“คุณซ่ง 好不容易才怀上这孩子 真的决定要……”
หมอตกใจมาก รู้สึกเสียดายให้ซ่งหยวน
ซ่งหยวนนั่งลง ยิ้มเยาะตัวเอง
เธอรู้สึกว่าเด็กที่ได้มาอย่างยากลำบาก ในสายตาคนอื่นกลับเป็นเพียงภาระ
หมอขมวดคิ้ว เขาก็เห็นใบตรวจวิเคราะห์ยานั้นแล้ว แม้ไม่รู้ว่าเป็นเรื่องอะไร แต่ก็ยังเอ่ยเตือน
“คุณนายเฟิง ผมพูดตามตรงนะครับ คุณกินยานี้มานานขนาดนี้ ร่างกายถูกทำลายจนไม่สามารถฟื้นฟูได้แล้ว ต่อไปอาจจะไม่สามารถตั้งครรภ์ได้อีก คุณลองคิดดูอีกทีนะครับ”
ซ่งหยวนน้ำเสียงหนักแน่น
“ฉันคิดดีแล้วค่ะ หมอ”
ในเมื่อหัวใจของเฟิงซิ่วเหยียนเต็มไปด้วยผู้หญิงคนนั้น ลูกคนนี้ของเธอหากให้กำเนิดมาก็เป็นเพียงตัวตลก
เธอยกมือทั้งสองข้างลูบท้องเบา ๆ
ที่แท้คิดว่ากับเฟิงซิ่วเหยียนมีความรักให้กัน แต่ตอนนี้ดูไป มันเป็นเพียงแค่เธอที่คิดไปเองข้างเดียว
การให้กำเนิดลูกให้ผู้ชายที่ไม่รักตัวเอง เธอยังทำไม่ได้
หมอถอนหายใจอย่างจนใจ หยิบเอกสารบนโต๊ะขึ้นมา “คิวผ่าตัดของผมเลื่อนไปอีกหนึ่งอาทิตย์ ตอนนั้นคุณมาที่นี่ ตรวจร่างกายก่อนแล้วกัน”
“ได้ค่ะ ขอบคุณหมอ”
ซ่งหยวนรับเอกสารมา ลุกขึ้นยืน สีหน้าหม่นหมองเดินออกจากห้องตรวจ
ระหว่างทางกลับบ้าน เธอปรับอารมณ์ตัวเองได้แล้ว จิตใจสงบลง
เธอหยิบโทรศัพท์ออกมา กดโทรหาทนายความ
“ช่วยร่างเอกสารหย่าสองชุด ส่งไปที่กล่องจดหมายบ้านฉันหน่อย”
หน้าประตูใหญ่ ซ่งหยวนพิมพ์รหัสอย่างชำนาญ
“ติ๊ด ติ๊ด ติ๊ด!”
ไฟสีแดงกะพริบ บอกว่าเธอพิมพ์รหัสผิด
เฟิงซิ่วเหยียนเปลี่ยนรหัสไปแล้ว
เธอยกมือกดกริ่งประตู
ผ่านไปสักพัก ประตูจึงถูกเปิดออก เฟิงโจวโจวทำหน้าบูดบึ้งยืนอยู่หน้าประตู
พอเห็นว่าเป็นซ่งหยวน อารมณ์เขายิ่งแย่ลงไปอีก
“เธอกลับมาทำไม?”
ซ่งหยวนเหลือบมองเฟิงโจวโจว ใบหน้านั้นคล้ายกับเมิ่งหลิวหลิวเจ็ดแปดส่วน
เมื่อก่อนเธอไม่เคยสังเกตเห็นเลย
เธอเอ่ยเสียงเย็น
“เรียกแม่ไม่ได้หรือไง?”
