สวี่ ปี้หยุนตกใจจนรีบเอามือปิดปากเธอ "อย่ามาเรียกชื่อฉันตรงนี้นะ!"
เธอเป็นนักวาดรูปรองที่มีชื่อเสียงพอสมควร ทุกวันต้องโดนผู้อ่านในแพลตฟอร์มเร่งให้วาดผลงานใหม่
ชุยชุยเป็นชื่อที่เธอตั้งให้ตัวเอง มีเพียงอวี๋เยว่เจี้ยนเท่านั้นที่รู้ตัวตนลับของเธอ
อวี๋เยว่เจี้ยนมองสวี่ ปี้หยุนในวัยสิบเจ็ดอย่างตะลึง แล้วก็บีบแก้มเธอ
"หยุนหยุน เธอเจ็บไหม?"
สวี่ ปี้หยุนปัดมือเธอออกพร้อมกับลูบแก้มที่แดงขึ้น "เจ็บสิ! อวี๋เยว่เจี้ยน เธอหลับจนเบลอไปแล้วหรือไง?"
เพื่อนร่วมโต๊ะที่คุ้นเคย ห้องเรียนที่คุ้นเคย
อวี๋เยว่เจี้ยนมองปฏิทินที่แขวนอยู่บนผนัง ปี 201x วันที่ 18 กันยายน
เธอเกิดใหม่กลับมาอยู่ในชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 2 อีกครั้ง
สวี่ ปี้หยุนยังคงเป็นห่วงอาการของเธอ "เยว่เยว่ เธอรู้สึกยังไงบ้าง ให้ฉันไปส่งที่ห้องพยาบาลไหม?"
ตอนนี้อวี๋เยว่เจี้ยนต้องการเวลาสงบสติอารมณ์จริง ๆ เธอจึงตอบรับ "ได้สิ"
ระหว่างที่ทั้งคู่กำลังลุกขึ้น ก็บังเอิญเจออาจารย์ที่ปรึกษาประจำชั้นที่กำลังเดินเข้ามา
หลี่ หมิงกังเอามือไพล่หลัง หนีบกระติกน้ำสแตนเลสไว้ที่รักแร้ ขมวดคิ้วมองทั้งคู่
"จะเข้าเรียนตอนเย็นแล้ว จะไปไหนกัน?"
สวี่ ปี้หยุนรีบอธิบาย "อวี๋เยว่เจี้ยนไม่สบาย ฉันจะไปส่งเธอที่ห้องพยาบาล"
อวี๋เยว่เจี้ยนทำเป็นจับท้องน้อยแล้วแสดงสีหน้าเจ็บปวด
หลี่ หมิงกังโบกมือ "ได้ ไปเถอะ"
พอเดินออกจากอาคารเรียน อวี๋เยว่เจี้ยนก็สูดหายใจเข้าลึก ๆ
"อากาศบริสุทธิ์จริง ๆ"
สวี่ ปี้หยุนทำหน้าดูถูก "ไม่เห็นจะบริสุทธิ์ตรงไหน ช่วงนี้เขาขุดดินที่หลังเขา อากาศเต็มไปด้วยฝุ่นแท้ ๆ"
อวี๋เยว่เจี้ยนควงแขนสวี่ ปี้หยุนแล้วพูดอย่างจริงจัง "ชุยชุย เธอต้องวาดรูปต่อไปให้ได้นะ ถ้าเจออุปสรรคทีหลัง ต้องมาหาฉัน"
สวี่ ปี้หยุนในชาติก่อน ด้วยความสามารถในการวาดภาพอันยอดเยี่ยม ไม่เพียงโด่งดังในวงการวาดรูปรอง แต่ต่อมาหนังสือการ์ตูนต้นฉบับของเธอก็โด่งดังตามมาด้วย
แต่เธอโดนผู้ช่วยหักหลัง รั่วไหลต้นฉบับออกไป โดนคู่แข่งเผยแพร่ก่อน ติดตราบาปข้อหาลอกเลียนแบบ ตั้งแต่นั้นมาก็เลิกวาดและวางพู่กัน
"แน่นอนสิ" ตอนนี้สวี่ ปี้หยุนยังคงมีความรักและความใฝ่ฝันต่อการวาดภาพ "การวาดรูปเป็นสิ่งที่ฉันรักที่สุด"
"ดีมาก" อวี๋เยว่เจี้ยนยิ้มตาเป็นรูปพระจันทร์เสี้ยว "ฉันรู้สึกดีขึ้นแล้ว ไปเดินเล่นที่ทะเลสาบกันไหม?"
