ซวงอวี่เงยหน้าจากทัพพีไม้เล็ก ๆ ในที่สุด ดวงตากลมเล็ก ๆ กะพริบสองสามครั้ง ส่งเสียงจุ๊บจิ๊บเป็นชุด
“จุ๊บจิ๊บ” อิ่มแล้ว
“จุ๊บจิ๊บจิ๊บ” ขอบคุณฉางฉาง~
เจ้าเล็ก ๆ ก้าวเท้าไปข้างหน้าสองก้าว ศีรษะเล็ก ๆ ถูไปที่นิ้วของนาง ขนนุ่มนิ่มกวาดผ่านข้อนิ้วของนาง
หลังจากถูแล้ว มันยังเงยหน้าขึ้นรออย่างว่านอนสอนง่าย ดวงตาหยีอีกครั้ง
การออกจากไข่ยังค่อนข้างเหนื่อย อยากนอน...
หลินฉาถูกความน่ารักทำให้ต้องเอามือกุมอก ใช้ปลายนิ้วเช็ดคราบน้ำแกงที่มุมปากของมันเบา ๆ
จากนั้นนางก็แบมือออก เจ้านกน้อยหดเล็บอย่างรู้จัก กอดตัวลงในอุ้งมือนาง หาท่าที่สบายที่สุดแล้วขดตัวนิ่ง
ปีกเล็กแนบลำตัว ศีรษะเล็กซุกอยู่ในขนที่หน้าอก มีเพียงกระจุกขนสีเงินอ่อนที่หน้าผากยื่นออกมาจากขอบปีก สั่นไหวเล็กน้อยตามลมหายใจของมัน
เมื่อแน่ใจว่าเจ้าก้อนเล็กหลับแล้ว หลินฉาก็ย้ายสิ่งเล็ก ๆ ในอุ้งมือไปยังตะกร้าเล็กที่เคยใส่ไข่ยักษ์
ตะกร้าที่เคยพอดีตอนนี้กลับใหญ่เหลือเชื่อสำหรับเจ้านกน้อย
มันขดตัวอยู่กลางเบาะนุ่ม ๆ ตัวเล็กสีเขียวอ่อนขดอยู่กลางหนังสัตว์นุ่มทั้งผืน ราวกับสำลีก้อนหนึ่ง
หลินฉาเอาหนังสัตว์ผืนเล็กคลุมตัวมันเบา ๆ เผยให้เห็นเพียงศีรษะเล็กขนฟู จ้องมองอยู่ครู่ใหญ่แล้วจึงเริ่มกินข้าวของตนเอง
พวกเขากินอาหารมื้อที่เงียบสงบที่สุดเท่าที่เคยมีมา
ช่วงบ่ายอินเหอกลับมาอีกครั้ง นำของมากมายมาให้ ล้วนเป็นของจำเป็นสำหรับลูกนก
พร้อมกันนั้นยังนำข่าวมาให้ พวกเขาว่าหมอประจำเผ่าช่วงนี้ไม่อยู่ในเผ่า ให้รออีกสองสามวัน