ที่สี่แยกถนนชัยชนะ ฉู่หวนรีบร้อนเดินทางไปอย่างเร่งรีบ
พอไปถึงก็เห็นลูกบุญธรรมสองคนกำลังมองหาอยู่ พอเห็นเขาก็พากันบ่นว่า
“ฉู่หวน นายไปทำอะไรมาถึงมาเอาป่านนี้?”
“ถ้านายยังไม่มาอีก เราก็คงไปกันแล้ว”
ฉู่หวนหัวเราะแหะๆ: “ครูประจำชั้นเรียกผมไปมีธุระนิดหน่อย แต่จัดการเรียบร้อยแล้ว เราไปกันเถอะ!”
เจ้าเทียนอวี๋และไป๋เซิ่งสบตากัน มองเห็นความจนใจในสายตาของกันและกัน พวกเขาไม่พูดพล่ามอีกต่อไป เดินเลี้ยวไปตามทางร่วมกับฉู่หวนจนถึงทางเข้าตลาดมืด
เหมือนกับครั้งที่แล้ว หลังจากตรวจสอบคุณสมบัติแล้ว ก็ปล่อยให้พวกเขาเข้าไปได้อย่างราบรื่น
ฉู่หวนและพวกพ้องกลับไปหาชายชราขั้นทหารวิญญาณที่เคยขายเศษเสี้ยวต่างมิติให้พวกเขาเมื่อครั้งที่แล้ว
เจ้าของร้านเห็นฉู่หวนกับพวกก็แสดงท่าทางประหลาดใจเล็กน้อย ดูเหมือนจะแปลกใจว่าพวกเขามาปรากฏตัวต่อหน้าตนเองอย่างปลอดภัยได้อย่างไร
หรือว่ายังไม่ได้ใช้เศษเสี้ยวที่ซื้อไปเมื่อครั้งก่อน?
เจ้าของร้านมองพวกเขาอย่างระแวงเล็กน้อย ก่อนที่พวกเขาจะพูดอะไร เขาก็พูดขึ้นก่อน: “ร้านนี้เมื่อซื้อไปแล้ว ไม่รับคืน ไม่รับเปลี่ยน!”
ฉู่หวนกับพวกมองชายชราอย่างจนใจ ในจำนวนนั้นฉู่หวนพูดว่า “พวกเราไม่ได้มาคืนของ แต่มีธุรกิจใหญ่จะมาเสนอให้ ถามว่าของที่ร้านมีพอไหม”
พูดถึงตรงนี้ ฉู่หวน เจ้าเทียนอวี๋ และไป๋เซิ่งต่างก็ยืดอกตั้งตัวตรง ท่าทางเหมือนมีเงินก้อนโต