“ป้าคะ บ้านป้าก็สร้างด้วยอิฐแดงเมื่อปีที่แล้ว แบบบ้านกับขนาดก็พอ ๆ กัน ใช้เงินไปเท่าไหร่คะ?”
แม่ของเจี้ยนจวินยิ้มแห้ง ๆ “ก็ใช้ไปไม่น้อยเหมือนกัน”
ในใจเธอสบถหลินจื่อหลานว่าไม่มีเจตนาดีแน่
เธออยากเห็นหวังกุ้ยเฟินกับหลินจื่อหลานขายหน้า แต่ไม่ได้อยากลากตัวเองเข้าไปเกี่ยวด้วย
เรื่องทรัพย์สมบัติไม่ควรเปิดเผยให้ใครรู้ เธอเข้าใจดี
หลินจื่อหลานหัวเราะเย็นชา เมื่อครู่ตอนลุงเฉินอยู่ แม่ของเจี้ยนจวินก็แอบชะโงกหน้ามองอยู่ข้างนอก
ตอนออกไปส่งลุงเฉิน เธอยังเห็นแม่ของเจี้ยนจวินรีบร้อนเข้าไปในบ้านตระกูลโจวอีกด้วย
หวังกุ้ยเฟินมาถึงเร็วขนาดนี้ ต้องมีป้าคนนี้ช่วยอยู่เบื้องหลังแน่
“ก็ไม่น้อยจริง ๆ ค่ะ” หลินจื่อหลานนับนิ้วคำนวณให้พวกเขาฟัง “ไม้ก็เบิกจากหมู่บ้าน ค่าแรงคนในหมู่บ้านก็ช่วยกันออก ทุกคนก็น่าจะพอรู้ว่าใช้เงินไปเท่าไหร่ ที่แพงที่สุดคืออิฐแดงกับปูนซีเมนต์ อย่างมากก็สองสามร้อยหยวน
ฉันคิดให้สามร้อยแล้วกัน แม่คะ ยังเหลืออีก 1,400 หยวน ฉันไม่เรียกมากหรอก แม่ให้ฉัน 700 หยวนก็พอ”
“ถุย!” หวังกุ้ยเฟินกระโดดขึ้นมาชี้หน้าด่า “แกนี่มันตัวกาลกิณี ดาวหายนะ นังหน้าด้านไร้ยางอาย! นั่นเป็นเงินที่ลูกชายฉันกตัญญูให้ฉัน ทำไมฉันต้องแบ่งให้คนนอกอย่างแกด้วย!”
“หึ” หลินจื่อหลานหัวเราะเย็นชา “ตอนให้ฉันไว้ทุกข์ ฉันเป็นลูกสะใภ้ของแม่ พอแบ่งเงิน ฉันกลับกลายเป็นคนนอกหรือคะ?
บอกตามตรงนะคะ วันนี้เจ้าหน้าที่ที่มาหาเรา มาเยี่ยมครอบครัวผู้พลีชีพเพื่อชาติ และดูว่าฉันมีปัญหาอะไรไหม ทางหน่วยงานจะได้ช่วยแก้ไขให้เต็มที่