สวี่ ปี้หยุนหันหน้าเธอไปดูอย่างละเอียด ก็เห็นว่าสีหน้าดูดีขึ้นกว่าก่อนจริง ๆ แล้วก็เอามือแตะหน้าผากเธอ อุณหภูมิก็ปกติ
"ฉันว่าเธอแค่อยากหนีการเรียนตอนเย็นมากกว่า" ปากพูดแบบนั้น แต่ก็ยังปล่อยให้อวี๋เยว่เจี้ยนควงแขนไปที่ทะเลสาบอันหมิงของโรงเรียนมัธยมปลายอันเหอ
ระหว่างทางผ่านบอร์ดบุคคลมีชื่อเสียง อวี๋เยว่เจี้ยนก็ชะงักฝีเท้า
ตามสายตาของเธอไป สวี่ ปี้หยุนถาม "เป็นอะไรไปเยว่เยว่ เธอรู้จักคนบนนั้นเหรอ?"
อันดับหนึ่งของบอร์ดบุคคลมีชื่อเสียงของโรงเรียนมัธยมปลายอันเหอ สลักชื่อเซี่ยฉืออานไว้อย่างชัดเจน
เซี่ยฉืออานเป็นบุคคลมีชื่อเสียงของโรงเรียนอันเหอ หน้าตาดี ผลการเรียนเยี่ยม เป็นตัวสำรองมหาวิทยาลัยจิงต้า เป็นนักเรียนที่โรงเรียนให้การสนับสนุนเป็นพิเศษ
ชาติก่อนอวี๋เยว่เจี้ยนเคยได้ยินชื่อเขา แต่ทั้งคู่ไม่ได้อยู่ห้องเดียวกัน
"ไม่รู้ว่าเขาคิดยังไง เทอมที่แล้วก็ย้ายโรงเรียนไปซะงั้น" พอพูดถึงเรื่องนี้ สวี่ ปี้หยุนก็รู้สึกหมดคำพูด "โรงเรียนดี ๆ ไม่เรียน เธอลองทายสิว่าเขาย้ายไปที่ไหน?"
อวี๋เยว่เจี้ยนกระพริบตา "ไปที่ไหน?"
"ไปโรงเรียนมัธยมปลายทดลองหมายเลขหนึ่ง ที่อยู่ติดกับโรงเรียนมัธยมปลายชนชั้นสูงเอเธอร์เรน ตอนนี้กำลังตีสนิทกับหลินเสวี่ย ดาวเด่นประจำโรงเรียนเอเธอร์เรนอย่างไฟกำลังดีเลยล่ะ"
อวี๋เยว่เจี้ยนชะงักไป ในชาติก่อน เซี่ยฉืออานเรียนที่อันเหอจนจบสามปี ไม่มีเรื่องย้ายโรงเรียนแบบนี้
เธอจึงเกิดข้อสันนิษฐานขึ้นมาทันที หรือว่าเซี่ยฉืออานก็เกิดใหม่เหมือนกัน?
