วนเล็กน้อยไร้ความหมาย
ความกลัวไม่ช่วยอะไร น้ำซัดกระเซ็นเข้ามาเป็นระลอก ลอดเข้าโพรงจมูก ร่างกายอยากสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ โดยสัญชาตญาณ แต่พอสูดเข้าไปก็สำลักน้ำ ไออย่างรุนแรงจนเจ็บแปลบที่หน้าอก
แสบ ซ่าน สำลัก
ลำคอจะเกิดอาการเกร็งกระตุกเพื่อป้องกันตัว ทางเดินหายใจปิดแน่น ทว่าหน้าอกกลับอึดอัดจนแทบระเบิด ศีรษะตื้อแน่น พยายามสูดลมหายใจเข้าอย่างสุดกำลัง แต่ก็สูดอากาศเข้าไปไม่ได้
ความไร้เรี่ยวแรงถาโถมเข้ามาในใจ คนจึงยอมแพ้ต่อโอกาสรอดชีวิต อาการเกร็งคลายลง น้ำจำนวนมากทะลักเข้าสู่หลอดลมและปอด
ปอดราวกับถูกไฟเผา เจ็บแสบเหมือนฉีกขาดไปทั้งปอด ทั้งร่างปวดร้าวราวกับถูกฉีกเป็นชิ้น ๆ ทุกข์ทรมานยิ่งกว่าสิ่งใดที่เคยประสบมาในชีวิต
เมื่อน้ำเข้าสู่ถุงลมปอด ร่างกายก็ขาดออกซิเจนอย่างรวดเร็ว เวลานั้นคนเราจะไม่รู้สึกหวาดกลัวอีกต่อไป กลับอาศัยสติที่เหลืออยู่น้อยนิดย้อนทบทวนชีวิตของตัวเอง
ชั่วขณะสั้น ๆ ไม่ถึงหนึ่งวินาที
แต่เหวินซินกลับทบทวนชีวิตทั้งชีวิตของเธอ ชีวิตที่แตกสลายเป็นเสี่ยง ๆ
เหวินซินเริ่มเวียนศีรษะ สายตาพร่ามืด ไม่ดิ้นรนอีกต่อไป ร่างกายไร้เรี่ยวแรง สมองขาดออกซิเจน ภาพตรงหน้ามืดลง การได้ยินค่อย ๆ เลือนราง ความเจ็บปวดจางหายไปทีละน้อย ก่อนจะหมดสติ
จากนั้นหัวใจก็ค่อย ๆ หยุดเต้น ไร้ความรู้สึก และสูญเสียสติสัมปชัญญะส่วนสุดท้ายไป
เธอตายแล้ว
ตายเพราะกระโดดลงทะเลด้วยความรู้สึกผิด
……
หลินตัวจวิ้นเห็นสีหน้าเธอผิดปกติจึงคลายมือ เหวินซินกลับมาหายใจได้อีกครั้ง เธอหอบหายใจถี่ ๆ ติดต่อกันหลายครั้ง
เธอไม่ได้ตายอย่างทรมานเพราะจมน้ำเหมือนในชาติก่อน กลับได้รับออกซิเจนและมีชีวิตอยู่ต่อ
เธอยังมีชีวิตอยู่
ความจริงข้อนี้ท่วมท้นอยู่ในสมองของเธอ แต่ความรู้สึกหายใจไม่ออกเหมือนตอนจมน้ำยังคงติดค้าง ทำให้เธอครองสติกลับมาไม่ได้อยู่นาน
หลินตัวจวิ้นรู้สึกว่าเธอแปลกไป แต่ก็อธิบายไม่ถูกว่าเป็นเพราะอะไร เขาใช้เท้าเขี่ยเธอเบา ๆ “กลัวแล้วหรือ? เรื่องที่เธอทำกับตระกูลหลิน สุดท้ายก็ต้องได้รับผลกรรม!”