ไม่แปลกใจเลยที่เฟิงโจวโจวไม่ค่อยเรียกเธอว่าแม่
เธอยังคิดว่าโจวโจวโตที่สถานเลี้ยงเด็กกำพร้า นิสัยเป็นแบบนี้เอง
ตอนนั้นที่ตกลงรับเลี้ยงเขากับเฟิงซิ่วเหยียน ก็เพราะใจอ่อนชั่ววูบ
เฟิงโจวโจวจ้องซ่งหยวนอย่างไม่พอใจ พูดไม่ออกสักคำ หันหลังวิ่งกลับไปที่ห้องนั่งเล่น
ซ่งหยวนเปลี่ยนรองเท้าเดินไปที่ห้องนั่งเล่น เฟิงโจวโจวก็นั่งอยู่บนพรม กำลังเล่นแก้วมัคสีขาวบริสุทธิ์ใบบนโต๊ะ
เขาหยิบพู่กันจุ่มสี ระบายสีลงบนแก้วมัค ไม่แม้แต่จะมองซ่งหยวนสักแวบ
ซ่งหยวนเดินเข้าไป คว้าแก้วมัคจากมือเขา
ภาพบนแก้วสีขาวเริ่มเห็นโครงร่างแล้ว เป็นครอบครัวสามคน คนผมสั้นคือเฟิงซิ่วเหยียน เด็กตรงกลางคือเฟิงโจวโจว ส่วนคนข้าง ๆ ผมยาวเป็นลอนก็ต้องเป็นเมิ่งหลิวหลิวแน่นอน
ซ่งหยวนถือแก้วมัคไว้ตรวจดูอย่างละเอียด
“ผู้หญิงใจร้าย คืนมานะ นั่นฉันจะให้ป้า柳柳ของฉัน”
เฟิงโจวโจวเอื้อมไม่ถึงแก้ว กระโดดไปมาบนพื้น พยายามจะแย่งแก้วมัคคืน
ซ่งหยวนยกแก้วขึ้นสูง กดไหล่เฟิงโจวโจวไว้
เธอยิ้มเบา ๆ แต่แววตาไม่มีความยินดี “โจวโจว เธอวาดแม่ผิดแล้วนะ แม่ผมตรง ผมสีดำ”
“ไม่ใช่!” เฟิงโจวโจวหน้านิ่วคิ้วขมวด ยกมือจะเกามือซ่งหยวน เสียงแหลม “ป้า柳柳เธอเป็น…”
“เฟิงโจวโจว!”
เสียงตวาดเข้มดังขัดจังหวะเฟิงโจวโจว เฟิงซิ่วเหยียนเดินลงมาจากชั้นบน
เขาเดินมาที่ข้างซ่งหยวน จ้องเฟิงโจวโจวอย่างดุ
เฟิงโจวโจวหดคอ รู้ตัวว่าเกือบพูดผิด ก้มหน้าลงเล็กน้อย แต่สายตายังไม่ยอมแพ้จ้องซ่งหยวน
เฟิงซิ่วเหยียนคว้าแก้วจากมือซ่งหยวน น้ำเสียงไม่พอใจ
“เขายังเป็นเด็ก จะไปเข้มงวดกับเขาขนาดนั้นทำไม? มีแม่แบบนี้ด้วยหรือ?”
面對ความเกลียดชังของเฟิงโจวโจวที่มีต่อตัวเอง และการตำหนิไร้เหตุผลของเฟิงซิ่วเหยียน เธอรู้สึกขำ
ที่ผ่านมาเธอรักเฟิงซิ่วเหยียนมากเกินไป เผชิญกับการตำหนิของเขา เธอเลือกที่จะยอมรับผิดก่อนเสมอ เลือกที่จะประนีประนอม
เธอมองแก้วนั้น “รู้ไหมว่าเขาวาดอะไรบนนี้?”
เฟิงซิ่วเหยียนหน้าตาย กวาดตามองคนสามคนบนแก้ว ขมวดคิ้ว
“ก็แค่เด็กระบายสีเล่น จะจริงจังอะไรนักหนา?”
เฟิงโจวโจวรับแก้วมากอดไว้แนบอกเหมือนของล้ำค่า จ้องซ่งหยวนอย่างเกลียดชัง
“ผู้หญิงใจร้าย!”
