เศษกระจกชิ้นหนึ่งพุ่งตรงเข้าหาดวงตาของฉู่หวนโดยไม่ทันตั้งตัว
ในชั่วขณะคับขันนั้น
ตุบ ๆ ๆ ๆ ๆ!
หูของฉู่หวนเสียการได้ยินจากเสียงระเบิดอันดังสนั่น เหลือเพียงเสียงอื้ออึงทึบ ๆ ในโสตประสาท
ในจังหวะที่เขากำลังจะได้รับบาดเจ็บ ร่างหนึ่งก็พุ่งมาขวางไว้ข้างหน้า
เปลือยอก สวมกระโปรงเถาน้ำเต้า รูปร่างได้สัดส่วนแข็งแรง มีสัดส่วนทองคำอันสมบูรณ์แบบที่สุด
อีกฝ่ายหันหน้ามา ใบหน้าหล่อเหลา ท่าทางนิ่งสงบ กลางหน้าผากมีเส้นแนวตั้งสีทอง นี่คือหยางเจี่ยน!
หยางเจี่ยนเผชิญหน้ากับเศษกระจกที่หนาแน่นเช่นนี้ กลับไม่มีแม้แต่รอยขีดข่วนผิว
ฉู่หวนเห็นมันขยับปาก ดูเหมือนพูดบางอย่าง จากนั้นก็ยืนเฝ้าอยู่ข้างกายเขาอย่างแน่นหนา
เนิ่นนานหลังจากนั้น หูของฉู่หวนค่อย ๆ ฟื้นฟู แต่ก็ยังมีเสียงหวิวดังเป็นระยะ
นอกจากนี้ เขายังได้ยินเสียงสัญญาณเตือนภัยทั่วเมืองดังก้องไม่ขาดระยะ
เกิดอะไรขึ้นกันแน่?
ฉู่หวนตะลึงงัน
โชคดีที่จินเจี่ยวปล่อยหยางเจี่ยนออกมาทันเวลา ช่วยบังเศษกระจกไว้ได้ ไม่อย่างนั้นดวงตาของเขาคงไม่รอด
ให้ตายสิ!
ฉู่หวนเดินไปที่หน้าต่าง ยืดคอออกไปมอง ข้างนอกมีเสียงอึกทึกครึกโครมมากมาย
ชาวบ้านจำนวนมากก็มองออกไปนอกหน้าต่างเช่นกัน พลางบ่นด่าไปด้วย
ดูท่าไม่ใช่แค่ตึกของเขาที่เป็นแบบนี้ แต่ทั้งเมืองกำลังเผชิญเหตุการณ์เดียวกัน
ฉู่หวนใจกระสับกระส่าย รีบกลับไปที่ห้องนั่งเล่นเปิดทีวีดู
ในทีวีกำลังแทรกรายการข่าวด่วนอยู่พอดี
“ชาวเมืองจื่อจินโปรดทราบ คาดว่าเวลา 10:22 น. จะมีเศษเสี้ยวต่างมิติขนาดใหญ่พุ่งชน ทำให้เกิดความผันผวนของมิติ ขอให้ประชาชนทุกท่านอยู่แต่ในบ้าน หลีกเลี่ยงการออกนอกบ้านโดยไม่จำเป็น สำหรับประชาชนที่อยู่ข้างนอก โปรดหาที่กำบังด้วยตัวเอง รอให้ปัญหาได้รับการแก้ไข!”