เคร้ง!
ทันทีที่เสียงค้อนดังขึ้น ช่างตีเหล็กเอ็นพีซีซึ่งเดิมยืนทำท่าขี้เกียจอยู่ในร้านก็เงยหน้าขึ้นทันที
เดิมทีเขาแค่ยืนอยู่ข้างเตาหลอม มองนักผจญภัยหนุ่มที่เพิ่งเข้าหมู่บ้านคนนี้
ในสายตาของเขา นักผจญภัยที่สัมผัสงานตีเหล็กเป็นครั้งแรกแทบไม่ต่างกันสักคน
ทุกคนล้วนเดินเข้าร้านตีเหล็กมาด้วยความตื่นเต้น คิดว่าการตีเหล็กก็แค่ยกค้อนฟาดไม่กี่ครั้งเท่านั้น
แต่พอเหล็กดิบร้อนแดงแล้วฟาดค้อนลงไปจริง ๆ ต่อให้มีระบบคอยช่วยเหลือ ก็ยังพลาดได้ทั้งกะไฟไม่พอดี ตีไม่ตรงจุด หรือออกแรงไม่สม่ำเสมอ สุดท้ายของที่ตีออกมาก็ยังสู้เครื่องมือทำไร่ไม่ได้
เพราะอย่างนั้น เขาจึงไม่ได้ใส่ใจนักผจญภัยหนุ่มหน้าใหม่คนนี้เท่าไรนัก
จนกระทั่งค้อนนั้นฟาดลงมา
เหล็กดิบไม่ได้ถูกตีจนเสียรูปเหมือนที่มือใหม่มักทำ ทั้งยังไม่แตกร้าวเป็นเส้นเล็ก ๆ เพราะแรงกระแทกไม่สม่ำเสมอ
หน้าค้อนลงตรงตำแหน่งห่างจากด้านท้ายของเหล็กดิบสามชุ่น แรงไม่หนัก แต่กลับกดลายดำที่เพิ่งผุดขึ้นมาข้างในไว้ได้พอดี
พอค้อนฟาดลงไป เหล็กดิบก็สงบราวกับถูกใครกดข่มอารมณ์เอาไว้
ประกายไฟกระเด็นขึ้นมา
เบื้องหน้าลู่เถี่ยเฉิน หน้าต่างแจ้งเตือนจากระบบก็เด้งขึ้นตามมา
【เริ่มประเมินผลการตีเหล็ก】
【วัสดุปัจจุบัน: เหล็กดิบคุณภาพต่ำ】
【เครื่องมือปัจจุบัน: ค้อนตีเหล็กธรรมดา】
【ตรวจพบว่าผู้เล่นยังไม่ได้เรียนรู้การตีเหล็กขั้นพื้นฐาน ผลลัพธ์การตีเหล็กขึ้นอยู่กับฝีมือของผู้เล่นทั้งหมด】
【ตรวจพบว่าผู้เล่นกำลังตีเหล็กด้วยตนเอง】
ลู่เถี่ยเฉินไม่ได้สนใจข้อความแจ้งเตือนของระบบ
แต่การที่ไม่ต้องเรียนรู้ทักษะอาชีพเสริมก็ยังตีเหล็กได้ เรื่องนี้เกินความคาดหมายของลู่เถี่ยเฉินไปไม่น้อย
ดูเหมือนกฎของ «ยุคเทพโบราณ» จะไม่ได้ตายตัวนัก
แต่ตอนนี้ลู่เถี่ยเฉินไม่มีเวลาคิดเรื่องพวกนั้น สายตาของเขาจับจ้องอยู่ที่เหล็กดิบบนแท่นทั่งเท่านั้น
เหล็กดิบก้อนนี้ธรรมดามาก
ถ้าเป็นร้านตีเหล็กตระกูลลู่ในโลกจริง ก็คงนับเป็นแค่วัสดุเหลือใช้
ข้างในมีสิ่งเจือปนมากมาย ความร้อนก็ไม่สม่ำเสมอ วัสดุเองแทบไม่มีศักยภาพให้พัฒนาต่อ
แต่ที่นี่คือเกม
นี่เป็นครั้งแรกที่ลู่เถี่ยเฉินเหวี่ยงค้อนตีเหล็กใน «ยุคเทพโบราณ»
เขาไม่ได้คิดว่าจะตีอาวุธเทพอะไรออกมาตั้งแต่วันเปิดเซิร์ฟเวอร์
เขาแค่อยากยืนยันเรื่องหนึ่ง
ลู่เถี่ยเฉินคีบเหล็กดิบขึ้นมาอีกครั้ง แล้วนำกลับเข้าไปในเตาหลอม
เปลวไฟเลียผ่านผิวเหล็กดิบ สีแดงคล้ำค่อย ๆ เปลี่ยนเป็นสีส้มแดง
ผู้เล่นคนหนึ่งที่เพิ่งเข้าร้านตีเหล็กมาเห็นภาพนี้ ก็อดหัวเราะออกมาไม่ได้
“เพื่อน เอาจริงกับอาชีพเสริมงั้นเหรอ?”
