ขณะนั้น ฉู่หวนเห็นเจ้าเทียนอวี๋และไป๋เซิ่งเดินมาด้วย คนหนึ่งใช้ผ้าดำห่อน้ำเต้าของตัวเองไว้แน่นหนา อีกคนมากับมือเปล่า เห็นได้ชัดว่าซ่อนน้ำเต้าไว้ในผืนดินศักดิ์สิทธิ์ของตัวเองอย่างลึกลับ
ฉู่หวนทักทาย: "พวกนายเพาะพันธุ์กันเป็นอย่างไรบ้าง มีความมั่นใจไหม?"
เจ้าเทียนอวี๋ฉีกยิ้มกว้างอย่างภาคภูมิแล้วพูดอย่างองอาจ: "นายรอดูได้เลย เดี๋ยวอย่าตกใจจนตาลืมตากว้างล่ะ!"
พูดจบก็ยังเอามือกอดน้ำเต้าของตัวเองแน่นขึ้น กลัวคนอื่นจะเห็น
ไป๋เซิ่งก็พูดจาโอ้อวดไม่แพ้กัน: "เหนือฟ้ายังมีฟ้า ใต้หล้านี้ข้าเป็นใหญ่! พอข้าลงมือ ต้องได้ชัยชนะมาแน่นอน!"
เขาหยิบน้ำเต้าออกมาแบบมีเล่ห์เหลี่ยม แต่ดูจากสีหน้าแล้ว เห็นได้ชัดว่ามีแผนในใจ
พวกเขาต้องปลูกได้ไม่ใช่น้ำเต้าขั้นหนึ่งธรรมดา หรือแม้แต่น้ำเต้าธาตุทั้งห้าพื้นฐาน แต่น่าจะเป็นน้ำเต้าขั้นหนึ่งที่มีคุณภาพสูงชนิดหนึ่ง
บางทีอาจเป็นน้ำเต้าเฉพาะที่พ่อแม่ของพวกเขาอบรมเลี้ยงดูมา ซึ่งไม่สามารถหาซื้อได้ตามท้องตลาด
กึก ๆ ๆ!
ในขณะที่ฉู่หวนกำลังคิด เสียงส้นสูงกระทบพื้นก็ดังมาจากนอกประตู
ทั้งชั้นเรียนเงียบกริบราวกับถูกบีบคอ เหมือนเป็ดที่ถูกจับคอ
ต่างคนต่างนั่งตัวตรง
นี่คือแรงกดดันจากครูประจำชั้นที่พวกเขาต้องเผชิญมาสองปี
กึก!
ฉินยวี่เหม่ยเดินเข้ามา ดวงตาหลังแว่นตาเธอกราดไปทั่วทั้งชั้นเรียนเหมือนมีด
นักเรียนคนไหนที่เธอมองไป ก็ต้องนั่งตัวตรงทันที