บทที่ 002 เด็กหญิงเท้าเปล่าหลบหนีในคืนหิมะ
เนี่ยนเนี่ยนมุดออกมาจากรอยแยกโลงศพ ร่างทั้งร่างสั่นเทาอย่างควบคุมไม่ได้
ไม่ใช่เพราะหนาว แต่เพราะกลัว
เธอกลัวที่จะหันกลับไปเห็นใบหน้าคนตายในโลง
และยิ่งกลัวว่าคนตระกูลหวังจะพุ่งออกจากบ้านมาจับเธอยัดกลับเข้าไปอีก
ชุดแดงเจ้าสาวเปียกโชก หนักอึ้งพาดบนร่าง
ราวกับผิวหนังที่ลอกไม่ออก
รองเท้าปักลายเท้าขวาหลุดขณะดิ้นรนอยู่ในโลง เท้าเปล่าเหยียบลงบนแผ่นไม้ของเกวียนวัว
หนาวเย็นเสียดแทงลึกถึงกระดูก
ลานบ้านตระกูลหวังไม่ใหญ่ มีบ้านดินสามหลังล้อมรอบด้วยกำแพงดินอัดแน่น
บ้านหลังกลางเปิดไฟอยู่ ชายผ้าม่านเปิดออกเล็กน้อย เนี่ยนเนี่ยนเห็นเงาคนเคลื่อนไหวภายใน
จ้าวนั่งอยู่บนขอบเตียงอิฐ ถือชามซู้ดเส้นบะหมี่ขาวเข้าปาก
ยายแก่ตระกูลหวังกำลังรินเหล้า
ชายขาเป๋คนนั้น—พี่ชายของหวังต้าฉุย หวังเอ้อร์จู้ เอนกายพิงวงกบประตูสูบบุหรี่มวนเอง ปลายบุหรี่ติดๆ ดับๆ
ไม่มีใครมองออกมาด้านนอก
ไม่มีใครคิดว่าเด็กสี่ขวบจะมุดออกจากโลงที่ตอกตะปูแล้วได้
เนี่ยนเนี่ยนไถลตัวลงจากเกวียนวัว เท้าขวาที่เปลือยเปล่าเหยียบลงในกองหิมะในลานบ้าน
ความหนาวเย็นนั้นราวกับมีใครเอาเข็มทิ่มเข้าไปในฝ่าเท้าทีละเล่มๆ
เธอกัดริมฝีปากแน่น ไม่กล้าส่งเสียงใดๆ
ประตูลานบ้านกลอนจากด้านใน บานประตูไม้สองบานเก่าจนทรุดโทรม มีรูหลายรูบนแผ่นไม้ แต่เธอมุดผ่านไม่ได้
เนี่ยนเนี่ยนย่อตัวลง มองไปรอบทิศ
สายตาของเธอหยุดที่ช่องมืดๆ ตรงรากกำแพง—ช่องสุนัข
ตระกูลหวังเลี้ยงหมาสีเหลืองตัวใหญ่ ปกติก็เข้าออกช่องนี้
เนี่ยนเนี่ยนไม่รู้ว่าหมาตัวนั้นอยู่ไหน แต่เธอไม่มีทางเลือกอื่น
เธอหมอบตัวลง สอดหัวเข้าไปในช่องสุนัข
ช่องไม่กว้าง ทั้งสองข้างเป็นดินแข็งกราก ถลอกไหล่เธอจนปวดแสบ
แขนเสื้อชุดแดงเจ้าสาวไปเกี่ยวเข้ากับก้อนอิฐแตกตรงปากช่อง เธอกระตุกอย่างแรง เสียงผ้าขาดดังก้องชัดเจนในคืนหิมะอันเงียบสงัด