ลู่เถี่ยเฉินไม่สนใจว่าคนอื่นจะพูดอะไร เขาตีเหล็กต่อไปตามลำพัง
ผู้เล่นคนนั้นไม่ได้ใส่ใจเช่นกัน ก่อนพูดต่อว่า “ฉันเพิ่งไปอ่านในเว็บบอร์ดมา ช่วงแรกอาชีพเสริมมีแต่หลุมพราง อัตราสำเร็จก็ต่ำ ของที่ตีออกมายังสู้ของแจกตอนเริ่มเกมไม่ได้เลย มีเวลาขนาดนี้ ทำไมไม่ไปแย่งมอนสเตอร์ตรงปากหมู่บ้านล่ะ”
ผู้เล่นอีกคนรับคำ “ใช่เลย ได้ยินว่าตอนนี้คนที่เลเวลสูงสุดขึ้นเลเวล 4 กันแล้ว ถ้าช้ากว่านี้อีกหน่อย มอนสเตอร์ก็แย่งตีไม่ทันแล้ว”
ผู้เล่นคนอื่น ๆ พากันกลอกตาอยู่ข้าง ๆ ปากก็ไล่คนอื่นไปแย่งมอนสเตอร์ แต่ตัวเองก็ยังมาเดินเล่นในร้านตีเหล็กไม่ใช่หรือไง
ลู่เถี่ยเฉินยังคงไม่พูดอะไร
เขาจดจ่อมองสีบนผิวเหล็กดิบ
ยังขาดอีกนิด
รออีกหน่อย
ตอนนี้แหละ
เหล็กดิบถูกวางลงบนแท่นทั่งอีกครั้ง
เคร้ง!
ค้อนที่สองฟาดลงไปตรงตำแหน่งที่ขยับมาด้านหน้ากว่าครั้งแรก
เมื่อค้อนฟาดลงไป ลวดลายที่กระจัดกระจายอยู่ภายในเหล็กดิบก็เริ่มรวมตัวเข้าหาตรงกลาง
ลู่เถี่ยเฉินมองเห็นชัดเจนว่าสิ่งเจือปนเล็ก ๆ หลายจุดถูกแรงบีบอัดไปยังขอบ ราวกับน้ำสกปรกที่ถูกรีดออกมาจากซอกหิน
แววตาของช่างตีเหล็กเอ็นพีซีเปลี่ยนไปในที่สุด
เขาถึงกับลืมวางขวดเหล้าในมือลง
“เจ้าเด็กนี่...”
เคร้ง!
ค้อนที่สาม
เคร้ง!
ค้อนที่สี่
ท่าทางของลู่เถี่ยเฉินไม่ได้รวดเร็ว
ก่อนค้อนแต่ละครั้งจะฟาดลงไป เขาจะหยุดชั่วครู่เพื่อสังเกตกะไฟ ลวดลาย และความเปลี่ยนแปลงเล็กน้อยภายในเหล็กดิบ
แต่เพราะช้า จึงแม่นยำ
ค้อนทุกครั้งลงตรงตำแหน่งที่ควรตี
ทุกครั้งที่นำกลับเข้าเตาหลอม ก็ทำในอุณหภูมิที่เหมาะสมที่สุด
ร้านตีเหล็กค่อย ๆ เงียบลง
ผู้เล่นที่เมื่อครู่ยังชวนเขาไปเก็บเลเวล ไม่รู้ตั้งแต่เมื่อไรถึงได้เงียบปากไปด้วย
แม้พวกเขาจะไม่เข้าใจการตีเหล็ก แต่ก็มองออกว่าลู่เถี่ยเฉินไม่เหมือนผู้เล่นทั่วไป
ผู้เล่นทั่วไปตีเหล็กโดยดูว่าระบบแจ้งเตือนตรงไหนสว่างแล้วฟาดค้อนลงไปตรงนั้น
แต่ลู่เถี่ยเฉินไม่ใช่แบบนั้น
เขาดูราวกับรู้จริง ๆ ว่าเหล็กก้อนนี้ต้องตีตรงไหน
หลังผ่านไปสิบกว่าครั้ง เหล็กดิบก็เริ่มเป็นรูปทรงของใบกระบี่
กระบี่ไม่ได้ยาวมาก รูปทรงก็เรียบง่าย
วัสดุพื้นฐานฟรีจากหมู่บ้านเริ่มต้น ย่อมไม่อาจนำมาสร้างอาวุธที่ซับซ้อนเกินไปได้
ลู่เถี่ยเฉินมองใบกระบี่ที่ค่อย ๆ ก่อรูปขึ้นมา ในใจไม่ได้รู้สึกตื่นเต้นนัก
