ภายในห้องเรียนมีนักเรียนนั่งอยู่หลายคนแล้ว ดูท่าพวกเขามาถึงช้ากว่ากลุ่มอื่นเล็กน้อย
ที่หน้ประตู ยืนครูชายท่าทางสุภาพเรียบร้อยคนหนึ่ง เมื่อเห็นฉินยวี่เหม่ยก็ยิ้มอย่างอ่อนโยน เผยรอยยิ้มที่ดูสุภาพมีมารยาท:
“คุณครูฉิน เหนื่อยหน่อยนะครับ เชิญนักเรียนเหล่านี้เข้าไปได้เลย!”
ฉินยวี่เหม่ยดูจะให้ความเคารพครูผู้นี้อยู่บ้าง พยักหน้าเล็กน้อยให้อีกฝ่าย แล้วเอ่ยว่า “ครูซ่ง ฝากพวกเขาด้วยนะคะ!”
พูดจบ เธอก็พยักหน้าให้ฉู่หวนพวกเขาเป็นครั้งสุดท้าย ก่อนจะหมุนตัวจากไป
ฉู่หวนและพวกพ้องหันมองครูซ่ง
ครูซ่งเอ่ยอย่างใจดี “เข้าไปก่อนสิทุกคน หาที่นั่งตามสบายได้เลย!”
ฉู่หวนและคนอื่นๆ ได้ยินดังนั้นก็เดินเข้าห้องเรียนไป
ฉู่หวน เจ้าเทียนอวี๋ และไป๋เซิ่ง นั่งด้วยกันอย่างเป็นธรรมชาติ ยังคงเป็นแถวสุดท้าย
ส่วนหนิงเฉิน เดินไปนั่งมุมหนึ่งเพียงลำพัง
คงเป็นเพราะพวกเขามาถึงเป็นกลุ่มสุดท้าย จึงเหลือเพียงแถวสุดท้ายให้เลือกนั่ง
ครูซ่งพอเห็นทุกคนนั่งเรียบร้อยแล้ว ก็เดินขึ้นแท่นบรรยาย ใช้นิ้วเคาะโต๊ะเบา ๆ แล้วพูดว่า “สวัสดีทุกคน ยินดีต้อนรับสู่ห้องเรียนพิเศษ ผมคือครูประจำชั้นของห้องนี้ ชื่อซ่งซาน ต่อจากนี้ถ้านักเรียนคนไหนมีปัญหาอะไร ก็มาหาผมได้ตลอด”
หลังจากครูซ่งพูดจบ ก็มีเสียงอุทานดังลอดออกมาจากใต้แท่น
ดูท่าพวกเขาจะรู้จักซ่งซานอยู่บ้าง
แต่ไม่ว่าจะเป็นฉู่หวน เจ้าเทียนอวี๋ หรือไป๋เซิ่ง ต่างก็มืดแปดด้าน ไม่รู้อะไรเลยสักอย่าง
ไป๋เซิ่งอดไม่ได้ที่จะแหย่สาวแว่นที่นั่งอยู่แถวหน้าตัวหนึ่ง