วันรุ่งขึ้น ที่โรงเรียนมัธยมเซียนดินจื่อจิน ห้องเรียนพิเศษ
นักเรียนจำนวนมากในห้องต่างกระซิบกระซาบกัน และเป้าหมายที่พวกเขากำลังพูดถึงก็คือฉู่หวน
เนื้อหาที่พูดถึงก็ยังคงเป็นน้ำเต้าอมตะของฉู่หวน แม้เวลาจะผ่านไปหนึ่งวันแล้ว ความร้อนแรงก็ยังไม่ลดลง
“ฉู่หวนมันโชคดีจริงๆ ครั้งแรกที่ฟักทองคืนบรรพกาลก็ได้น้ำเต้าอมตะที่หายากมากมา แล้วทำไมฉันไม่มีโชคแบบนี้บ้างนะ?”
“ใครว่าไม่ล่ะ ครั้งนี้เขาขายน้ำเต้าไปก็รวยเละแล้ว อิจฉาจริงๆ!”
“พวกนายยังไม่รู้อีกหรอก เมื่อวานเขาพูดแล้วว่าน้ำเต้าไม่ขาย ก็ไม่ให้สามยักษ์ใหญ่ห้องเรียนขั้นสูงของพวกเราอย่างอีเหวินซิง หลานอวี่เซวียน เสียวสุ่ยเหยา หน้าตา!”
“เก่งขนาดนั้นเลยเหรอ? ไม่กลัวโดนจัดการ?”
“เขามีครูประจำชั้นเป็นนายหน้าอยู่ไง ให้เมล็ดน้ำเต้าไปหนึ่งชุด ใครจะกล้าไปยุ่งกับเขาในโรงเรียน?”
“แล้วข้างนอกโลกล่ะ?”
“ข้างนอกโลก? สังคมสมัยนี้เต็มไปด้วยกล้องวงจรปิด ใครจะอยากไปมีเรื่องกับเขาโดยใช่เหตุ?”
“โว้ย! งั้นก็ไร้เทียมทานเลยสิ?”
“ก็ใช่น่ะสิ พวกเด็กตระกูลใหญ่จะทำอะไรพวกเราคนธรรมดาได้?”
“แบบนี้ก็ได้เหรอ? งั้นฉัน...”
พุ่ง!
นักเรียนคนหนึ่งลุกขึ้นยืนทันใด แล้วตะโกนไปทางอีเหวินซิง: “อีเหวินซิง รีบเรียกพ่อซะ!”
ห้องเงียบไปชั่วขณะ แล้วก็ระเบิดขึ้นทันที มีแต่เสียงหัวเราะลั่นไปทั่ว อากาศเต็มไปด้วยความครึกครื้น
อีเหวินซิงได้ยินว่าเด็กธรรมดาคนหนึ่งกล้าหยิ่งยโสขนาดนี้ หน้าก็ดำทะมึนลงทันที มือลูบไปที่น้ำเต้าสีม่วงทองที่เอวโดยไม่รู้ตัว ราวกับจะเรียกอะไรออกมาตลอดเวลา