"สุดยอด!"
ท่ามกลางนักเรียนจำนวนมาก จู่ ๆ ก็มีสองคำนี้ดังออกมา
ทุกคนเพิ่งจะตั้งสติจากความตกตะลึง ต่างก็หันไปทางต้นเสียง
เห็นเพียงเจ้าเทียนอวี๋ ใบหน้ากลมแป้นของเขาขึ้นสีแดงก่ำ สองคำเมื่อครู่ก็พุ่งออกจากปากของเขาเอง!
เมื่อถูกสายตาของผู้คนจ้องมอง เขาก็เหลือบไปมองไป๋เซิ่งโดยไม่รู้ตัว สายตาเต็มไปด้วยสัญญาณขอความช่วยเหลือ "พี่ช่วยที"!
ไป๋เซิ่งที่นั่งอยู่แถวหน้าเห็นสายตาของเขา ก็ทำท่าครุ่นคิดอย่างหนัก อยู่นานถึงจะพูดออกมาสี่คำ: "วัวตัวผู้ทรงพลัง!"
นี่คงจะเป็นจุดสูงสุดของระดับวัฒนธรรมของเขาแล้ว!
ปัง!
ทั้งห้องเรียนแตกตื่นกันใหญ่ ต่างหัวเราะกันจนน้ำมูกไหล
"อะไรวะ วัวตัวผู้ทรงพลัง ฉันยังจะ วัวตัวผู้สง่างาม อีกต่างหาก!"
"ขำจะตาย ชมฉู่หวนยังไม่เป็น!"
มีนักเรียนสองคนที่หัวเราะลั่นมากเป็นพิเศษ
สองประโยคนั้นทำให้ไป๋เซิ่งโกรธ เขาจ้องเขม็งทันที: "เก่งจริงก็ชมมาสิ!"
สองคนที่เพิ่งหัวเราะลั่นก็หัวเราะไม่ออกทันที เพราะพวกเขาก็มีคลังคำศัพท์จำกัด คิดหาคำที่ดีกว่าไม่ได้จริง ๆ!
ที่สองตัวตลกนี้ก่อเรื่อง แทนที่จะทำให้อารมณ์ของผู้คนที่ตกตะลึงกับน้ำเต้าของฉู่หวนเมื่อครู่ผ่อนคลายลง
แต่ก็ยังอดไม่อยู่ที่จะอุทาน
เพราะน้ำเต้าของฉู่หวนแข็งแกร่งเกินไป!
โดยเฉพาะอย่างยิ่งเขายังเป็นเด็กกำพร้า ยิ่งทำให้เห็นถึงความเก่งกาจของฉู่หวน!
หนิงเฉินหน้าซีดเผือด เขาไม่อยากเชื่อว่าอันดับหนึ่งของเขาจะถูกแย่งไป!
รวมแล้วกว่า 40 ห้องเรียน ต่อให้แค่ที่หนึ่งของห้องเขายังแย่งไม่ได้ แล้วจะไปแย่งที่สิบคะแนนรวมของชั้นปีได้ยังไง?