ทั้งสองสบตากัน หญิงร่างสูงผอมก้าวออกมาหนึ่งก้าว “ฉันชื่ออวี๋เหวิน ส่วนเขาชื่อจางหมิงหัว พวกคุณเป็น...ผู้เล่นเกมหรือ?”
พอซูอวี๋ได้ยินพวกเธอพูดคำว่า “ผู้เล่นเกม” กระบี่ก็ชักออกจากฝักแล้ว ฉู่เนี่ยนรีบกดมือเธอไว้
“ดูเหมือนคนพื้นเมืองในดันเจียนของพวกคุณจะรู้ว่ามีเกมอยู่ด้วยนะ” เป้าหมายภารกิจในดันเจียนก่อนหน้านี้ก็รู้เหมือนกัน
“ไม่ใช่ทุกคนจะรู้หรอก ต่อไปพวกคุณก็จะเข้าใจเอง ไปกันเถอะ เวลาเหลือไม่มากแล้ว เรายังมีเรื่องสำคัญต้องทำ”
พูดจบ ทั้งสองก็หอบสัมภาระขึ้นเรือ ทันใดนั้นระบบก็ดังเสียงแจ้งเตือน
【รับศาสตราจารย์อวี๋และศาสตราจารย์จางสำเร็จ โปรดรีบมุ่งหน้าไปยังพิพิธภัณฑ์หมายเลข 6】
【เปิดระบบนำทางให้คุณแล้ว】
ซูอวี๋มองสัมภาระของพวกเธอ มีกล่องเหล็กอยู่ใบหนึ่ง ไม่รู้ว่าข้างในใส่อะไรไว้
“มีแค่นี้เหรอ?” ซูอวี๋ถาม
“แค่นี้แหละ” อวี๋เหวินยิ้ม
ขากลับ ฉู่เนี่ยนขับเรือเร็วมากเพราะมีระบบนำทาง อวี๋เหวินนั่งอยู่หัวเรือ จู่ ๆ ก็เอ่ยขึ้นมา
“พวกเธอไม่สงสัยหรือว่าโลกนี้กลายเป็นแบบนี้ได้ยังไง?”
“สงสัยสิ” ฉู่เนี่ยนยังคงขับเรือต่อไป
“เมื่อสามปีก่อน ที่นี่ยังมีผืนดิน มีเมือง มีป่าและภูเขาหิมะ จำนวนประชากรเคยสูงถึงเจ็ดพันล้านคน” น้ำเสียงของอวี๋เหวินราบเรียบ “แล้วน้ำก็มา”
“มาจากไหน?” ซูอวี๋ถาม
“ไม่รู้ จากใต้ดิน จากฟ้า จากธารน้ำแข็ง ไม่มีใครรู้ว่าน้ำมากมายขนาดนี้มาจากไหน ราวกับจู่ ๆ ก็ปรากฏขึ้น ท้องฟ้าเหมือนรั่ว ฝนตกไม่หยุด บ้างก็ว่าแกนโลกเคลื่อน บ้างก็ว่าเป็นฝีมือมนุษย์ต่างดาว บ้างก็ว่าเป็นทัณฑ์สวรรค์ ไม่มีใครรู้คำตอบ”
“ตอนแรกน้ำท่วมชายฝั่ง แล้วก็ท่วมที่ราบกับเนินเขา ระดับน้ำสูงขึ้นเร็วมาก เร็วจนมนุษย์เตรียมตัวไม่ทัน หนีไม่ทัน คนที่ไหวตัวเร็วก็หนีขึ้นที่สูง แต่ภูเขาที่สูงที่สุดบนดาวดวงนี้ก็สูงแค่แปดพันกว่าเมตร ไม่นานน้ำก็ท่วมมิด ทุกคนแตกตื่นกันหมด”
อวี๋เหวินหยุดพูด มองแผ่นไม้ที่ลอยผ่านไป