เพราะหลินเสวี่ยอยู่ที่โรงเรียนเอเธอร์เรน เขามีพื้นฐานครอบครัวธรรมดา ไม่สามารถเข้าโรงเรียนชนชั้นสูงได้ จึงถอยลงมาเลือกโรงเรียนมัธยมปลายทดลองหมายเลขหนึ่งที่อยู่ติดกัน
อวี๋เยว่เจี้ยนคิดอย่างเยาะเย้ย เซี่ยฉืออานช่างจริงใจกับความรักเสียจริง
"ได้ยินว่าตอนเขายื่นเรื่องย้ายโรงเรียน ครูทั้งระดับชั้น แม้แต่หัวหน้าฝ่ายกิจการนักเรียนก็มา ต่างช่วยกันโน้มน้าวเขาให้คิดดูอีกที" สวี่ ปี้หยุนยังจำภาพในห้องทำงานวันนั้นได้ "วันนั้นคนยืนเต็มไปหมด ทุกคนพูดกันจนปากเปียกปากแฉะให้เขาอย่าคิดสั้น เพราะอัตราการสอบติดมหาวิทยาลัยจิงต้าและมหาวิทยาลัยเยียนต้าของโรงเรียนอันเหอเราสูงถึง 20 เปอร์เซ็นต์ ส่วนโรงเรียนมัธยมปลายทดลองหมายเลขหนึ่ง มีแค่หนึ่งในสิบของอันเหอเท่านั้น"
อวี๋เยว่เจี้ยนเลิกคิ้วขึ้น "ตอนนั้นเขาพูดว่าอะไร?"
สวี่ ปี้หยุนเริ่มเลียนแบบสีหน้าตอนนั้นของเซี่ยฉืออาน อย่างองอาจ "น้ำใจของคุณครูทุกท่านผมซาบซึ้งใจ แต่ผมเชื่อว่าตราบใดที่ยังยึดมั่นในปณิธานแรกเริ่ม ไม่ว่าจะเป็นหัวไก่หรือหางนกยูง ผมก็จะก้าวข้ามความสกปรกไปได้โดยไม่แปดเปื้อน"
อวี๋เยว่เจี้ยนหัวเราะออกมา ฟังดูเป็นสไตล์การพูดของเซี่ยฉืออานจริง ๆ
"ก็รอดูกันว่าเจ้าดอกบัวนี้จะเบ่งบานท่ามกลางโคลนตมได้อย่างไร"
เธอหันสายตาไปทางบอร์ดบุคคลมีชื่อเสียง
เซี่ยฉืออานหน้าก็หล่อจริง ๆ เป็นประเภทสุภาพอ่อนโยน บนดั้งจมูกมีแว่นตาสวมอยู่ ยิ่งเข้ากับภาพลักษณ์เด็กเรียนของเขามากขึ้นไปอีก
เขาเป็นที่หนึ่งของระดับชั้นตลอด ตอนแยกสายในชาติก่อน เขาเลือกสายวิทย์ที่ถนัด
อวี๋เยว่เจี้ยนถาม "แล้วเขาเลือกสายอะไร?"
สวี่ ปี้หยุน "ก็สายวิทย์ไง เป็นวิชาที่เขาถนัด จะให้ทิ้งอนาคตเพื่อเทพธิดาหรือไงล่ะ?"
เป็นคำตอบที่อวี๋เยว่เจี้ยนคาดเดาไว้แล้ว
จู่ ๆ สวี่ ปี้หยุนก็โน้มตัวเข้ามา ใบหน้าเต็มไปด้วยความตกใจ "เยว่เยว่ เธอสนใจเขามากขนาดนี้ จะแอบชอบเขาไม่ใช่เหรอ?"