“และตอนนี้ ผลกรรมของเธอก็มาถึงแล้ว” หลินตัวจวิ้นขยับเข้ามาใกล้ พูดอย่างเหี้ยมเกรียม
เหวินซินถูกบีบจนล้มลงบนโซฟา เพิ่งได้สติกลับมาจากความตาย เธอมองหลินตัวจวิ้นอย่างตกตะลึง น้ำตาร่วงพร่างราวกับไข่มุกขาดสาย
“ตัวจวิ้น...” เธอพึมพำ
หลินตัวจวิ้นถอดแว่นตากับหน้ากากอนามัยที่ใช้ปลอมตัวออก “ใช่ ฉันเอง ตกใจจนเป็นใบ้ไปแล้วหรือไง? การสืบของเธอน่าขำจริง ๆ นึกไม่ถึงหรือไงว่าโลกนี้มีทั้งวิกผมกับรองเท้าที่ตั้งใจใส่ให้ใหญ่กว่าขนาดเท้า?” หลินตัวจวิ้นบีบคางเหวินซิน มองใบหน้าที่ดูสิ้นหวังนั้นแล้วชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะสะบัดมือออก
“ฉันจะตามติดเธอเหมือนเงา แล้วเล่นสนุกกับเธอและเฉินเสี่ยวเฟยให้เต็มที่” หลินตัวจวิ้นจ้องเธอพลางพูด
“ตัว...ตัวจวิ้น” เหวินซินลุกขึ้นมาเกาะกางเกงของเขา แต่หลินตัวจวิ้นรังเกียจเธอและพยายามสะบัดเธอออก
เหวินซินเกาะแน่นเกินไป ชั่วขณะหนึ่งเขาจึงสะบัดไม่หลุด
หลินตัวจวิ้นขมวดคิ้วมองเธอ เหวินซินร้องไห้ไม่หยุด “ขอโทษ”
“ขอโทษนะตัวจวิ้น ขอโทษ...” เหวินซินร้องไห้จนเครื่องสำอางบนใบหน้าเลอะเทอะ มือยังคงเกาะกางเกงของหลินตัวจวิ้นไว้ เธอส่ายหน้าไปมาพลางพูดขอโทษซ้ำแล้วซ้ำเล่าราวกับคนโง่
หลินตัวจวิ้นชะงักไปครู่หนึ่ง คำพูดของเธอเกินกว่าที่เขาคาดคิดไว้ทั้งหมด
เขาคิดว่าเธอจะหวาดกลัว ตื่นตระหนก หรือไม่ก็ร้องขอชีวิต แต่ไม่เคยคิดเลยว่าเธอจะขอโทษ
เธอหยิ่งยโสอยู่เหนือคนอื่นเสมอ คิดว่าตัวเองไม่เคยผิด แล้วจะขอโทษได้อย่างไร? หลินตัวจวิ้นมองเธอ แววตาฉายความไม่เข้าใจและสับสนอยู่เล็กน้อย
“อย่าคิดว่าแค่ขอโทษแล้วฉันจะยกโทษให้เธอ” หลินตัวจวิ้นพูดเสียงเย็นชา
ในหัวของเหวินซินยุ่งเหยิงไปหมด ราวกับยังหายใจไม่ออกเหมือนตอนจมน้ำ เธอคุกเข่าลงต่อหน้าหลินตัวจวิ้น “ฉันรู้ว่าต่อให้พูดมากแค่ไหน ขอโทษอีกสักกี่ครั้งก็ไม่มีประโยชน์ ฉันจะพิสูจน์ให้คุณเห็น ฉันจะพิสูจน์...”
ราวกับเหวินซินตัดสินใจบางอย่างแล้ว เธอพยักหน้าอย่างหนักแน่น แววตาไม่ลนลานเหมือนเมื่อก่อนอีกต่อไป จ้องตรงไปยังหลินตัวจวิ้น
“ฉันจะพิสูจน์ให้คุณเห็น ฉันจะทำให้ได้...”
หลินตัวจวิ้นเห็นเธอเหมือนคนเสียสติ จึงคิดว่าเธอคงตกใจจนเป็นบ้า ในใจเกิดความรู้สึกประหลาดขึ้นมา พร้อมความเจ็บปวดบางอย่างที่แม้แต่เขาเองก็ไม่ทันสังเกต
ผู้หญิงที่ดูคลุ้มคลั่งตรงหน้าไม่ใช่คนที่เขาต้องการหรอกหรือ? ไม่มีใครเชื่อคำพูดของคนบ้า เหมือนกับตอนที่เขาความจำเสื่อมแล้วกลายเป็นคนโง่
ไม่มีใครเชื่อคำพูดของเธอ เฉินเสี่ยวเฟยก็จะไม่มีวันรู้ว่าชายในชุดลายพรางคือหลินตัวจวิ้น และยิ่งไม่มีวันเชื่อว่าหลินตัวจวิ้นฟื้นความทรงจำแล้ว
แต่ว่า...