หัวใจของเนี่ยนเนี่ยนแทบกระเด็นออกปาก
เธอกลั้นหายใจ จ้องเขม็งไปทางบ้านกลาง
ชายผ้าม่านไม่ขยับ เสียงหัวเราะยังดังต่อ
เธอดิ้นรนดันตัวไปข้างหน้าสุดแรง ไหล่ เอว ก้น ทีละนิดทีละนิด เบียดตัวผ่านช่องสุนัข
ติดอยู่ตรงสะโพก—ช่องสุนัขแคบเกินไป
เนี่ยนเนี่ยนกลั้นหายใจ บิดตัวเป็นมุมแปลกๆ ออกแรงดันตัวออกไปข้างนอกสุดกำลัง
ชื้ด—ด้านหลังชุดแดงเจ้าสาวฉีกขาดออกทั้งแผ่น อากาศเย็นเฉียบพุ่งเข้ามาทันที แต่ร่างของเธอก็ดีดตัวหลุดจากช่องออกมาได้
เธอล้มลงบนพื้นหิมะนอกกำแพง ปากเต็มไปด้วยโคลนและหิมะ
แต่เธอออกมาได้แล้ว
นอกกำแพงลานบ้านเป็นพื้นที่ลาดชันสีขาวโพลนไปทั่ว ด้านล่างเป็นถนนดินคดเคี้ยว ถัดออกไปไกลเป็นภูเขาสีดำทมึน
เนี่ยนเนี่ยนไม่รู้จักที่นี่
เธอถูกจ้าวพามาถึงเมื่อสองวันก่อน ระหว่างทางมีไข้ขึ้นสูงตลอด มึนงง
จำได้แค่ว่านั่งเกวียนวัวมานานแสนนาน
แม่บอกว่า บ้านเฉิงเจียวันอยู่ทางตะวันออก
ตะวันออกคือทางไหน?
เนี่ยนเนี่ยนแหงนมองฟ้า
หิมะตกหนาลง ท้องฟ้าไม่มีดาว แยกทิศไม่ออก
แต่เธอจำสิ่งหนึ่งได้—แม่เคยสอนว่า ฤดูหนาวลมเหนือพัดมา เวลาลมพัดมาจากด้านหลัง ทางที่หน้าหันไปคือทิศใต้ มือซ้ายคือทิศตะวันออก
ลมเหนือกำลังพัดมาจากด้านขวา
งั้นทางซ้ายก็คือตะวันออก
เนี่ยนเนี่ยนกัดฟันยืนขึ้น เท้าขวาที่เปลือยเปล่าไร้ความรู้สึกโดยสิ้นเชิง เธอเดินโซซัดโซเซไปทางซ้าย
ชายกระโปรงชุดแดงเจ้าสาวลากพื้นหิมะ ผืนผ้าเปียกโชกแข็งตัวเป็นเปลือกน้ำแข็ง ก้าวเดินก็สะดุด
เนี่ยนเนี่ยนวิ่งไปไม่ถึงยี่สิบก้าว ก็ล้ม “ตุ๊บ” ลงบนพื้น
เธอลุกขึ้น แล้วก็ล้มอีก
ลุกขึ้นอีก แล้วก็ล้มอีก
ครั้งที่สี่ที่ล้ม เธอได้ยินเสียงดังมาจากข้างหลัง
“ฝาโลงเปิดแล้ว! คนล่ะ?!”
เป็นเสียงของหวังเอ้อร์จู้
ต่อจากนั้นคือเสียงกรีดร้องของยายแก่ตระกูลหวัง “เด็กสารเลวนั่นหนีไปแล้ว! เร็ว ตามไป! จับกลับมา—นั่นเงินสองร้อยหยวนนะ!”
