ริมฝีปากของไหล่สั่นเทาอย่างรุนแรง
เขาอยากเอ่ยปากบอกหู่เหมิงว่าคนที่เพิ่งมาคือใคร
งูตัวนั้นเข้าไปในบ้านหินของเขา ไม่รู้ว่าใช้วิธีใดซ่อนกลิ่นอายไว้
เขาไม่ทันระวังตัว พอแปลงร่างดั้งเดิมก็ถูกบีบคอสังหาร
กลับมาตอนเช้าก็ควรจะบอกท่านพ่อแล้ว...
มนุษย์สัตว์จรจัดงูตัวนั้น ไต่ระดับถึงระดับห้าไปตั้งนานแล้ว...
...ยังไม่ได้บอกท่านพ่อเลย...
ดวงตาของไหล่ยังคงจ้องเขม็งไปทางชางไม่ละสายตา แต่รูม่านตาค่อย ๆ กระจาย
วินาทีต่อมา แสงสุดท้ายในดวงตาคู่นั้น ดับสนิทลง
“ใคร! ใครกันแน่ลงมือ! ข้าต้องฆ่ามันให้ได้!!!”
หู่เหมิงกอดร่างเย็นเฉียบของไหล่แน่น น้ำตาแดงก่ำคำรามออกมา
ในใจเขาคนแรกที่นึกสงสัยคือชาง ในเผ่า ไหล่ต่อต้านชางมากที่สุด
แต่ตลอดมาตั้งแต่ต้นจนจบ ชางก็อยู่กับตัวเองตลอด
สามารถบดขยี้มนุษย์สัตว์ระดับสามได้อย่างเงียบเชียบในพริบตา พลังต้องอย่างน้อยระดับห้า
พิษร้ายที่ลูกเจ็บตัวยิ่งดุร้ายและประหลาด ยิ่งทำให้ตัดชางออกไป
หู่เหมิงไร้ความคิดแม้แต่น้อย ลูกเสือเพียงหนึ่งเดียวของเขาตายแบบนี้แล้ว
เขากอดศพของไหล่ไว้ นิ่งไม่ไหวติง
มนุษย์สัตว์รอบข้างไม่มีใครกล้าส่งเสียง
“เสียงอะไรกัน เป็นอะไรไป?”
เสียงหญิงสาวที่แหลมสูงและหงุดหงิด ทลายความเงียบลงทันใด
ผู้มาใหม่คือมิยา หญิงสาวของหู่เหมิง และเป็นมารดาของไหล่
หญิงสาวหลายคนข้าง ๆ รีบเข้าไปกระซิบกับมิยาว่าไหล่ตายแล้ว