หวังอันสาวเท้ากลับไปยังนาข้าววิญญาณที่ตนรับผิดชอบอย่างรวดเร็ว
หลังทะลวงถึงขั้นหลอมปราณระดับหนึ่งเมื่อคืนนี้ ไม่เพียงเรี่ยวแรงของเขาจะเพิ่มขึ้นมาก สภาพจิตใจก็ดีเยี่ยมเป็นพิเศษ ไม่เหลือความเหนื่อยล้าจากการทำงานหนักข้ามคืนแม้แต่น้อย
เขายืนอยู่ริมแปลงนา สูดลมหายใจเข้าลึก ๆ ก่อนจะแผ่จิตสำนึกเข้าสู่ทะเลจิต จากนั้นกระตุ้นพลังของหยกจักรพรรดิชิงอีกครั้ง ชั่วพริบตา แสงสีเขียวจาง ๆ ก็วาบผ่านดวงตาของเขา
หวังอันย่อตัวลง จับจ้องแมลงในดินเหล่านั้นอย่างใกล้ชิด พลางสังเกตสภาพของพวกมันอย่างละเอียด
เวลาผ่านไปเกือบครึ่งวัน ในที่สุดหวังอันก็แน่ใจว่าแมลงศัตรูพืชในนาข้าววิญญาณคือกู่ฝู่ซินอย่างไม่ผิดแน่!
ทว่าเจ้ากู่ฝู่ซินเหล่านี้กลับแตกต่างจากที่บันทึกไว้ใน《อธิบายโรคและแมลงศัตรูพืชวิญญาณอย่างละเอียด》โดยสิ้นเชิง พวกมันมีขนาดใหญ่กว่ากู่ฝู่ซินทั่วไปเกือบสิบเท่า ทั้งยังสามารถเกิดการสั่นพ้องประหลาดกับดินรอบข้าง จนแม้แต่กลิ่นอายก็เลือนหายไป
เห็นได้ชัดว่ากู่ฝู่ซินเหล่านี้เกิดการกลายพันธุ์พิเศษบางอย่าง ความใกล้ชิดกับดินเพิ่มขึ้นอย่างมาก จึงกลายเป็นสิ่งมีชีวิตที่หาได้ยากยิ่งและจัดการได้ยากกว่าเดิม
หวังอันลอบถอนหายใจด้วยความโล่งอก แม้ต้นเหตุของแมลงศัตรูพืชจะเป็นกู่ฝู่ซินกลายพันธุ์ ซึ่งจัดการได้ค่อนข้างยุ่งยาก แต่หลังจากสังเกตอย่างละเอียด เขาก็พบว่าจำนวนของพวกมันไม่ได้มากมายนัก เพียงเพราะความสามารถในการซ่อนตัวแข็งแกร่งเกินไป จึงดูราวกับมีอยู่ทุกหนแห่ง
ขอเพียงเตรียมการให้พร้อม และหาวิธีรับมือกับความสามารถในการซ่อนตัวของพวกมัน ก็น่าจะมีทางจัดการได้!
ในยามนั้นเอง หวังอันสังเกตเห็นว่าข้าววิญญาณในนาข้าวอีกส่วนหนึ่งสุกงอมแล้ว รวงข้าวอวบเต็มเมล็ด เปล่งประกายสีทองอร่าม
เขาไม่กล้ารอช้า รีบหยิบเคียวที่วางอยู่บนคันนาแล้วเริ่มลงมือเก็บเกี่ยว
ยามนี้ยังไม่มีวิธีรับมือกู่ฝู่ซินกลายพันธุ์ สิ่งเดียวที่เขาทำได้คือเร่งเก็บเกี่ยวให้เร็วที่สุด เพื่อลดความเสียหายจากการที่ข้าววิญญาณสุกงอมถูกกัดกิน
เคียววาดผ่านไป ต้นข้าววิญญาณที่สุกงอมถูกตัดลงอย่างรวดเร็ว ทุกครั้งที่เก็บเกี่ยวได้หนึ่งต้น แก่นพฤกษาวิญญาณสายหนึ่งก็พุ่งออกจากรวงข้าว แทรกเข้าสู่หว่างคิ้วของหวังอัน ก่อนถูกหยกจักรพรรดิชิงดูดซับและแปรเปลี่ยนเป็นพลังบำเพ็ญเพียรบริสุทธิ์ หลอมรวมเข้าสู่ตันเถียนของเขา
หวังอันฉวยโอกาสตรวจสอบดู ข้าววิญญาณทั่วไปแต่ละต้นยังคงมอบพลังบำเพ็ญเพียรให้เขาได้ราวสิบวัน
เขาสัมผัสได้อย่างชัดเจนว่า พลังบำเพ็ญเพียรที่ต้องใช้เพื่อทะลวงถึงขั้นหลอมปราณระดับสองนั้นมีมากกว่าตอนทะลวงถึงระดับหนึ่งหลายเท่า
มือของหวังอันไม่หยุดชะงักแม้แต่น้อย ขณะที่เขาตัดต้นข้าววิญญาณคุณภาพดีต้นหนึ่งลง คราวนี้หยกจักรพรรดิชิงมิได้ส่งพลังบำเพ็ญเพียรบริสุทธิ์กลับมาเหมือนก่อน หากแต่มีแสงสีทองจาง ๆ สายหนึ่งพุ่งออกมา หลอมรวมเข้าสู่ร่างของหวังอันโดยตรง!