วัสดุแย่เกินไป
อย่างมากก็ทำได้แค่กระบี่เหล็กมือใหม่ที่ได้มาตรฐานเล่มหนึ่ง
ถ้าจะให้ดีกว่านั้น ก็ไม่ใช่สิ่งที่ฝีมือจะชดเชยได้ทั้งหมด
แม่ครัวเก่งแค่ไหน หากไม่มีข้าวสารก็ทำอาหารไม่ได้
ลู่เถี่ยเฉินเข้าใจเหตุผลข้อนี้ดี
เขากวาดตามองชั้นวางวัสดุตรงมุมร้านตีเหล็ก
แร่เหล็กคุณภาพต่ำ ด้ามไม้ธรรมดา หินลับมีดระดับต่ำ
ล้วนเป็นวัสดุพื้นฐานที่สุด
ของฟรีย่อมไม่มีทางดีนัก
หากใช้แต่วัสดุพวกนี้ ต่อให้เขาเหวี่ยงค้อนจนเป็นดอกไม้ ก็ทำได้แค่อุปกรณ์ระดับต่ำแบบนี้
หากอยากตีอาวุธที่มีคุณภาพจริง ๆ เขาต้องเพิ่มเลเวล ต้องออกจากเขตมือใหม่ และต้องหาวัสดุที่ดีกว่านี้มาให้ได้
ซ่า!
ใบกระบี่ที่เผาจนแดงถูกนำลงไปจุ่มในบ่อชุบแข็ง
ไอสีขาวพวยพุ่งขึ้นมาในพริบตา ลอยคลุ้งไปทั่วร้านตีเหล็กเกือบครึ่งหนึ่ง
ลู่เถี่ยเฉินหลับตาลงครู่หนึ่ง ก่อนดึงใบกระบี่ขึ้นมาในเวลาอันสั้นที่สุด
คนข้าง ๆ อดกระซิบไม่ได้ว่า “เสร็จแล้วเหรอ?”
“ไม่รู้สิ ดูเหมือนจะเป็นเรื่องเป็นราวอยู่นะ”
“หมู่บ้านเริ่มต้นจะตีของดีอะไรออกมาได้มากสุดก็คงเป็นอุปกรณ์สีเทาแหละมั้ง”
ลู่เถี่ยเฉินวางใบกระบี่กลับลงบนแท่นทั่ง แล้วเริ่มเก็บงานขั้นสุดท้าย
ตีสันกระบี่ให้เรียบ
กดใบกระบี่ให้มั่นคง
ตีคมขึ้นมา
สุดท้ายใช้หินลับมีดระดับต่ำค่อย ๆ ลับแนวคมให้คมกริบ
เมื่อเขาหยุดมือ กระบี่เหล็กสีหม่นเล่มหนึ่งก็นอนนิ่งอยู่บนแท่นทั่ง
ภายนอกไม่ได้หรูหรา
ไม่มีเอฟเฟกต์แสง ทั้งไม่มีอักขระ
แต่ใบกระบี่ตรงแน่ว คมกระจ่าง ด้ามจับพันไว้อย่างแน่นหนา เมื่อมองโดยรวมแล้วแข็งแกร่งกว่าดาบไม้ที่ได้จากภารกิจมือใหม่มาก
ในที่สุดระบบก็ส่งเสียงแจ้งเตือน
【ตีเหล็กเสร็จสิ้น】
【คะแนนการตีเหล็กครั้งนี้: 87】
【ผู้เล่นยังไม่ได้เรียนรู้การตีเหล็กขั้นพื้นฐาน จึงไม่ได้รับค่าประสบการณ์ทักษะการตีเหล็ก】
【เนื่องจากผู้เล่นตีเหล็กด้วยตนเองได้คุณภาพสูง จึงกระตุ้นการประเมินพิเศษ】
【คุณได้รับไอเทม: กระบี่เหล็กคมกริบ】
【คุณภาพ: ธรรมดา (สีขาว)】
【เลเวลอุปกรณ์: 1】
【พลังโจมตี: 8-12】
【พละกำลัง +1】
【ความทนทาน: 40/40】
ร้านตีเหล็กเงียบไปชั่วขณะ ไอเทมที่ผลิตจากอาชีพเสริมจะแสดงค่าสถานะให้คนที่อยู่บริเวณใกล้เคียงเห็นผ่านข้อความของระบบได้
ผู้เล่นคนเมื่อครู่เบิกตากว้าง
“อุปกรณ์สีขาว?”
