หลังจากกินข้าวเสร็จ ฉู่เนี่ยนก็นั่งลงบนโซฟาแล้วเปิดกลุ่มแชต
[แมลงสาบสาวพลังล้น: พวกเรากลับจากดันเจียนแล้ว~]
[เซี่ยอวี่เฉิน: เนี่ยนเนี่ยนบาดเจ็บหรือเปล่า?]
[แมลงสาบสาวพลังล้น: ไม่เป็นไร ๆ โลกใบนั้นมีแต่น้ำท่วมไปหมด ทั้งดาวเคราะห์จมอยู่ใต้น้ำ พวกเราเพิ่งเข้าไปก็ร่วงลงน้ำเลย]
[แมลงสาบสาวพลังล้น: ต้องขอบคุณเรือยอชต์กับอุปกรณ์ดำน้ำที่คุณชายฮวาอุตส่าห์สนับสนุนให้ด้วยน้ำใจ]
[แมลงสาบสาวพลังล้น: ส่งหัวใจ]
[เซี่ยอวี่เฉิน: ไม่เป็นไรก็ดีแล้ว ถ้าต้องการอะไรบอกฉันได้ทุกเมื่อ]
[หวังพั่งจื่อ: ให้ตายเถอะ โลกทั้งใบจมน้ำหมดเลยเหรอ? น้ำมากมายขนาดนั้นมาจากไหนกัน?]
[อู๋เสีย: นี่มันไม่เป็นวิทยาศาสตร์เลย]
[หลีชู่: นายยังรู้จักวิทยาศาสตร์ด้วยเหรอ?]
[อู๋เสีย: อย่าคิดว่าเพราะนายเป็นเด็กแล้วฉันจะไม่ซัดนะ!]
ไม่รู้หลีชู่เป็นอะไรกับเขา ถึงพูดกับคนอื่นดี ๆ ได้ แต่กลับจ้องหาเรื่องเขาคนเดียว ชาติก่อนเขาติดหนี้อีกฝ่ายไว้หรือไง?
[หลีชู่: นายตีเด็ก ฉันจะแจ้งตำรวจมาจับนาย]
“เด็กคนนี้เป็นตัวซวยของคุณชายสามจริง ๆ” เฮยเสียจื่อนั่งอยู่ข้างฉู่เนี่ยน โอบเธอไว้พลางมองข้อความในกลุ่มแชตไปด้วย
[แว่นดำ: โอ้โฮ อารมณ์ร้อนขึ้นเยอะเลยนะ คุณชายสามของพวกเรา]
[หวังพั่งจื่อ: นายท่านเฮยไม่รู้อะไร เด็กคนนี้หาเรื่องเทียนเจินคนเดียวเลย ไม่รู้ว่าเทียนเจินไปทำอะไรให้เขาเข้า]