หลินจื่อหลานหยิบโสมอายุหลายสิบปีออกมาจากมิติส่วนตัว ใช้ใบไม้ห่อไว้ด้านนอกแล้วใส่ลงในตะกร้า
จากนั้นก็วางผักสดทับลงไปอีกชั้น
ผักทั้งหมดรดด้วยน้ำจากบ่อน้ำ ทั้งสดเขียวและอร่อย กินแล้วเหมือนจะนอนหลับสบายขึ้นด้วย
จัดของเรียบร้อย หลินจื่อหลานก็อุ้มลูกสาวออกจากบ้าน
เงินกับคูปองที่บ้าน เธอเก็บไว้ในมิติส่วนตัวหมดแล้ว จึงไม่ต้องกลัวว่าจะมีขโมยหมายตา
ตอนนี้คนในหมู่บ้านจะไปตำบล ก็มีแค่เดินไปเอง หรือไม่ก็จ่ายเงินห้าเฟินให้กองการผลิตแล้วนั่งรถเทียมวัว
หลินหลินยังเล็ก หลินจื่อหลานจึงพาเธอขึ้นรถเทียมวัวไปด้วย
«คุณลุงรอง» หลินจื่อหลานหยิบเงินหนึ่งเหมาให้เขา «เด็กต้องจ่ายเงินด้วยไหมคะ?»
คุณลุงรองเหลือบมองหลินหลิน «ไม่ต้อง อุ้มไว้เถอะ อย่าให้นั่งกินที่»
«ได้ค่ะ ขอบคุณนะคะ»
ทันทีที่หลินจื่อหลานขึ้นรถ ก็มีชายหนุ่มหลายคนวิ่งตามมา
คุณลุงรองแค่นเสียงหึ ก่อนจะบอกให้พวกเขาจ่ายเงิน
แม้จะเสียดายเงิน แต่คนเหล่านั้นก็ยังยอมควักจ่ายแล้วขึ้นรถอย่างว่าง่าย
รถเทียมวัวไม่ได้ใหญ่ ไม่นานก็มีคนนั่งเต็ม
ชายหนุ่มเหล่านั้นหน้าแดง พวกเขาได้แต่มองหลินจื่อหลานด้วยหางตา ไม่กล้าแม้แต่จะแตะชายเสื้อของเธอ
หลินหลินโผล่หน้าออกจากอ้อมอกแม่ มองคนเหล่านั้นอย่างสงสัย
พอสบตากัน เธอก็รีบหดหัวกลับไปทันที
ท่าทางน่ารักของเด็กน้อยทำให้ชายหนุ่มอดหัวเราะไม่ได้
ไม่นาน รถเทียมวัวก็มาถึงตำบล
ตอนลงจากรถ คุณลุงรองเอ่ยเตือนเหมือนไม่ใส่ใจ «บ่ายนี้ต้องกลับมาถึงที่นี่ก่อนบ่ายสามนะ ฉันไม่รอใครหรอก»
«ทราบแล้วค่ะ ขอบคุณนะคะ»
วันนี้เฉินจิ้นลางานมาทั้งวันเป็นพิเศษเพื่อรับหลินหลินเป็นลูกบุญธรรม ทั้งยังช่วยภรรยาอย่างเจิ้งฮุ่ยทำความสะอาดบ้านเสียทั่ว