“แกแกล้งข้าอยู่หรือไง? ตอนนี้เขามี[น้ำเต้าฤดูใบไม้ผลิเปลี่ยนกำเนิดเลือด]แล้ว ข้าจะเอาชนะเขาได้ยังไง ถ้าข้าเอาชนะเขาไม่ได้ แล้วข้าจะชิงคัมภีร์เต๋าสีทองมาได้ยังไง?”
หนิงเฉินตะโกนอย่างหัวเสียในหัว
สำหรับอารมณ์ที่ปะทุของเขา เสียงของเสี่ยวเซี่ยยังคงราบเรียบ:“ข้าบอกแล้วไง ว่าแค่เจ้าเข้าร่วมสำนักมารทะเลเลือดกับข้า ข้าก็ทำให้เจ้าสร้างน้ำเต้าที่แข็งแกร่งกว่าได้ แต่เจ้าไม่ฟัง ข้าก็จนใจ”
“เจ้า!”
สีหน้าหนิงเฉินยังคงสงบนิ่ง แต่ใต้ดวงตามีเปลวไฟลุกโชนราวกับกำลังเผาผลาญ เขาพยายามทำใจให้สงบ ใช้เสียงที่นุ่มนวลที่สุดเท่าที่จะทำได้ถามอีกครั้ง:“งั้นฉู่หวน ข้าเอาชนะเขาได้ไหม?”
เขาคิดว่า ต่อให้ครั้งนี้ไม่ได้คัมภีร์เต๋าสีทอง การเอาชนะฉู่หวนได้ก็ยังดี
เสียงที่เต็มไปด้วยความมั่นใจของเสี่ยวเซี่ยดังขึ้นในหัวของเขาอีกครั้ง:“ฉู่หวน? เจ้าหมายถึงเจ้าเด็กนั่นน่ะเหรอ วางใจได้ น้ำเต้าที่ข้าสอนให้เจ้าสร้าง เอาชนะฉู่หวนได้สบาย ๆ ต่อให้เขามีคำอธิบายสีส้ม ‘ก้าวสู่ความเลิศล้ำ’ แต่อยากวิวัฒนาการน้ำเต้าที่รักษาบาดแผลได้มันยากเกินไป ด้วยร่างที่บาดเจ็บสาหัสของอาจารย์พวกเจ้า สิ่งที่ต้องการที่สุดคือนน้ำเต้าที่รักษาบาดแผลของเขาได้ ครั้งนี้เจ้าชนะแน่นอน!”
ได้ยินเสี่ยวเซี่ยพูดเช่นนั้น หนิงเฉินก็มั่นใจขึ้นมาก ดวงตาเขาเริ่มสงบลง หันไปมองทางซ่งซาน รอการให้คะแนนของเขา
ซ่งซานดูคำอธิบายของ[น้ำเต้าฤดูใบไม้ผลิเปลี่ยนกำเนิดเลือด]แล้ว แววตาปรากฏความประหลาดใจวาบหนึ่ง
เพราะน้ำเต้านี้มีประโยชน์ต่อบาดแผลของเขาเล็กน้อย
แต่น่าเสียดาย มีประโยชน์เพียงเล็กน้อย แต่ไม่มากพอ