ในไม่ช้า การแลกเปลี่ยนก็สิ้นสุดลง รถบัสคันใหญ่บรรทุกเหล่านักศึกษาเดินทางกลับมายังมหาวิทยาลัยในที่สุด
พวกเขากลับมาแล้ว
เหล่านักศึกษาที่ลงจากรถเป็นอิสระเหมือนม้าที่หลุดจากบังเหียน รีบขอลากลับบ้านอย่างรวดเร็ว พวกเขายังรอเก็บน้ำเต้ารุ่นนี้กันอยู่
ส่วนน้ำเต้าที่แสดงในถ้วยลูกนก ส่วนใหญ่ถูกเร่งด้วยวิชากล้าทะยาน ไม่ใช่การสุกงอมตามธรรมชาติจริง
ฉู่หวนก็ไปขอลากับครูประจำชั้นซ่งซานเช่นกัน แท้จริงแล้วแม้แต่ในห้องนิ่งของโรงเรียนก็สามารถเก็บได้ แต่เขารู้สึกว่าที่บ้านของตัวเองจะสะดวกใจมากกว่า
ซ่งซานอนุมัติใตลาของนักเรียนทีละคน พอเห็นฉู่หวนก็ไม่ได้อนุมัติใตลาของเขาในทันที แต่พูดว่า "ฉู่หวน นายรอแป๊บนะ เดี๋ยวข้ามีอะไรจะพูดด้วย"
พูดจบ ก็เริ่มอนุมัติใตลาของคนอื่นต่อ
ฉู่หวนทำได้เพียงรออย่างจนใจ เขาคิดว่า ถ้าครูประจำชั้นไม่มีเหตุผลพิเศษ คงไม่พูดแบบนี้กับเขา
การที่พูดแบบนี้ แสดงว่าสิ่งที่จะบอกเขาในเดี๋ยวนี้สำคัญมาก
ดังนั้น เขาจึงเริ่มรออย่างอดทน
โชคดีที่ไม่นานนัก ใตท่าก็อนุมัติหมด ซ่งซานหยิบใตท่าสุดท้ายของฉู่หวนขึ้นมา เซ็นชื่อของตัวเอง แล้วยื่นให้ฉู่หวน
"ฉู่หวน วันนี้ขอลาได้ แต่ยังไม่ต้องปลูก พรุ่งนี้แกต้องมาที่โรงเรียนให้ได้!"
ฉู่หวนงง นี่มันความต้องการอะไร?
ซ่งซานอธิบายประโยคหนึ่ง: "คำพูดนี้ ข้าพูดกับอีเหวินซิงและหนิงเฉินแล้วเหมือนกัน ข้าจะยื่นขอสิ่งหนึ่งที่เพียงพอจะเปลี่ยนชะตากรรมของพวกแกให้"
เปลี่ยนชะตากรรม?
ฉู่หวนรูม่านตาหด คิดอยากรู้จึงถามว่า "ครูประจำชั้น สิ่งนั้นคืออะไรกันแน่?"