หวังอันชะงักงันในใจ มือหยุดลงโดยไม่รู้ตัว
เขาสัมผัสได้อย่างชัดเจนว่าความเร็วในการโคจรของพลังเวทในตันเถียนพลันเพิ่มขึ้น ความเข้าใจที่เขามีต่อวิชานิ้วทองเกิงก็ลึกซึ้งขึ้นมากในพริบตา!
เขาลองกระตุ้นวิชานิ้วทองเกิง ดูเหมือนนิ้วชี้มือขวาจะเปล่งแสงสีทองสว่างจ้ากว่าเดิมหลายเท่า แสงนั้นรวมตัวเป็นปราณนิ้วขนาดเล็ก เขาสะบัดนิ้วไปยังกิ่งไม้แห้งบนคันนา ปราณนิ้วสีทองพุ่งออกไปทันที เสียง “กร๊อบ” ดังขึ้น กิ่งไม้แห้งหักสะบั้นลง!
“พัฒนาขึ้นจริง ๆ ด้วย!”
หวังอันตื่นเต้นยิ่งนัก คาดไม่ถึงเลยว่าหยกจักรพรรดิชิงนอกจากจะมอบพลังบำเพ็ญเพียรให้เขาแล้ว ยังช่วยเพิ่มความชำนาญในการควบคุมวิชาได้ ถึงขั้นเสริมอานุภาพของวิชาโดยตรง!
เมื่อค้นพบเรื่องนี้ ความมั่นใจในใจของหวังอันก็เพิ่มขึ้นทันที
ขอเพียงเก็บเกี่ยวข้าววิญญาณให้มากขึ้น อาศัยพลังของหยกจักรพรรดิชิง วิชานิ้วทองเกิงของเขาก็จะบรรลุขั้นสำเร็จใหญ่ได้ในไม่ช้า!
ถึงตอนนั้น บางทีเขาอาจใช้วิชานิ้วทองเกิงทะลวงดิน สังหารกู่ฝู่ซินกลายพันธุ์ที่ซ่อนตัวอยู่ได้โดยตรง!
หากจัดการกู่ฝู่ซินกลายพันธุ์ได้ ความเสียหายของข้าววิญญาณก็จะลดลงอย่างมาก ปีนี้เขานอกจากจะสะสมผลผลิตให้ครบภาษีสิบสือที่หุบเขาชิงเสียเรียกเก็บได้อย่างสบายแล้ว บางทีอาจยังเหลือข้าววิญญาณเก็บไว้อีกมาก!
ข้าววิญญาณมีพลังปราณแฝงอยู่ไม่น้อย สำหรับผู้บำเพ็ญทั่วไปแล้ว นับเป็นทรัพยากรสำคัญในการเพิ่มพูนพลังบำเพ็ญเพียรและมีค่าอย่างยิ่ง
ยิ่งไปกว่านั้น หากยังไม่ถึงขั้นสร้างฐานก็ไม่อาจละเว้นอาหารได้ สำหรับผู้บำเพ็ญขั้นหลอมปราณที่ยังต้องกินอาหาร ข้าววิญญาณจึงมีความสำคัญอย่างยิ่ง!