คบไฟสว่างขึ้นแล้ว
แสงสีส้มแดงแกว่งไกวในคืนหิมะ สาดส่องพื้นหิมะนอกกำแพง
หัวใจของเนี่ยนเนี่ยนแทบกระเด็นออกจากอก
เธอไม่กล้าเดินแล้ว คลุกคลานมุดลงไปทางถนนดินใต้ที่ลาด
เท้าที่รองเท้าหลุดนั้นเหยียบลงบนกรวด ความเจ็บปวดเสียดแทงจนเธอเกือบร้องออกมา
เธอไม่ร้อง
เธอกัดริมฝีปากจนเลือดออก รสเหมือนสนิมเหล็กกระจายทั่วปาก
ถนนดินมุ่งไปสองทาง ด้านหนึ่งเป็นทุ่งนาโล่งเตียน อีกด้านเป็นพุ่มไม้หนาทึบและลำธารเล็กๆ
เนี่ยนเนี่ยนเลือกพุ่มไม้
ในทุ่งนาไม่มีที่กำบัง รอยเท้าบนหิมะเห็นได้ชัดแต่ไกล
พุ่มไม้ซ่อนตัวได้
เธอมุดเข้าไปในพุ่มไม้แห้งสูงระดับเอว หนามแหลมทิ่มแทงใบหน้า แขน และไหล่ที่เปลือยเปล่า
ชุดแดงเจ้าสาวถูกกระชากจนขาดเป็นริ้วๆ ติดอยู่บนพุ่มหนามราวกับแพรแดงวันตรุษ
คบไฟด้านหลังใกล้เข้ามาทุกที
เสียงด่าทอของหวังเอ้อร์จู้ลอยมาตามลมเป็นช่วงๆ “...มีรอยเท้าบนหิมะ...ไปทางนั้น...”
เนี่ยนเนี่ยนดิ้นรนมุดลึกเข้าไปอีก ปลายทางของพุ่มไม้คือลำธารเล็กๆ นั่น
ลำธารไม่กว้าง แต่เป็นน้ำแข็งหมด ผิวน้ำแข็งปกคลุมด้วยหิมะบางๆ
เนี่ยนเนี่ยนไถลลงมาตามทางลาดของลำธาร ล้มลงบนผิวน้ำแข็ง หน้าผากกระแทกเข้ากับแท่งน้ำแข็งที่ยกนูน
เลือดไหลทะลักออกมาทันที ไหลผ่านตาของเธอ อุ่นๆ ลื่นๆ เหมือนกับเลือดที่แม่ไอออกมาก่อนสิ้นใจ
เธอกุมหน้าผาก หดตัวเป็นก้อนกลม หลบอยู่หลังกออ้อแห้งที่ก้นลำธาร
แสงคบไฟผ่านไปเหนือศีรษะ
“เห็นแน่ไหม? วิ่งไปทางไหน?”
“รอยเท้าขาดหายตรงพุ่มไม้นั่น... อากาศหนาวขนาดนี้ เด็กหญิงสี่ขวบ วิ่งไปได้ไม่ไกลหรอก หนาวตายไปแล้ว!”
เสียงของยายแก่ตระกูลหวังดังลงมาจากด้านบน แฝงความเคียดแค้น “ยังไงก็ต้องหา! เป็นหรือตายต้องเอากลับมาให้ฉัน! ถ้าเด็กสารเลวนั่นหนีไป เงินสองร้อยของบ้านเราก็ทิ้งน้ำทิ้งท่า!”
เนี่ยนเนี่ยนซุกหน้าลงในอ้อแห้ง แม้แต่หายใจก็ไม่กล้าส่งเสียง
เธอเห็นแสงคบไฟลอดผ่านก้านอ้อ สาดเงากระเพื่อมบนผิวน้ำแข็ง
มีคนเดินมาที่ขอบลำธาร ส่องลงมาด้านล่าง
หัวใจของเนี่ยนเนี่ยนหยุดเต้นไปชั่วขณะ
“น้ำแข็งลำธารนี่แข็งเป็นก้อนแล้ว ไม่มีรอยเท้า สงสัยจะวิ่งไปทางทุ่งนาแล้ว”
“ไป ไปหาทางทุ่งนา!”
