「ซ่งหยวน พรุ่งนี้ถ้าไม่มาโรงพยาบาลฝึกอบรมอีก สิทธิฝึกงานก็หมดสิทธิ์ไปเลยนะ」
กลางคืน ซ่งหยวนไปนอนที่ห้องพัก เธออาบน้ำเสร็จก็ล้มตัวลงนอน
เปิดมือถือก็เห็นข้อความที่ผู้อำนวยการโรงพยาบาลแท็กเธอในกลุ่ม
เธอเปิดกล่องข้อความ นิ้วเรียวพิมพ์ตอบ
「ท่านผู้อำนวยการ พรุ่งนี้ฉันจะไปรายงานตัวตรงเวลา」
ผู้อำนวยการไม่ได้ตอบกลับ เพราะสองครั้งก่อนที่ซ่งหยวนจะไปรายงานตัว เธอก็ไม่ได้ไปโรงพยาบาลด้วยเหตุผลสารพัด
ข้อความหายเงียบไปในความว่างเปล่า ซ่งหยวนไม่เคยได้ยินเสียงเฟิงซิ่วเหยียนกลับบ้านเลยแม้แต่น้อย
เธอหยิบมือถือขึ้นมาโดยอัตโนมัติ เปิดรายชื่อผู้ติดต่อ หาคนที่ถูกปักหมุดไว้ด้านบนสุด
ปลายนิ้วหยุดลงก่อนจะแตะหน้าจอเพียงเสี้ยววินาที
以前เฟิงซิ่วเหยียนกลับดึก เธอจะโทรหาเขาไม่รู้จักเบื่อหน่าย
ตอนนี้ จู่ ๆ เธอก็ไม่อยากโทรแล้ว
มันไร้ความหมาย ที่ไหนได้ก็ต้องหย่ากันอยู่ดี
วางมือถือลง เตรียมจะนอน
“หวัดดี~”
มือถือสั่นสองครั้ง ซ่งหยวนนึกว่าผู้อำนวยการตอบข้อความเธอแล้ว
เธอหยิบมือถือขึ้นมา กลับกลายเป็นข้อความจากเฟิงซิ่วเหยียน
มีเพียงไม่กี่คำง่าย ๆ：
「มีธุระ เธอนอนก่อนเถอะ」
ซ่งหยวนโทรออกไปตรง ๆ
เฟิงซิ่วเหยียนรออยู่ครู่หนึ่งถึงรับสาย เขาลดเสียงต่ำลง
“ฉันไปส่งหลิวหลิว เธอจู่ ๆ ก็เป็นไข้ ฉันเลยพาเธอไปโรงพยาบาล กลับดึกหน่อย เธอนอนก่อนเถอะ”
ซ่งหยวนรู้สึกว่าผู้ชายคนนี้ต่อหน้าเธอ แม้แต่จะแสร้งทำยังไม่ยอมทำ
“เหอะ เมิ่งหลิวหลิวเป็นไข้ ยังไง ๆ ก็ไม่ถึงต้องให้เธอไปส่งที่โรงพยาบาลหรอก เธอมีครอบครัว มีเพื่อน…”
“ซ่งหยวน!”
น้ำเสียงเฟิงซิ่วเหยียนเย็นชา เวลาพูดกับเธอก็เป็นแบบนี้มาตลอด
“เธอไข้ขึ้น 39 องศา ถ้าไม่ใช่ฉันพาเธอไปโรงพยาบาล เธออาจจะเพ้อจนไม่รู้เรื่องไปแล้ว เธอก็จะได้เป็นหมออยู่แล้ว ไม่มีความเห็นอกเห็นใจบ้างหรือไง?”
