หลังออกจากเกม เฟิงหลิงก็นอนแผ่อยู่บนเตียงพักหนึ่ง
ไม้เท้าเวทมนตร์กับแหวนในเกมย่อมไม่ได้ติดตามเธอออกมาในโลกจริง
แต่เธอกลับรู้สึกว่ามือขวายังหลงเหลือไออุ่นจากแหวนเสียงสะท้อนหยาดน้ำค้างยามเช้า
ผลึกสีเขียวอ่อน
ตัวเรือนแหวนสีเงินขาว
รวมถึงสีหน้าเคร่งขรึมจริงจังของลู่เถี่ยเฉินตอนยื่นแหวนให้เธอ
เฟิงหลิงพลิกตัว ยกมือปลุกเครื่องปลายทางส่วนตัวที่หัวเตียง
จอแสงโปร่งแสงปรากฏขึ้นตรงหน้า
เธอเชื่อมต่อเครือข่ายข้อมูลสาธารณะ แล้วพิมพ์คำว่า “ร้านตีเหล็กตระกูลลู่”
เนื้อหาที่เกี่ยวข้องจำนวนมากเรียงปรากฏบนจอแสงทันที
ด้านบนสุดเป็นภาพมุมกว้างของผู้คนที่กำลังมุงดูลู่ซานไห่ตีเหล็ก
เฟิงหลิงยื่นมือแตะเปิดภาพ
จอแสงขยายใหญ่ขึ้นอย่างรวดเร็ว
ร้านตีเหล็กในภาพไม่ใหญ่นัก
หน้าประตูแขวนป้ายไม้เก่าแก่แผ่นหนึ่ง ด้านในมีทั่ง เตาหลอม และเครื่องมือหลากหลายชนิด
ลู่เถี่ยเฉินก็ปรากฏอยู่ในภาพเช่นกัน
เขาสวมชุดทำงานสีเข้ม กำลังจัดเรียงเครื่องเหล็กที่เพิ่งตีเสร็จ
แตกต่างจากภาพในเกมที่สวมเกราะหนักและถือดาบต้วนเยว่อย่างมาก
แต่ใบหน้านั้นเหมือนกันไม่มีผิด
เฟิงหลิงดูซ้ำสองรอบ ก่อนเปิดหน้าต่างสื่อสาร
【เฟิงหลิง: พี่ พรุ่งนี้ว่างไหม?】
ผ่านไปไม่กี่วินาที
【เฟิงซุ่น: มีอะไร?】
【เฟิงหลิง: ไปเป็นเพื่อนหนูหน่อย】
【เฟิงซุ่น: ไปไหน?】
【เฟิงหลิง: ร้านตีเหล็กตระกูลลู่】
อีกฝ่ายเงียบไปสิบกว่าวินาที
【เฟิงซุ่น: ไปที่นั่นทำไม?】
【เฟิงหลิง: ไปชม】
【เฟิงซุ่น: โรงเรียนเธอไม่มีร้านตีเหล็กหรือไง?】
【เฟิงหลิง: โรงเรียนเราจะมีร้านตีเหล็กได้ยังไง? โรงเรียนอื่นตั้งชมรมสนใจเฉพาะทางกันแล้ว แต่โรงเรียนเรายังไม่มีเลย】
【เฟิงซุ่น: ไม่มีอะไรให้ดู อย่าไปเลย】
เฟิงหลิงลุกขึ้นนั่งบนเตียง
【เฟิงหลิง: พี่จะไปเป็นเพื่อนไหม?】
【เฟิงซุ่น: เธออยากไปชมร้านตีเหล็ก หรืออยากไปดูลู่เถี่ยเฉินกันแน่?】
เฟิงหลิงจ้องข้อความนั้นอยู่สองวินาที
【เฟิงหลิง: ทั้งสองอย่าง】
เธอยอมรับอย่างตรงไปตรงมาจนเฟิงซุ่นไม่รู้จะตอบอย่างไร
ผ่านไปครู่หนึ่ง อีกฝ่ายถึงตอบกลับมา
【เฟิงซุ่น: พรุ่งนี้เช้า】
【เฟิงหลิง: ได้เลย】
【เฟิงซุ่น: อยู่แค่พักเดียว】
【เฟิงหลิง: รู้แล้ว】
เฟิงหลิงปิดจอแสงอย่างพึงพอใจ