เสียงฝีเท้าค่อยๆ ห่างไป
แสงไฟหายไป
เนี่ยนเนี่ยนไม่ขยับ
เธอไม่กล้าขยับ
เธอนอนคว่ำบนผิวน้ำแข็ง รู้สึกว่าอุณหภูมิในตัวค่อยๆ ไหลออกไปจากร่างทีละนิด
เริ่มจากเท้า—เท้าทั้งสองไม่มีประสาทสัมผัสแล้ว เหมือนไม่มีอยู่จริง
แล้วก็คือหน้าแข้ง เข่า นิ้วมือ
เธอรู้สึกว่าตัวเองกำลังกลายเป็นน้ำแข็งก้อนหนึ่ง
ไม่รู้ว่าผ่านไปนานเท่าไร
อาจครึ่งชั่วยาม หรืออาจหนึ่งชั่วยาม
คบไฟของตระกูลหวังไม่กลับมาอีก มีแต่ลมเหนือที่ครวญครางอยู่เหนือลำธาร
เนี่ยนเนี่ยนบังคับตัวเองให้คลานออกมาจากกออ้อ
ร่างของเธอแข็งทื่อราวท่อนไม้ ทุกข้อต่อส่งเสียงร้องโหยหวน
แต่เธอหยุดอยู่ที่นี่ไม่ได้
หยุดที่นี่คือตาย
เธอคลานไปตามลำธารไปทางตะวันออกอีกพักหนึ่ง พอคลานไม่ไหวก็ยืนขึ้นเดิน พอเดินไม่ไหวก็คลานต่อ
ชุดแดงเจ้าสาวเปื่อยยุ่ยหมดแล้ว เหลือแค่เศษผ้าไม่กี่ชิ้นห้อยอยู่บนร่าง
หน้าผากของเธอยังมีเลือดซึม เลือดไหลเข้าตา ทำให้ตาพร่ามัว
เธอไม่รู้ว่าตัวเองเดินไปนานเท่าไร หรือเดินไปไกลแค่ไหน
ฟ้ามืดเกินไป หิมะแรงเกินไป ทุกทิศทุกทางก็สีขาวกับสีดำเหมือนกันหมด
หลายครั้งหลายหนเธอรู้สึกว่าตัวเองกำลังจะล้มลงแล้วก็ลุกไม่ขึ้นอีก
แต่ทุกครั้ง เธอจะนึกถึงคำพูดของแม่
“เนี่ยนเนี่ยน... ไปหาพ่อ... บ้านเฉิงเจียวัน... กู้เยี่ยนชิว...”
เธอกัดฟัน คืบคลานไปทีละก้าว
ไม่รู้ผ่านไปนานเท่าไร หิมะเบาลงบ้าง ลมก็ไม่แรงเท่าเดิม
ขอบฟ้าเริ่มมีแสงสีเทาขาว
ฟ้าจะสว่างแล้ว
เนี่ยนเนี่ยนเดินโซเซข้ามคันดินหนึ่ง มองเห็นถนนหลวงสายหนึ่ง
ไม่ใช่ถนนดินในหมู่บ้าน แต่เป็นถนนหลวงจริงๆ—แบบที่โรยกรวด มีเสาไฟฟ้าตั้งอยู่สองข้างทาง
ขาของเธออ่อนแรงลงโดยสิ้นเชิง
ร่างทั้งร่างเหมือนเทียนที่ไหม้ขาด ล้มคว่ำลงบนหิมะริมถนนหลวง
สติของเธอเริ่มเลือนราง
ตรงหน้ามืดบ้างสว่างบ้าง หูอื้ออึง
เธอได้กลิ่นดินกับหิมะปนกัน เย็นเยียบ สะอาด
ดีกว่ากลิ่นเน่าในโลงศพนับหมื่นเท่า
แต่ไกลออกไปมีเสียงครางต่ำดังกระหึ่ม
เป็นเสียงเครื่องยนต์รถยนต์
ใกล้เข้ามาทุกที ใกล้เข้ามาทุกที
เนี่ยนเนี่ยนอยากอ้าปากตะโกนขอความช่วยเหลือ แต่ส่งเสียงใดๆ ไม่ออก
ความคิดสุดท้ายของเธอคือ
พ่อ... หนูยังหาพ่อไม่เจอเลย...
แล้วตรงหน้าก็มืดสนิท