"จุ๊บจิ๊บ ~" ฉางฉาง ข้าดีใจเหลือเกิน
"จุ๊บจิ๊บจิ๊บ ~" ฉางฉาง ในที่สุดข้าก็ได้พบเจ้าเสียที ~
น่าเสียดายที่มนุษย์สัตว์ทั้งหลายในที่นั้นไม่อาจเข้าใจภาษานก
เขาป่ายปีนขึ้นไปถูไถบนนิ้วหัวแม่มือของนางอย่างสุดแรง ขนฟูฟู่นั้นทั้งนุ่มทั้งอุ่น
หลินฉาถูกเขาถูไถจนใจละลาย
นางไม่กล้าขยับตัว กลัวว่าจะไปกระทบกระทั่งเจ้านกน้อยเข้า สุดท้ายจึงนิ่งนิ่งปล่อยให้ซวงอวี่ถูไถไปมาเช่นนั้น
เมื่อเห็นเจ้านกน้อยเกาะติดหญิงสาวน้อยเช่นนี้ สองพี่น้องที่คอยระแวดระวังอยู่ตลอดก็คลายใจลง
เพียงแต่...
บนใบหน้าที่ปกติไร้อารมณ์ของชาง จู่ๆ ก็ปรากฏสีหน้าแห่งความตกตะลึงปนความสับสน และในความสับสนนั้นก็มีความไม่อาจเชื่อสายตา
เขาจ้องไปที่ก้อนขนปุยสีเขียวอ่อนในมือของหลินฉา ดวงตาสีฟ้าน้ำแข็งเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย
เป็นไปได้อย่างไร...
หลินดูจะสัมผัสได้เช่นกัน หูเสือของเขาถูกกดไปด้านหลังแน่น
สีหน้าของสองพี่น้องเป็นอย่างเดียวกัน ราวกับพบเจอเรื่องบางอย่างที่พวกเขาไม่อาจเชื่อได้
เฟยหลานและไห่ซีต่างสังเกตเห็นความผิดปกติของเสือสองตัว หลินอยากจะพูดอะไรบางอย่าง แต่ถูกสายตาของพี่ชายห้ามไว้
ชางมีสีหน้าอย่างคนที่ไม่อยากพูดในตอนนี้
คงจะเป็นเพราะข้ารู้สึกผิดไปเองกระมัง... เหตุใดเขาถึงสัมผัสได้จากเจ้านกสีเขียวตัวเล็กๆ ถึงความรู้สึก... สายเลือดเดียวกัน...?
ซวงอวี่คลอเคลียหญิงสาวน้อยอยู่สักพัก ก่อนจะหันไปกัดเปลือกไข่ของตัวเองกรุบกริบ
พลังงาน พลังงาน ข้าต้องการพลังงานมากๆ จะเสียของแม้แต่น้อยไม่ได้!
ก้อนขนปุยเล็กๆ ที่ไม่สลักสำคัญอะไร ใช้เวลาอีกไม่นานก็กัดเปลือกไข่ที่ใหญ่กว่าตัวเองทั้งใบจนหมด
"เอิ๊กจุ๊บ ~"
อิ่มเกินไปแล้ว ~
ซวงอวี่ที่กินอิ่มเริ่มง่วงหงุดหงิด เหล่ตาเล็กๆ น้อยๆ เป็นระยะ บางครั้งก็ยังอดใจไม่ไหวไปถูไถนิ้วของหลินฉาที่วางอยู่บนโต๊ะ
หลินฉายังคงหมกมุ่นอยู่กับความน่ารักของเจ้านกน้อยไม่รู้จบ ตาเล็กๆ นี้ ปากเล็กๆ นี้ ขนปุยๆ นี้ น่ารักเกินไปแล้ว