“ฉู่หวน ทำไมมาเร็วแบบนี้ล่ะ?”
ขณะนั้นเอง ปากทางเข้าหมู่บ้านเทียนยวนเกิดการสั่นไหว แล้วน้ำเต้าสีดำด้านขนาดยักษ์ลูกหนึ่งก็ปรากฏขึ้น
หน้าต่างรถบานหนึ่งเปิดออกที่ด้านข้างน้ำเต้า ใบหน้าของอาจารย์ซ่งซานปรากฏขึ้นตรงหน้าต่าง
ไม่ต้องถามก็รู้ รถน้ำเต้าที่ดูแล้วก็รู้ว่าราคาแพงลิ่วคันนี้คือรถประจำตัวของซ่งซาน
มองลอดหน้าต่างเข้าไปแล้ว ที่นั่นกลับไม่เหมือนภายในรถทั่วไป แต่ดูคล้ายห้องห้องหนึ่ง ซ่งซานไม่มีแม้แต่พวงมาลัยอยู่ในมือ เพียงนั่งจิบชาอยู่ตรงนั้น
นี่มันเรื่องอะไรกัน?
ฉู่หวนข่มความอยากรู้อยากเห็นในใจไว้ แล้วรีบเดินเข้าไปยิ้มพูดว่า “ผมกลัวว่าคุณจะรอนานน่ะครับ!”
ซ่งซานยังคงงุนงงอยู่บ้าง
กลัวเขารอนานก็ไม่เห็นต้องมาเร็วขนาดนี้เลยนี่?
หรือว่าก่อนโทรศัพท์หาเขา อีกฝ่ายก็ออกเดินทางมาแล้ว?
เขาไม่ได้ถามต่อ แต่เปิดประตูที่นั่งด้านหลังของรถน้ำเต้าให้ฉู่หวนขึ้นไป
ฉู่หวนก็ไม่ลังเล รีบขึ้นไปนั่งทันที
นี่เป็นครั้งแรกที่เขาได้นั่งรถน้ำเต้าคันเล็กแบบนี้ ทุกอย่างจึงดูน่าสนใจไปหมด
มองจากด้านนอก ก็เห็นแค่เป็นน้ำเต้าที่บินขึ้นฟ้าได้ลูกหนึ่ง
แต่พอฉู่หวนเข้าไปข้างใน ก็พบว่ามีข้าวของครบครัน แถมพื้นที่ยังกว้างขวาง ไม่ได้มีแค่พื้นที่เท่าที่เห็นจากภายนอก
น้ำเต้านี้คงใช้เทคโนโลยีมิติด้วยสินะ
ภายในรถน้ำเต้าราวกับห้องชุดประธานาธิบดีจริง ๆ มีทั้งเตียง โทรทัศน์ ห้องน้ำ ไปจนถึงอ่างอาบน้ำ
ส่วนที่เขาอยู่เป็นเพียงที่นั่งด้านหลัง หากจะไปยังที่นั่งด้านหน้าก็ต้องเปิดประตูห้องด้านในแล้วเดินเข้าไป
ฉู่หวนเคาะประตูห้องอย่างไม่ลังเล เสียงจากข้างในดังขึ้นว่า “เข้ามา!”