หลินตัวจวิ้นยกมือกุมหน้าอก
“เหวินซิน ความรักที่ฉันมีให้เธอยังไม่หมดไปทั้งหมด แต่ความเกลียดชังที่มีต่อเธอกลับเพิ่มขึ้นทุกวัน ฉันเกลียดเธอ”
“ตลอดไป”
หลินตัวจวิ้นกล่าวเตือนเหวินซินทีละคำ ราวกับกำลังบอกตัวเองด้วยว่าเขาเกลียดผู้หญิงคนนี้
เกลียดสิ่งที่เธอทำ
เกลียดตัวเธอ
จากนั้นหลินตัวจวิ้นก็จากไป ทิ้งเหวินซินที่ยังมีสีหน้าเลื่อนลอยเอาไว้
เหมือนกับชาติก่อน คำพูดของหลินตัวจวิ้นยังคงไม่เปลี่ยนแปลง เขายังคงเกลียดเธอ
เหวินซินกอดเข่าทั้งสองข้าง ซุกหน้าลงในความมืด น้ำตาไหลไม่หยุดจนเปียกชุ่มกระโปรง
ทำไม?
ภาพเหตุการณ์ในชาติก่อนฉายผ่านสมองทีละภาพ ทุกครั้งที่ภาพหนึ่งผ่านไป ศีรษะของเธอก็ปวดร้าวราวกับถูกฉีก เธอใช้ฝ่ามือกดศีรษะที่มึนงงไว้แน่น
พี่ชายไม่ยอมรับเธอ เพราะเธอทำเรื่องผิดพลาด กว่าจะได้พบแม่อีกครั้ง แม่กลับเสียชีวิตด้วยโรคมะเร็ง ตระกูลหลินไม่ใช่คนที่ทำร้ายพ่อของเธอ แต่กลับเป็นตระกูลเฉิน
เฉินอี้หลินที่เธอรักอย่างสุดหัวใจเป็นลูกชายของศัตรูที่ฆ่าพ่อเธอ
เจ็บเหลือเกิน
เหวินซินรู้สึกราวกับอวัยวะภายในทั้งห้าถูกความเจ็บปวดบดขยี้จนแหลกสลาย
เธอหยุดอาการปวดตุบ ๆ ในศีรษะไม่ได้ จึงตบหน้าตัวเองอย่างแรง หวังใช้ความเจ็บปวดที่รุนแรงกว่ามาเบี่ยงเบนความเจ็บในศีรษะ
ความเจ็บแสบร้อนปรากฏบนใบหน้า แก้มค่อย ๆ แดงและบวมขึ้น
เธอส่ายศีรษะอย่างบ้าคลั่ง หวังสลัดเรื่องราวทั้งหมดในหัวให้หลุดไป แต่ก็ทำไม่ได้ ภาพกลับยิ่งชัดเจนขึ้น และความจริงก็ยิ่งกระจ่าง
การเกิดใหม่
ราวกับความฝัน
เธอกลับมาสู่ปัจจุบันที่ไม่อาจแก้ไขอะไรได้อีก พร้อมกับความทรงจำก่อนตาย
ทำไมถึงต้องเป็นเรื่องราวที่พลิกผันเหมือนละครเช่นนี้?
ทั้งที่ได้เกิดใหม่แล้ว ทำไมถึงไม่ให้เธอกลับไปตอนที่เรื่องทุกอย่างยังไม่เกิดขึ้น เพื่อให้เธอมีโอกาสหลีกเลี่ยงเรื่องเหล่านี้ หรือมีโอกาสชดเชยให้ตระกูลหลิน
แต่กลับเป็นตอนนี้เสียได้
เหวินซินยิ้มขื่น จริง ๆ แล้วเธอก็ไม่รู้เหมือนกันว่าควรทำอย่างไร เมื่อครู่เธอบอกหลินตัวจวิ้นว่าจะพิสูจน์ให้เขาเห็นว่าเธอสำนึกผิดอย่างจริงใจ แต่ผลร้ายที่เธอก่อขึ้นก่อนหน้านี้ยังชดเชยได้จริงหรือ?
เธอจะต้องทำอย่างไรดี?