จะยอมแพ้แบบนี้ไม่ได้เด็ดขาด ต้องได้สิ่งมหัศจรรย์แห่งฟ้าดินมาให้ได้!
ฉู่หวนเริ่มมีแผนบางอย่างอยู่ในใจ
บางทีอาจทำแบบนี้ได้!
เขาคิดในใจ
ในขณะนั้น ผู้อำนวยการคนเก่าจู่ ๆ ก็เอ่ยปากขึ้น เสียงของท่านดังชัดเจนเข้าไปในหูของนักเรียนทุกคน
“นักเรียนทุกคน จงเรียกอาวุธบำเพ็ญของพวกเจ้าออกมา!”
เสียงเพิ่งจะจบลง อาวุธบำเพ็ญจำนวนมากก็ถูกนักเรียนเรียกออกมา
มีอาวุธบำเพ็ญนักรบซามูไรสวมงอบ มีอาวุธบำเพ็ญมีดเลือดหัวเกลี้ยงถือมีดเปื้อนเลือด และมีอาวุธบำเพ็ญควันพิษที่พ่นควันเป็นเมฆ ฯลฯ สารพัดชนิด
ฉู่หวนสังเกตเห็นว่า เจ้าเทียนอวี๋และไป๋เซิ่งสองคนนี้ก็เรียกอาวุธบำเพ็ญของพวกเขาออกมาเช่นกัน
และเมื่อเขาเห็นรูปร่างของอาวุธบำเพ็ญพวกนั้น เขาก็เข้าใจได้ทันทีว่าทำไมสองคนนี้ถึงได้ดื้อรั้นขนาดนั้น
เห็นเพียงอาวุธบำเพ็ญของทั้งสองคนสวมใส่เกราะวิญญาณหนาหนัก ถือสมบัติน้ำเต้าห้อยเอวเรียงราย ดูราวกับอัศวินหนัก ปกป้องร่างกายไว้มิดชิด
เห็นได้ชัดว่าเพื่อให้ได้สิ่งมหัศจรรย์แห่งฟ้าดิน ครอบครัวของพวกเขาได้ทุ่มทุนสุดตัวแล้ว
แต่ที่พวกเขาอยากจะพึ่งชุดเกราะนี้ไปแย่งสิ่งมหัศจรรย์แห่งฟ้าดิน ด้วยความเร็วในการเคลื่อนที่ของอาวุธบำเพ็ญสองตนนี้ ขนาดพวกเขาไปถึงที่นั่น คงสายเกินไปจนดอกไม้เหี่ยวเฉาไปแล้ว
“เฮ้ ฉู่หวน อาวุธบำเพ็ญของนายหน้าตาหล่อเหลาเกินไปหน่อยนะ!”
ตอนนี้ ฉู่หวนได้ยินเสียงของเจ้าเทียนอวี๋ อีกฝ่ายเห็นหยางเจี่ยนแล้วก็อุทานด้วยความแปลกใจ แต่พอเห็นว่ารูปร่างธรรมดา ไม่มีอะไรพิเศษ ก็หมดความสนใจไปอย่างรวดเร็ว