ผู้เล่นอีกคนรีบเปิดหน้าต่างอุปกรณ์ของตัวเอง แล้วก้มมองดาบไม้มือใหม่ในมือ
【ดาบไม้มือใหม่】
【คุณภาพ: หยาบ (สีเทา)】
【พลังโจมตี: 2-4】
【ความทนทาน: 15/15】
เมื่อเขาหันกลับไปมองกระบี่เหล็กในมือลู่เถี่ยเฉิน แววตาก็เปลี่ยนไปทันที
“พลังโจมตีสูงสุด 12? แรงกว่าอาวุธมือใหม่ของฉันตั้งเยอะ!”
“นายดรอปอุปกรณ์ได้เหรอ?”
“ดรอปอะไรล่ะ” ผู้เล่นคนนั้นสบถ “ก็อุปกรณ์ที่ระบบแจกให้นั่นแหละ ฉันฟาร์มตั้งครึ่งชั่วโมง ได้แค่เหรียญทองแดงสองเหรียญกับหนังหมาป่าหนึ่งผืน อัตราดรอปอุปกรณ์ต่ำเว่อร์”
พอได้ยินเช่นนี้ คนรอบข้างหลายคนก็เงียบไป
อัตราดรอปอุปกรณ์ของ «ยุคเทพโบราณ» ต่ำกว่าที่พวกเขาคิดไว้มาก
ตั้งแต่เปิดเซิร์ฟเวอร์มาจนถึงตอนนี้ ผู้เล่นส่วนใหญ่ยังถืออาวุธมือใหม่ที่ระบบแจกให้
มีเพียงไม่กี่คนที่โชคดี ดรอปอุปกรณ์สีเทาจากมอนสเตอร์ป่า ซึ่งก็มีพลังโจมตีเพิ่มขึ้นแค่สองสามหน่วยเท่านั้น
แต่กระบี่เล่มนี้ของลู่เถี่ยเฉินไม่เหมือนกัน
ใช้ได้ตั้งแต่เลเวล 1
พลังโจมตี 8-12
แถมพละกำลังอีก 1 หน่วย
นี่ไม่ใช่อุปกรณ์มือใหม่ธรรมดาแล้ว
ช่างตีเหล็กเอ็นพีซีเดินเข้ามา
เขาหยิบกระบี่เหล็กขึ้นมา ใช้นิ้วดีดสันกระบี่เบา ๆ
หึ่ง
ใบกระบี่ส่งเสียงกังวานแผ่วสั้น
ช่างตีเหล็กวัยกลางคนจ้องลู่เถี่ยเฉินอยู่นาน ก่อนเอ่ยขึ้นช้า ๆ
“เจ้าเคยเรียนมาหรือ?”
ลู่เถี่ยเฉินคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วตอบว่า “เคยเรียนครับ”
แววตาของช่างตีเหล็กวัยกลางคนลุ่มลึกยิ่งกว่าเดิม “เดี๋ยวนี้ยังมีคนเรียนวิชานี้อยู่อีกหรือ?”
สายตาที่ช่างตีเหล็กมองเขา ไม่เหมือนกำลังมองนักผจญภัยธรรมดาอีกต่อไป
“วัสดุในร้านนี้แย่เกินไป ตีออกมาได้ถึงขนาดนี้ก็ไม่ง่ายแล้ว”
ลู่เถี่ยเฉินรับกระบี่คืนจากมือช่างตีเหล็ก แล้วพยักหน้า
“ผมรู้ครับ”
เขารู้ดีอยู่แล้ว
เพราะอย่างนั้น เขาจึงไม่ได้คิดจะอยู่ที่นี่ต่อ
เขาต้องเพิ่มเลเวล ต้องหาวัสดุ
ที่สำคัญกว่านั้น เขาต้องสร้างชื่อเสียง
ในโลกจริง ร้านตีเหล็กตระกูลลู่ถูกผู้คนมองเป็นเรื่องตลกจากยุคเก่า
แต่ใน «ยุคเทพโบราณ» เขาจะทำให้คนอื่นรู้ว่า การตีเหล็กไม่ใช่อาชีพเสริมไร้ประโยชน์
ลู่เถี่ยเฉินกำกระบี่เหล็กไว้ในมือ
เขาหันหลังเดินออกจากร้านตีเหล็ก
หมู่บ้านเริ่มต้นด้านนอกคึกคักยิ่งกว่าเมื่อครู่
ผู้เล่นจำนวนมากยังเบียดกันอยู่แถวปากหมู่บ้าน แย่งกระต่ายป่าเลเวล 1 กับหมาป่าป่าเลเวล 2 กันอย่างดุเดือด
บางคนเพิ่งแตะตัวมอนสเตอร์ มันก็ถูกคนห้าหกคนที่อยู่ข้าง ๆ รุมจนตาย ได้ค่าประสบการณ์แบ่งกันน้อยนิดจนน่าสงสาร
ช่องแชตพื้นที่มีคนบ่นไม่หยุด
“อย่าแย่งมอนสเตอร์สิ!”