วิชานิ้วทองเกิงเป็นวิชาพื้นฐานอยู่แล้ว เกณฑ์การฝึกฝนไม่สูงนัก เมื่อมีหยกจักรพรรดิชิงช่วยเสริม ความเร็วในการฝึกฝนของหวังอันจึงเหนือกว่าคนทั่วไปมาก
ขณะที่เขาเก็บเกี่ยวข้าววิญญาณที่สุกงอมในนาอย่างต่อเนื่อง เพียงชั่วยามสั้น ๆ หวังอันก็สัมผัสได้อย่างชัดเจนว่าแสงสีทองตรงปลายนิ้วควบแน่นขึ้นทุกขณะ ความเร็วของปราณนิ้วก็เพิ่มขึ้นไม่น้อย วิชานิ้วทองเกิงของเขาทะลวงสู่ขั้นเล็กสำเร็จระดับหนึ่งแล้ว!
ยามนี้หน้าผากของหวังอันเต็มไปด้วยหยาดเหงื่อ ทว่าบนใบหน้ากลับไร้ร่องรอยเหนื่อยล้า แววตาของเขายิ่งเปล่งประกายเจิดจ้า!
เขาหมุนข้อมือเล็กน้อย ปลายนิ้วควบแน่นปราณนิ้วสีทองสายหนึ่งขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว ก่อนสะบัดใส่ลำต้นข้าววิญญาณที่หนากว่าต้นหนึ่งข้างกาย ปราณนิ้วพุ่งผ่านไปในพริบตา ลำต้นขาดสะบั้นลงทันที รอยตัดเรียบเนียนยิ่งกว่าใช้เคียวเสียอีก
หวังอันลอบยินดี หลังวิชานิ้วทองเกิงบรรลุขั้นเล็กสำเร็จ อานุภาพของมันก็แข็งแกร่งกว่าเดิมหลายเท่า หากฝึกต่อจนถึงขั้นสำเร็จใหญ่ คงทะลวงดินสังหารกู่ฝู่ซินกลายพันธุ์ที่ซ่อนตัวอยู่ได้จริง ๆ!
แต่ขณะที่เขากำลังจะเก็บเกี่ยวต่อ กลับพบว่าข้าววิญญาณที่สุกงอมในนาถูกเก็บเกี่ยวจนหมดแล้ว
ก่อนหน้านี้เพราะทะลวงถึงขั้นหลอมปราณระดับหนึ่ง เรี่ยวแรงของเขาจึงเพิ่มขึ้นมาก ความเร็วในการเก็บเกี่ยวเหนือกว่าแต่ก่อนอย่างยิ่ง ไม่รู้เนื้อรู้ตัวก็เก็บข้าววิญญาณที่สุกงอมทั้งหมดจนเสร็จสิ้น
เมื่อมองข้าววิญญาณที่ยังไม่สุกงอมซึ่งเหลืออยู่ในนา หวังอันก็เกิดความคิดขึ้นมา เขาก้มตัวตัดต้นหนึ่งลง ทว่าแสงสีเขียวที่คาดไว้กลับไม่ปรากฏ หยกจักรพรรดิชิงก็ไม่มีปฏิกิริยาใด ๆ
“ดูท่าจะมีเพียงพืชวิญญาณที่สุกงอมแล้วเท่านั้น จึงจะมอบพลังให้หยกจักรพรรดิชิงได้” หวังอันเข้าใจแล้ว คิ้วพลันขมวดเข้าหากันเล็กน้อย
เขาต้องฝึกวิชานิ้วทองเกิงให้ถึงขั้นสำเร็จใหญ่ระดับสองก่อนที่ข้าววิญญาณจำนวนมากจะสุกงอม จึงจะกำจัดกู่ฝู่ซินกลายพันธุ์ได้ทันท่วงทีและรักษาข้าววิญญาณไว้ให้มากที่สุด
คนอื่นไม่มีความสามารถในการหยั่งรู้ของหยกจักรพรรดิชิง ย่อมมองไม่เห็นร่องรอยของกู่ฝู่ซินกลายพันธุ์ ทำได้เพียงมองข้าววิญญาณถูกกัดกินต่อหน้าต่อตาโดยไร้หนทาง แต่เขาไม่เหมือนกัน ด้วยความช่วยเหลือจากหยกจักรพรรดิชิง กู่ฝู่ซินกลายพันธุ์เหล่านั้นย่อมไม่มีทางหลบซ่อนจากสายตาเขา ขอเพียงวิชานิ้วทองเกิงบรรลุขั้นสำเร็จใหญ่ ก็จะสังหารพวกมันได้อย่างแม่นยำ!
