หนิงเฉินร้องเรียกอย่างร้อนใจ แต่ทุกอย่างสายเกินไปแล้ว
หลี่ฉางเซิงพุ่งเข้าประชิดหัวหน้าหมู่บ้านเฒ่า ก่อนจะฟาดกรงเล็บผีใส่อีกฝ่ายอย่างดุดัน
“เฮ้อ...” เมื่อเผชิญกับการโจมตีอย่างไม่ปรานีของลูกชาย หัวหน้าหมู่บ้านเฒ่าก็ถอนหายใจ
เขาค่อย ๆ ยกฝ่ามือเหี่ยวย่นราวกับไม้แห้งขึ้น หอคอยหินโบราณหลังหนึ่งพลันปรากฏขึ้นกลางอากาศ
แม้หอคอยหินจะมีขนาดเล็ก แต่หนิงเฉินกลับคุ้นเคยกับรูปลักษณ์ของมันเป็นอย่างดี
มันคือหอคอยหินเก่าคร่ำคร่าหลังนั้น ที่เขาปีนขึ้นแล้วกระโดดลง กระโดดลงแล้วปีนขึ้น วนซ้ำไปมานับร้อยครั้งนั่นเอง
หอคอยหินหลังนี้ก็คือเจดีย์สะกดมารที่หัวหน้าหมู่บ้านเฒ่าพูดถึงอย่างนั้นหรือ!?
หึ่ง!!
เจดีย์สะกดมารสั่นสะเทือนขึ้นฉับพลัน พลังอันน่าสะพรึงกลัวสายหนึ่งปะทุออกมา
หลี่ฉางเซิงถูกแรงสั่นสะเทือนซัดจนถอยหลังอย่างทุลักทุเลไปสิบกว่าก้าว กว่าจะฝืนตั้งหลักได้
แววตาของเขาเผยความหวาดกลัว “นี่มันอะไรกัน!?”
หัวหน้าหมู่บ้านเฒ่าไม่ได้ตอบ เพียงมองลูกชายด้วยสายตาที่เปี่ยมไปด้วยความเด็ดเดี่ยว
เขาพึมพำท่องคาถา หอคอยหินในมือก็ลอยขึ้นเองอย่างน่าอัศจรรย์
หัวหน้าหมู่บ้านเฒ่าหยิบมีดสั้นออกมาจากอกเสื้อ แล้วกรีดฝ่ามือโดยไม่ลังเล
เลือดไหลจากบาดแผลกลางฝ่ามือ พุ่งตรงไปยังหอคอยหิน
เขาใช้สายเลือดของตนกระตุ้นเจดีย์สะกดมาร
ทว่าการกระตุ้นเจดีย์สะกดมารดูเหมือนต้องใช้พลังมหาศาล แค่สังเวยเลือดของหัวหน้าหมู่บ้านเฒ่าเพียงคนเดียวยังไม่เพียงพอแม้แต่น้อย
ด้วยเหตุนี้ เขาจึงไม่เพียงสังเวยสายเลือด แต่ยังสังเวยทั้งร่างกาย วิญญาณ และทุกสิ่งทุกอย่างของตนออกไปด้วย
หึ่ง!!
หอคอยหินสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง รอยร้าวปรากฏขึ้นบนผิวหอคอย ก่อนเศษหินจะร่วงหล่นลงมาทีละชิ้น
รูปลักษณ์ที่แท้จริงของมันเผยออกมา
มันคือหอคอยโบราณเจ็ดชั้น สีดำสนิททั้งหลัง แผ่กลิ่นอายเก่าแก่และหนักแน่นออกมา