“อัตราดรอปต่ำเกินไปแล้วมั้ง ตีตั้งนานยังไม่มีอุปกรณ์สักชิ้น!”
“มีปาร์ตี้จะไปเขตหมาป่าบ้าเลเวล 3 ไหม? ตรงปากหมู่บ้านฟาร์มไม่ได้แล้ว”
“จะไปเลเวล 3 ทำไม ไม่มีอุปกรณ์ไปก็เท่ากับเอาชีวิตไปทิ้ง”
ลู่เถี่ยเฉินได้ยินเสียงเหล่านั้น แต่ฝีเท้าไม่หยุด
เขาไม่ได้ไปปากหมู่บ้าน ทั้งยังไม่เข้าร่วมกลุ่มคนที่กำลังแย่งมอนสเตอร์
เขาถือกระบี่เหล็กที่เพิ่งตีเสร็จ เดินผ่านบริเวณที่มีผู้เล่นหนาแน่นที่สุด มุ่งหน้าไปยังที่ไกลออกไปโดยตรง
มีคนเห็นกระบี่เหล็กในมือเขาแล้วตาเป็นประกาย
“เพื่อน กระบี่เล่มนั้นได้มาจากไหน ขายไหม?”
“เฮ้ ตรงหน้าเป็นเขตมอนสเตอร์เลเวลสูงนะ! หมูป่าหนังเทาเลเวล 4 กับสุนัขเขี้ยวเล็บเลเวล 5 อยู่ทางนั้น มือใหม่ไปไม่ไหวหรอก!”
ลู่เถี่ยเฉินก้มมองเลเวลของตัวเอง
เลเวล 1
พลังชีวิตมีแค่ 100 หน่วย ซึ่งเป็นค่าพื้นฐานที่สุด ส่วนพลังป้องกันก็น้อยจนน่าสงสาร
ตามปกติแล้ว ผู้เล่นเลเวล 1 ที่วิ่งเข้าเขตมอนสเตอร์เลเวล 4 หรือ 5 ย่อมอันตรายมากจริง ๆ
แต่เขาก้มมองกระบี่เหล็กในมือ
พลังโจมตี 8-12
พละกำลัง +1
ค่าสถานะของกระบี่เล่มนี้เหนือกว่าอุปกรณ์สีเทาที่ผู้เล่นส่วนใหญ่ถืออยู่ในตอนนี้แล้ว
ลู่เถี่ยเฉินกำด้ามกระบี่แน่น แววตาสงบนิ่ง
หากอยากให้คนอื่นรู้ถึงคุณค่าของการตีเหล็กตระกูลลู่ แค่กระบี่เล่มนี้ยังไม่พอแน่นอน
ยิ่งเดินออกไปไกล ทุ่งหญ้าก็ยิ่งรกร้าง
ไกลออกไป หมูป่าหนังเทาตัวใหญ่หลายตัวกำลังก้มหน้าคุ้ยดิน เขี้ยวสะท้อนแสงสีขาวภายใต้แสงอาทิตย์
ข้อความแจ้งเตือนจากระบบปรากฏขึ้น
【คุณเข้าสู่เขตอันตรายแล้ว】
【เลเวลมอนสเตอร์ในพื้นที่สูงกว่าเลเวลผู้เล่น โปรดระมัดระวัง】
วินาทีถัดมา หมูป่าหนังเทาตัวหนึ่งก็เห็นเขา มันเงยหน้าขึ้นทันที ขาทั้งสี่ตะกุยพื้น ก่อนพุ่งเข้ามาพร้อมเสียงกระแทกหนักอึ้ง
ลู่เถี่ยเฉินมองเส้นทางที่หมูป่าวิ่งเข้ามา แล้วเหลือบมองคมกระบี่เหล็กในมือ
“เริ่มจากแกนี่แหละ”