ซ่งหยวนวางสายทันที
เธอรู้ว่าคืนนี้เฟิงซิ่วเหยียนจะไม่กลับมา
บางทีอาจเป็นเพราะตอนกลางวันถูกกระตุ้นมากเกินไป หัวเธอหนักอึ้ง พอนอนลงก็หลับไปเลย
วันรุ่งขึ้น ซ่งหยวนตื่นนอนตอนเจ็ดโมง
เธอเดินเข้าไปในห้องนอนใหญ่ รอยยับบนผ้าห่มไม่เปลี่ยนไปแม้แต่นิด เหมือนกับตอนที่เธอออกมาเมื่อคืนเป๊ะ
เฟิงซิ่วเหยียนไม่กลับมาทั้งคืนจริง ๆ
ซ่งหยวนลงไปข้างล่าง วางถุงเอกสารที่ใส่เอกสารหย่าไว้ให้แม่บ้าน
“อีกไม่นานก็จะเป็นวันเกิดเฟิงซิ่วเหยียนแล้ว ตอนนั้นช่วยเอาให้เขาหน่อย”
แม่บ้านรับเอกสารไป สีหน้าตกใจเล็กน้อย
แต่งงานมาสามปี นี่เป็นครั้งแรกที่ซ่งหยวนเรียกชื่อคุณชายเฟิงตรง ๆ
เมื่อก่อนเรียกอาซิวเสมอ
แม่บ้านไม่ได้คิดอะไร ก้มตัวเล็กน้อย “ฉันจะทำตามนั้นค่ะ”
พูดจบเธอก็ไม่ได้คิดอะไรแล้วเดินจากไป
เมื่อก่อน ซ่งหยวนจะปลุกเฟิงโจวโจวให้ตื่น คอยเอาใจให้กินอาหารเช้าเสร็จ แล้วขับรถไปส่งเขาที่โรงเรียน
นั่งลงที่โต๊ะอาหาร กินอาหารเช้าเสร็จอย่างรวดเร็ว ซ่งหยวนหยิบกระเป๋าขึ้นมาแล้วขับรถออกไป
ถึงโรงพยาบาล เธอไปที่แผนกศัลยกรรม พอแปดโมงหมอแผนกศัลยกรรมเริ่มทำงาน พอเห็นเธอก็ดูแปลกใจ
ไม่นานผู้อำนวยการก็เดินมา หลังจากเห็นซ่งหยวน สีหน้าของเขาก็ผ่อนคลายลงมาก แต่ยังคงน้ำเสียงตึงเครียด
“รู้จักมาก็ดีแล้ว ถ้าไม่มา เรียนหมอมาหลายปี ลำบากมายั้งไงก็สูญเปล่าหมด!”
ซ่งหยวนเดินเข้าไปใกล้ “ลุงฉิน คราวนี้ฉันทิ้งเรื่องทุกอย่างไว้หมดแล้ว ถ้าท่านยอมให้โอกาสฉันอีกครั้ง ฉันจะคว้ามันไว้ให้ได้”
ผู้อำนวยการฉินถึงได้ยิ้มอย่างพอใจ น้ำเสียงอ่อนลงไม่น้อย
“เรียนไปเรื่อย ๆ ก่อน อีกสักพักจะย้ายเธอไปแผนกอายุรกรรม ได้ฝึกงานบ้างก็ดี”
“ขอบคุณลุงฉินที่ให้โอกาสสุดท้ายกับฉัน”
ซ่งหยวนส่งผู้อำนวยการกลับไป เพิ่งเปลี่ยนเป็นเสื้อกาวน์ขาวของโรงพยาบาล มือถือในกระเป๋าก็สั่นครืด ๆ
เป็นเฟิงซิ่วเหยียนโทรมา “ซ่งหยวน ตอนนี้เธออยู่ไหน? โจวโจวอยู่บ้านคนเดียว จะไปโรงเรียนก็สายอยู่แล้ว เขาโทรมาทั้งน้ำตาว่าเธอไม่ไปส่งเขาไปโรงเรียน”
“ฉันอยู่โรงพยาบาลไง ไม่ใช่เธอบอกให้ฉันไล่ตามความฝันหรือไง? ฉันแปดโมงก็เริ่มทำงานแล้ว ไม่มีอะไรก็วางก่อนนะ”
“เดี๋ยวก่อน ซ่งหยวน”
น้ำเสียงเฟิงซิ่วเหยียนอ่อนลง “ฉันรู้ว่าเธอยังโกรธ เมื่อคืนหลิวหลิวไข้สูงไม่ยอมลด ฉันเลยอยู่โรงพยาบาลเป็นเพื่อนเธอ ต่อให้เธอไปโรงพยาบาล บ้านก็มีคนขับมีแม่บ้าน เธอจัดคนไปส่งโจวโจวที่โรงเรียนก่อนแล้วค่อยไปโรงพยาบาลก็ยังไม่สาย”
ซ่งหยวนอดหัวเราะออกมาไม่ได้ “เธอก็รู้ว่าบ้านมีคนขับ มีแม่บ้าน?”