พูดจบเขาก็ถือแก้วกับพู่กันจะขึ้นไปที่ห้อง
“โจวโจว”
เสียงนุ่มนวลดังขึ้น ซ่งหยวนหันไปตามเสียง
เมิ่งหลิวหลิวเดินลงมาจากชั้นบน สวมชุดเดรสยาวสีขาวนวล ผมลอนสีน้ำตาลสยายอยู่ที่หน้าอก ต่างหูประณีตที่ใบหู
ใบหน้าผ่องใส ดูไม่ออกเลยว่าเป็นผู้หญิงที่เพิ่งเสียสามีไปได้ครึ่งปี
เฟิงโจวโจวเห็นเมิ่งหลิวหลิว วิ่งเข้าไปซบที่อกเธอ สนิทสนมมาก
“ป้า柳柳 ผู้หญิงใจร้ายนั่นแกล้งหนู เธอต้องช่วยหนูกับพ่อจัดการเธอนะ”
พูดจบเฟิงโจวโจวก็เหลือบตาเย็นใส่มองซ่งหยวน สายตาดุร้าย
เมิ่งหลิวหลิวดึงเฟิงโจวโจวเข้ามาในอ้อมกอด ลูบหัวเขาอย่างแม่ที่อ่อนโยน น้ำเสียงนุ่มนวล
“โจวโจว听话 อยู่บ้านต้องเชื่อฟังแม่ ห้ามเรียกเธอว่าผู้หญิงใจร้าย…”
“หนูไม่! เธอก็คือผู้หญิงใจร้าย เธอไม่ให้หนูเล่นเกม บังคับให้หนูทำการบ้านทุกวัน ไม่ให้หนูกินขนม หนูไม่แปรงฟันเธอก็ไม่ให้หนูนอน หนูเกลียดเธอ”
หัวใจของซ่งหยวนจมลง ที่แท้ในใจเขา สิ่งที่เธอทำทั้งหมดคือการทำร้ายเขา
เพื่อชีวิตและการเรียนของเฟิงโจวโจว เธอจึงละเลยการฝึกงานที่โรงพยาบาล ช่วงหลายปีนี้ทุ่มเททั้งหมดให้กับการเป็นแม่บ้าน กลับยังถูกเรียกว่าผู้หญิงใจร้าย
เฟิงโจวโจวเงยหน้า “ป้า柳柳 เธออยู่ที่นี่ด้วยได้ไหม?”
เมิ่งหลิวหลิวส่งสายตาไปทางเฟิงซิ่วเหยียนที่ยืนตัวตรง “ได้ไหมคะ อาซิว?”
พูดจบเธอก็จงใจรอฟังคำตอบของเขา
เฟิงซิ่วเหยียนเอามือล้วงกระเป๋ากางเกง ขมวดคิ้ว พูดกับซ่งหยวน
“หลิวหลิวช่วยดูแลโจวโจวได้ แม่ก็จะได้เหนื่อยน้อยลง”
เขาหันไปหยิบสูทกับกุญแจรถ ไม่หันกลับมา “บริษัทฉันยังมีงานยุ่ง เธอกับหลิวหลิวอยู่กันดี ๆ อย่าไปกลั่นแกล้งเธอ”
ซ่งหยวนหยิบกระเป๋า กวาดตามองสองคนใหญ่หนึ่งคนเล็ก
“อยากได้ตำแหน่งก็เริ่มจากเด็กที่จัดการง่ายที่สุด คุณซ่งช่างมีวิธีการจริง ๆ นะคะ”
เมิ่งหลิวหลิวกอดเฟิงโจวโจว ใบหน้าเยาะเย้ย “คุณซ่งคะ ตัวเองมีลูกไม่ได้ ก็มาระบายอารมณ์กับลูกคนอื่น อาซิวแต่งผู้หญิงแบบเธอเข้ามาทำไมกัน หน้าตาของตระกูลกูเสียเกียรติหมดเพราะไก่ที่ไม่ยอมออกไข่อย่างเธอ!”
“ไก่ไม่ยอมออกไข่! เหล่ ๆ ๆ”
เฟิงโจวโจวหลบอยู่ในอ้อมกอดเมิ่งหลิวหลิว ทำหน้าล้อเลียนซ่งหยวน
ซ่งหยวนยกมือขึ้น ฟาดไปที่หน้าเฟิงโจวโจว
“เธอจะทำอะไร?” เฟิงซิ่วเหยียนที่เดินกลับมาคว้าข้อมือเธอไว้ “เธอจะไปถือสาเด็กทำไม?”
เฟิงโจวโจววิ่งปึงปังขึ้นไปชั้นบน แล้วหันมาทำหน้าล้อเลียนซ่งหยวนอีกครั้ง
ท่าทางเหมือนจะบอกว่า แล้วเธอจะทำอะไรฉันได้
“ฮะ! เด็ก?”
ซ่งหยวนหัวเราะเย็นชา ชี้ไปที่เมิ่งหลิวหลิว “แล้วเธอล่ะ เธอยอมให้ผู้หญิงคนหนึ่งมาดูถูกเมียตัวเองขนาดนี้เลยหรือ?”
หัวใจเธอเหมือนถูกควักออกไป ว่างเปล่า โหวงเหวง เต็มไปด้วยเลือด
“ซ่งหยวน!”
เฟิงซิ่วเหยียนเพิ่มน้ำเสียง ใบหน้ามีความไม่พอใจมากขึ้น
ซ่งหยวนสะบัดมือเขาออกอย่างแรง เงยหน้าขึ้น มองเฟิงซิ่วเหยียนอย่างเย็นชา พูดทีละคำ
“เราหย่ากันเถอะ!”