หากหนิงเฉินใจอ่อน ปล่อยเฉินเสี่ยวม่านไป
หลูเจาหยวนคงผิดหวังมาก
「หนิงเฉิน ฉันผิดไปแล้ว อย่าฆ่าฉันเลย」เฉินเสี่ยวม่านร้องขอชีวิตขึ้นมากะทันหัน
เธอมีพรสวรรค์ระดับเอส แถมยังเลเวล 10 แล้ว อีกไม่นานก็จะได้เข้าสู่โลกเหลียงเจี๋ยที่แท้จริง ไปโลดแล่นในโลกอันกว้างใหญ่ และก้าวขึ้นเป็นชนชั้นสูง
เธอไม่อยากตายที่นี่
「ขอแค่ไม่ฆ่าฉัน อยากให้ฉันทำอะไรฉันก็ยอมทั้งนั้น」
หนิงเฉินมีสีหน้าเย็นชา จ้องเฉินเสี่ยวม่านที่นอนอยู่บนพื้น
ใจอ่อนงั้นหรือ? ปล่อยเธอไปงั้นหรือ?
ไม่มีทาง!
เฉินเสี่ยวม่านกลัวว่าเขาจะเติบโตขึ้น กลัวว่าในอนาคตเขาจะกลับมาแก้แค้น จึงลงมือมาที่นี่อย่างเด็ดขาดเพื่อกำจัดเขาเสีย
แล้วเขาจะยังมองความจริงไม่ออกได้อย่างไร
ตั้งแต่วันแรกที่เข้าเกม ตั้งแต่วินาทีที่ถูกบอกเลิก ตั้งแต่กระบี่ที่ฟันลงมาอย่างไร้ความปรานีเมื่อครู่ ทุกสิ่งทุกอย่างระหว่างคนทั้งสองในใจหนิงเฉินถูกตัดขาดจนหมดสิ้นแล้ว
เขาไม่มีวันปล่อยให้คนที่เกลียดชังและคิดจะฆ่าเขามีชีวิตอยู่ต่อไป
หนิงเฉินแทงทวนในมือออกไปอย่างสงบนิ่ง
「ไม่!!」แววสิ้นหวังผุดขึ้นในดวงตาของเฉินเสี่ยวม่าน
เธออยากหลบ แต่บาดเจ็บสาหัสไปทั่วร่าง ไร้เรี่ยวแรงจนขยับไม่ได้ จะหลบก็หลบไม่พ้น
ฉึก!!
ปลายทวนคมกริบแทงทะลุกลางหว่างคิ้วของเธอ
เฉินเสี่ยวม่านเบิกตากว้าง แววตาพร่าเลือน ก่อนจะสิ้นลมหายใจลงในไม่ช้า
หนิงเฉินดึงทวนออกมา มองเฉินเสี่ยวม่านที่ตายตาไม่หลับอยู่เนิ่นนาน แววตาสั่นไหวขึ้นเล็กน้อย
ถึงอย่างไรเธอก็เคยเป็นคนที่เขารัก การต้องมาถึงจุดนี้ไม่ใช่สิ่งที่หนิงเฉินต้องการเลย
เขาหลับตาลง สูดหายใจเข้าลึก ๆ ก่อนลืมตาขึ้นอีกครั้ง แววตากลับมาสงบนิ่ง
หนิงเฉินย่อตัวลง ยื่นมือไปช่วยปิดเปลือกตาให้เธอ
「ฉันแนะนำเธอให้รู้จักอาจารย์ เพื่อให้เธอได้สัมผัสวิชาต่อสู้จีน ได้เรียนกระบี่ชั้นสูง แต่สิ่งที่ได้รับกลับมาเป็นแบบนี้」