她还以为他不知道呢
สองปีมานี้ เธอไปส่งเฟิงโจวโจวเรียน ไม่ว่าจะฝนตกหรือแดดออก เฟิงซิ่วเหยียนเห็นอยู่ตลอด ไม่เคยรู้สึกว่าเธอเหนื่อย กลับปล่อยให้เรื่องนี้ตกเป็นภาระของเธอเองโดยธรรมชาติ
กลายเป็นสิ่งที่เธอต้องทำทุกวัน
“งั้นเธอบอกแม่บ้านหน่อย ให้เธอไปส่งโจวโจวที่โรงเรียนเถอะ”
เฟิงซิ่วเหยียนหยุดไปครู่หนึ่ง น้ำเสียงเย็นลงอีก几分
“เธอก็รู้ว่าโจวโจวเมารถ ขับรถคนอื่นเขานั่งไม่ได้ เธอขับรถนิ่ง เขานั่งรถเธอจะได้ไม่รู้สึกแย่”
“งั้นก็ให้เขาเดินไปโรงเรียนสิ”
ซ่งหยวนพูดจบก็วางสาย หัวหน้าแผนกเอามือล้วงกระเป๋าเดินเข้ามาหาเธอ
“ซ่งหยวน เธอไปแผนกโรคกระดูกและข้อแทนนะ แผนกศัลยกรรมที่นี่ตอนนี้ไม่ต้องการคนเพิ่ม”
แผนกโรคกระดูกและข้อไม่ใช่งานที่ดีนัก ฝึกงานในโรงพยาบาลไม่มีใครอยากไปที่นั่น แต่ก็ขาดคน ก็ต้องยืมมาจากแผนกอื่น
“ได้”
ซ่งหยวนหยิบของตัวเองไปแผนกโรคกระดูกและข้อ
วุ่นวายมาทั้งบ่าย ยังไม่ถึงเวลาเลิกงาน มือถือเธอก็เริ่มสั่นไม่หยุดอีกครั้ง
ซ่งหยวนพยุงป้าที่กระดูกหักคนหนึ่งขึ้นรถเข็น หยิบมือถือออกมารับสาย
ปลายสายเป็นครูของเฟิงโจวโจว
“คุณนายเฟิง โจวโจวเลิกเรียนแล้ว เมื่อก่อนเป็นคุณมารับส่ง ทุกวันนี้คุณไม่เห็นมา? โจวโจวร้องไห้ดึงดันจะให้คุณมารับเขาอยู่”
“อ๋อ ฉันทำงานแล้ว ต่อจากนี้เขาจะให้แม่บ้านรับส่ง” น้ำเสียงซ่งหยวนชัดถ้อยชัดคำและเด็ดขาด
“ผู้หญิงเลว ไหนว่าไม่มารับฉัน ฉันจะโทรหาพ่อ” เสียงเฟิงโจวโจวดังออกมา แหลมและเสียดหู
“งั้นก็ให้คุณลิ่วลิ่วของแกมารับแกสิ ผู้หญิงเลวจะจับเด็กไปขาย”
“ว้า——”
เฟิงโจวโจวร้องไห้โฮ ๆ ออกมา
วันนี้ตอนไปโรงเรียน เขานั่งรถคนขับ อาเจียนเต็มรถ
จนถึงตอนนี้ก็ยังรู้สึกแย่ คราวนี้ยิ่งถูกซ่งหยวนทำให้รู้สึกแย่หนักขึ้นไปอีก
เขาตะโกนโหวกเหวก
“แกกล้าไม่มา ฉันจะให้พ่อไล่แกออก…”