“แต่ถ้าไม่มีข้าววิญญาณที่สุกงอมแล้ว จะฝึกวิชานิ้วทองเกิงให้พัฒนาขึ้นได้อย่างไร?” หวังอันครุ่นคิด พลันกวาดสายตามองไปยังนาข้าววิญญาณแปลงอื่นที่อยู่ไกลออกไป
นาของเขาไม่มีข้าววิญญาณสุกงอมเหลือแล้ว ทว่านาของคนอื่นย่อมยังมีอยู่อีกไม่น้อย!
โดยเฉพาะผู้อาวุโสจางที่อายุมากแล้ว ความเร็วในการเก็บเกี่ยวช้า ข้าววิญญาณที่สุกงอมในนาของเขาคงยังเหลืออยู่อีกมาก
เมื่อคิดได้ดังนั้น หวังอันก็ไม่ลังเล แบกเคียวขึ้นบ่าแล้วเร่งฝีเท้าไปยังนาข้าววิญญาณของผู้อาวุโสจาง
ปีนี้ผู้อาวุโสจางอายุเจ็ดสิบกว่าแล้ว หลังทะลวงถึงขั้นหลอมปราณระดับหนึ่งเมื่อครั้งยังหนุ่ม ก็ไม่อาจก้าวหน้าได้อีกเลย บัดนี้อายุมากเกินไป สมรรถภาพร่างกายถดถอย ชาตินี้คงไร้หวังจะบรรลุขอบเขตที่สูงขึ้นแล้ว
ในโลกบำเพ็ญเซียน ผู้บำเพ็ญระดับล่างอย่างผู้อาวุโสจางมีอยู่มากมาย
พวกเขาไร้ภูมิหลัง ไร้พรสวรรค์ ต้องดิ้นรนทำมาหากินไปตลอดชีวิต ข้าววิญญาณ หินวิญญาณ และทรัพยากรบำเพ็ญเพียรทั้งหลายที่อุตส่าห์สะสมมาอย่างยากลำบาก ล้วนไม่ยอมใช้เพื่อตนเอง กลับเก็บไว้ให้บุตรหลาน หวังว่าคนรุ่นถัดไปจะมีโอกาสทะลวงขอบเขตและเปลี่ยนชะตาชีวิต
นี่คือภาพสะท้อนชีวิตจริงของผู้บำเพ็ญอิสระและผู้บำเพ็ญระดับล่างส่วนใหญ่
เมื่อหวังอันมาถึงนาข้าววิญญาณของผู้อาวุโสจาง จากระยะไกลเขาก็เห็นอีกฝ่ายกำลังก้มเก็บเกี่ยวข้าววิญญาณอย่างเชื่องช้า ตัดได้ไม่กี่ต้นก็ต้องยืดตัวขึ้น ทุบเอวที่ปวดเมื่อยอยู่หลายครั้ง เห็นได้ชัดว่าเรี่ยวแรงเริ่มไม่ไหวแล้ว
เมื่อได้ยินเสียงฝีเท้า ผู้อาวุโสจางเงยหน้าขึ้น พอเห็นหวังอันเดินเข้ามา สีหน้าก็เผยแววสงสัย เขาวางเคียวในมือลงแล้วเอ่ยถามว่า “เสี่ยวหวัง เกิดเรื่องอันใดขึ้นหรือ? เหตุใดไม่อยู่ทำงานในนาของตน กลับมาที่นี่เสียเล่า?”
หวังอันเตรียมคำพูดไว้ในใจแล้ว เขาเดินไปข้างกายผู้อาวุโสจาง จงใจทำสีหน้ากลัดกลุ้มก่อนถอนหายใจกล่าวว่า “ผู้อาวุโสจาง อย่าได้เอ่ยถึงเลย ข้าววิญญาณที่สุกงอมในนาของข้าถูกแมลงศัตรูพืชกัดกินไปเกือบหมด ที่เหลือล้วนยังไม่สุก เก็บเกี่ยวไม่ได้... ข้าว่างอยู่ก็ไม่มีเรื่องอันใดทำ เห็นว่าท่านอายุมากแล้ว การเก็บเกี่ยวคงลำบาก จึงมาช่วยท่านสักแรง”