อวี๋เยว่เจี้ยนส่ายหน้า เสียงหนักแน่น "ไม่ชอบ ไม่ชอบเลยสักนิด"
ตั้งแต่รู้ว่าเซี่ยฉืออานเพื่อหลินเสวี่ย ถึงกับฆ่าตัวตายในวันแต่งงาน และเขียนจดหมายรักถึง 520 ฉบับ หัวใจของเธอที่มีต่อเซี่ยฉืออานก็ตายไปแล้ว
"ดีแล้ว" สวี่ ปี้หยุนโล่งใจ พร้อมกับตบหน้าอกตนเอง "ฉันไม่ชอบแนวเด็กเรียนพลาดท่าเพราะความรักแบบนี้หรอก"
เธอเริ่มบ่น "จะต้องรักมากแค่ไหนนะ ถึงยอมทิ้งห้องเรียนดีเด่นไปห้องเรียนธรรมดาได้ขนาดนี้"
รักมากจริง ๆ ด้วย ถึงขนาดยอมฆ่าตัวตายเพื่อแสงจันทร์ขาวที่ยากจะลืมเลือน
อวี๋เยว่เจี้ยนไม่อยากคิดอีกแล้ว เงยหน้ามองท้องฟ้ายามค่ำคืน ดวงดาวระยิบระยับ สายลมอ่อน ๆ พัดผ่านใบหน้า อารมณ์เธอดีขึ้นมาก
ชาติก่อนผลการเรียนของเธอไม่ค่อยดีนัก ยังได้ทุนไปเรียนสาขาที่ไม่ค่อยมีคนเลือกของมหาวิทยาลัยเยียนหนานซึ่งอยู่ติดกับมหาวิทยาลัยจิงต้า โดยได้คะแนนต่ำสุด
ชาติก่อน เซี่ยฉืออานบอกว่าสาขาที่เธอเรียนหางานยาก ต่อไปอยู่บ้านเป็นแม่บ้านแสนสุขก็พอแล้ว
ตอนนั้นอวี๋เยว่เจี้ยนไม่ได้อยากตกลง แต่เขามักจะทำสีหน้าเหนื่อยหน่ายและลำบากใจ พูดว่าตอนนี้ธุรกิจของเขากำลังรุ่งเรือง ต้องการไม่ก็ภรรยาที่ช่วยเหลือเกื้อกูล หรือไม่ก็แม่บ้านที่เอาใจใส่
เธอจึงยอมจำนน
ต่อมาอวี๋เยว่เจี้ยนถึงรู้ว่านี่มันเรียกว่าการครอบงำจิตใจ
ในเมื่อเซี่ยฉืออานตัดสินใจจะชดเชยความเสียดายในวัยเยาว์ด้วยการไล่ตามแสงจันทร์ขาวของเขา งั้นชาตินี้พวกเขาก็คงไม่ต้องมีความเกี่ยวข้องกันอีกต่อไป
อวี๋เยว่เจี้ยนกลับมาที่ห้องเรียน ก็หยิบสมุดแบบฝึกหัดออกมาเขียนอย่างขะมักเขม้น
สวี่ ปี้หยุนมองการกระทำของเธออย่างตกใจ "เยว่เยว่ เธอทำอะไรน่ะ?"
เธอไม่แม้แต่จะเงยหน้าขึ้น "ทำการบ้าน"
"นี่ไม่ใช่เธอเลยนะ" สวี่ ปี้หยุนกวาดตามองรอบห้อง ให้แน่ใจว่าหลี่ หมิงกังไม่ได้อยู่ในห้องเรียน จากนั้นก็แอบหยิบสมุดวาดรูปลายเซ็นของตัวเองออกมา "เมื่อก่อนเธอไม่ชอบดูอันนี้เหรอ?"
อวี๋เยว่เจี้ยนผลักออก "ตอนนี้ฉันจะเป็นนักเรียนดีที่ซื่อสัตย์และเที่ยงธรรม"
"พระอาทิตย์ขึ้นจากทิศตะวันตกหรือไงเนี่ย?" สวี่ ปี้หยุนแทบไม่เชื่อหูตัวเอง "แค่นอนหลับไปทีหนึ่ง เธอก็ตื่นรู้แล้วเหรอ?"
หัวหน้าห้องทนไม่ไหว ตบโต๊ะลุกขึ้นยืน ด่าทอ "ตอนนี้เป็นเวลาเรียนภาคค่ำ จะเงียบ ๆ หน่อยได้ไหม อย่ารบกวนคนอื่นเรียน!"
สวี่ ปี้หยุนหุบปากทันที
เธอกับหัวหน้าห้องไม่ถูกกันมาตลอด โดยเฉพาะเขายังเป็นคนโปรดของคุณครู สวี่ ปี้หยุนเลยโดนฟ้องอยู่บ่อย ๆ
"ฮึ! ขี้ประจบ!"