หลินฉายืนอยู่ด้านหน้าเตียงหิน ทั้งคนยังมึนงง
ชางยืนอยู่ข้างหลังเธอ กอดอกพิงกำแพงหิน ไม่พูดอะไร
แต่ตำแหน่งของเขากลับบังทางเข้าด้านหน้าเตียงหินไว้มิดชิดพอดี
ความหมายชัดเจน เขาก็ต้องการด้วย
ดวงตาสามคู่จ้องมองเธอพร้อมกัน
สมองของเธอหมุนเร็วมาก
นางมองซ้ายไปที่หลิน ขวาไปที่เฟยหลาน แล้วหันกลับไปมองชางด้านหลัง ริมฝีปากขยับเล็กน้อย
“……เบียดๆ กันหน่อย?”
“งั้นข้านอนข้างซ้ายของฉางฉาง!”
“ข้าอยู่ขวา”
งูหนึ่ง เสือหนึ่ง รีบแบ่งอาณาเขตทันที
ชางที่ยังไม่พูดอะไร เส้นเลือดที่ขมับเต้นตุบๆ
“ไม่ได้”
เขาคัดค้านหนึ่งเสียง
“ฉางฉางเจ้าว่า คืนนี้นอนยังไง!”
“ฉางฉางเจ้าว่า คืนนี้นอนยังไง!”
มาอีกแล้ว.....
สมองหลินฉาปวดตุบๆ
“ข้านอนคนเดียว!”
นางเอามือเท้าเอว เสียงไม่ดังแต่แฝงไปด้วยอำนาจ
เด็กน้อยสองคนเงียบปากทันที
“ตามลำดับการผูกพันเป็นคู่ เมื่อวานเป็นเฟยหลาน วันนี้เป็นหลิน พรุ่งนี้เป็นชาง”
นางยืนอยู่กลางเตียงหิน ชี้จากซ้ายไปขวา แล้วจากขวาไปซ้าย
“สลับกันไป ยุติธรรมที่สุด ใครยังงอแงอีก ไปต่อแถวสุดท้าย”
หลินไม่ได้คิดอะไรมาก เขารู้แค่ว่าคืนนี้เป็นของตัวเอง รีบกอดแขนหลินฉาถูไถ หางแกว่งเป็นใบพัด
“ดี! คืนนี้ข้านอนกับฉางฉาง! พี่อย่าแย่งกับข้า!”
คืนนี้ฉางฉางเป็นของเขาคนเดียว~
เฟยหลานน้อยใจ เดิมทีงูก็เป็นคนสุดท้ายอยู่แล้ว.. จะให้ไปสุดท้ายกว่านั้นอีกได้ยังไง..
แต่พอเห็นหญิงสาวน้อยผู้ดุดัน เขาก็ไม่พูดอะไร และยังไงเมื่อวานกับวานซืนก็เป็นเขาทั้งคู่
ชางไม่ค่อยมีความคิดอะไร สามีหลายคนก็แบบนี้ ไม่ช้าก็เร็วต้องชิน
สามคนจัดเวรกันเสร็จ ชางกับเฟยหลานเดินออกจากถ้ำอย่างรู้งาน พรุ่งนี้ต้องขุดห้องแยกเพิ่มอีกห้อง ไม่สิ สองห้อง