อีกด้านหนึ่ง มั่วหมานและหยางเจี่ยนกลับมาหาฉู่หวนแล้ว
เขายังสังเกตเห็นว่าอาวุธบำเพ็ญของเจ้าเทียนอวี๋และไป๋เซิ่งก็กลับมาแล้วเช่นกัน
ทั้งคู่ยังอุ้มเศษเสี้ยวต่างมิติก้อนใหญ่ไว้ในอ้อมอกด้วยสีหน้าดีใจ
“เกิดอะไรขึ้น?”
เจ้าเทียนอวี๋ถามต๋าจี่ของเขาก่อนเป็นคนแรก
ต๋าจี่ที่มีกล้ามเนื้อเต็มตัวพูดเสียงทุ้มต่ำว่า “มีอาวุธบำเพ็ญขั้นสามขวางเราไม่ให้ออกมา บังคับตรวจเศษเสี้ยวต่างมิติของเรา แล้วอยู่ ๆ อาวุธบำเพ็ญของใครบางคนก็กลายเป็นหมีดำ ต่อยเจ้าตัวนั้นระเบิดไปเลย ฮ่า ๆ สนุกชะมัด!”
อาวุธบำเพ็ญระฆังทองของไป๋เซิ่งก็พูดเสริมว่า “ใช่แล้ว อาวุธบำเพ็ญขั้นสามนั่นสมควรตาย กล้าเก็บเศษเสี้ยวต่างมิติคุณภาพสูงไปหมด ถ้าไม่ใช่ฝีมือของยอดฝีมือท่านนั้นที่ปรากฏตัว พวกเราที่แย่งชิงมาได้คงไม่รอด!”
เจ้าเทียนอวี๋และไป๋เซิ่งได้ยินแล้วก็โล่งอก ยกมือลูบอกเบา ๆ โชคดีที่มีผู้ยิ่งใหญ่ที่ซ่อนตัวอยู่ ไม่เช่นนั้นเศษเสี้ยวต่างมิติของพวกเขาคงเป็นอันตราย
“เมื่อข้ากลับไป จะต้องตั้งบูชาอาวุธบำเพ็ญของผู้ยิ่งใหญ่ที่ซ่อนตัวนั้น!”
“ท่านผู้ยิ่งใหญ่จงเจริญ ท่านผู้ยิ่งใหญ่สุดยอด!”
สองตัวตลกนี้ตะโกนอย่างตื่นเต้นอยู่ข้าง ๆ
สิ่งนี้ดึงดูดนักเรียนคนอื่น ๆ ที่อาวุธบำเพ็ญหนีกลับมาให้ตะโกนตาม
“ท่านผู้ยิ่งใหญ่จงเจริญ ท่านผู้ยิ่งใหญ่สุดยอด!”
ยังมีนักเรียนจำนวนไม่น้อยที่รับรู้ว่าอาวุธบำเพ็ญของตัวเองตายแล้ว ต่างพากันจ้องไปทางห้องเรียนยอดฝีมือด้วยความโกรธ พวกเขารู้สาเหตุครบถ้วนแล้วจากอาวุธบำเพ็ญที่กลับมา
คราวนี้พวกนักเรียนห้องเรียนยอดฝีมือก่อเรื่องให้ทุกคนโกรธแค้น!