ซ่งหยวนวางสายทันที หูของเธอก็โล่งเสียที
ทำงานมาทั้งวัน เธอเหนื่อยจริง ๆ เลยขอหัวหน้าแผนกเลิกงานก่อนเวลา
หัวหน้าแผนกมองเธอที่ผอมบาง “ไม่คิดว่าเธอจะทนได้ทั้งวัน วันนี้ถือเป็นกรณีพิเศษ เธอกลับไปก่อนเถอะ”
ซ่งหยวนกลับไปที่วิลล่า ในโรงรถมีบูแกตตี้สีแดงคันใหม่จอดอยู่ นี่คงเป็นรถใหม่ที่เมิ่งหลิวหลิวพูดถึงสินะ
ยี่สิบนาทีต่อมา
บูแกตตี้สีแดงคันนั้นจอดอยู่ที่หน้าโรงเรียนเฟิงโจวโจว
เฟิงโจวโจวเห็นซ่งหยวนลงมาจากรถ ก็รีบวิ่งแบกเป้มา เอามือเท้าเอว แล้วชี้มาที่ซ่งหยวน
“ฉันรู้ว่าแกต้องมา ขอแค่บอกแกว่าบอกพ่อให้ไล่แกออก แกก็จะเชื่อฟัง เย้”
ซ่งหยวนเปิดประตูรถลงมา เดินไปข้างหน้าเฟิงโจวโจว ก้มลง สีหน้าเย็นชาถามเขา
“นี่เมิ่งหลิวหลิวสอนแกเหรอ?”
ตั้งแต่วันที่รับเฟิงโจวโจวกลับมา เด็กคนนี้ก็เป็นศัตรูกับเธอมาตลอด
เธอคิดว่าเด็กคนนี้โดนรังแกในสถานรับเลี้ยงเด็กมาเยอะ แค่ทำดีกับเขาเป็นสองเท่า เขาก็จะดีขึ้นเอง
แต่ความเกลียดชังนี้ไม่เคยลดลงเลย ยิ่งอายุมากขึ้น เฟิงโจวโจวก็ยิ่งเอาแต่ใจมากขึ้นเรื่อย ๆ
ในนี้คงจะมีส่วนไม่น้อยจากการยุแหย่ของเมิ่งหลิวหลิว
“ก็...ก็ไม่ใช่”
เสียงเฟิงโจวโจวดังเบาลงมาก เห็นได้ชัดว่าไม่ค่อยมั่นใจ
ซ่งหยวนทำเป็นไม่ได้ยินว่าเขากำลังรู้สึกผิด เปิดประตูหลังรถออก สายตามองตรงไปที่ประตูรถ ไม่แม้แต่จะมองเฟิงโจวโจว แล้วพูดเย็นชา
“ขึ้นรถ”
เฟิงโจวโจวเดินมาอย่างงอน ๆ โยนกระเป๋าไปที่เบาะหลังอย่างหยิ่งยโส แล้วปีนขึ้นรถ
“นี่ วันนี้แกขับรถป้าลิ่วลิ่วของฉันมารับฉันทำไม?”
ตอนแรกซ่งหยวนวางมือบนพวงมาลัย รถค่อย ๆ เคลื่อนไปข้างหน้าอย่างช้า ๆ สม่ำเสมอ
มองเฟิงโจวโจวทางกระจกมองหลัง
“ก็ต้องเพื่อให้เธอ...แล้วก็ป้าลิ่วลิ่วของเธอ ได้เซอร์ไพรส์ไงล่ะ”
ไอ้เด็กเวร นั่งให้ดี ๆ ล่ะ!