ฉู่หวนปรับมือปรับเท้าหลายครั้ง แต่ก็ยังเผลอเดินก้าวก่ายขาไม่หยุด
เจ้าเทียนอวี๋เดินเข้ามาตบไหล่ฉู่หวน ดวงตาแดงก่ำพูดว่า
"พอแล้วพี่หวน ยิ่งพยายามยิ่งน่าเวทนา!"
ไป๋เซิ่งก็ใช้มือปิดปากส่ายหน้าตลอดเวลา "พี่หวน ไม่คิดว่านายทั้งโม้ใหญ่ทั้งยังนึกถึงพวกเราด้วย ซ้ำยังทำตัวน่าขายหน้าขนาดนั้น เพื่อไม่ให้พวกเราเสียใจ นายลำบากแล้ว โฮๆ ซาบซึ้งเกินไปแล้ว!"
ฉู่หวนยอมรับว่า กำหมัดของเขานั้นแข็งขึ้นมาอีกครั้ง อยากจะทุบไอ้สองคนนี้ให้ตาย
พูดก็แปลก ตอนที่เขาไม่ได้สนใจมือกับเท้า กลับเดินได้ปกติ ไม่เดินก้าวก่ายขาอีก แล้วกลับสู่สภาพปกติ
ปั้ง ๆ!
ฉู่หวนให้คนโง่สองคนนี้คนละหนึ่งที เขย่งข่มขู่ "เรื่องวันนี้ห้ามเอาไปพูดเด็ดขาด!"
เจ้าเทียนอวี๋กลั้นหัวเราะ "แต่ทุกคนเห็นกันหมดแล้วหนิ?"
พูดเสร็จเขาก็ส่งสัญญาณให้ฉู่หวนดูท่าทางของเจียงชิวเหลียน สาวน้อยคนนี้กำลังใช้มือปิดปากหัวเราะคิกๆ อยู่ข้างๆ
มองไปที่เพื่อนร่วมชั้นรอบข้าง แต่ละคนก็ทั้งอยากหัวเราะและไม่กล้าหัวเราะ
ฉู่หวนที่ปกติไม่ค่อยเขิน หน้าก็แดงขึ้นมา
"เฮ้ย! หน้าแตกใหญ่แล้ว!"
ในขณะนั้นเอง บนแท่นสูงก็มีเสียงเรียกชื่อนักเรียนคนต่อไปดังออกมา
"ชิวซิงเทียน!"
ฝั่งโรงเรียนมัธยมเซียนดินจั่วม่าย ชิวซิงเทียนที่หลับตาพักผ่อนอยู่ตลอดก็ลืมตาขึ้นทันที
เห็นวงแหวนสีแดงทองอยู่ในดวงตาทั้งสองข้างของเขา แต่ก็หายไปอย่างรวดเร็ว
เขาค่อย ๆ ลุกขึ้น แล้วเดินขึ้นไปบนแท่นสูง หยิบน้ำเต้าของตัวเองออกมา
หนึ่ง สอง...
สาม???
เมื่อนักเรียนเห็นว่าอีกฝ่ายมีน้ำเต้าถึงสามลูก ก็พากันตกใจ!