หลินแอบชำเลืองมองหลินฉา หญิงสาวน้อยเพิ่งตกลงกับเขาไว้ว่าตอนกลางคืนจะทำน้ำมะนาวและน้ำแข็งปั่น...
หลินฉาสัมผัสได้ถึงสายตาของเขา จึงกำหมัดแน่นเงียบๆ
เฟยหลาน! เจ้าปากโป้ง! เรื่องแค่นี้ยังต้องไปรายงานให้ชางฟังอีก...นางมองผิดไปจริงๆ!
นางยังอยากกินตอนกลางคืนอีก...
"ฉางฉาง..อย่างนั้นพวกเรา..."คงทำไม่ได้สินะ
หลินเอ่ยอย่างเห็นใจ ไม่พูดให้จบประโยค
หลินฉารีบเงยหน้าขึ้น สายตาแน่วแน่
"ทำสิ! ต้องทำอยู่แล้ว!"
นางเอ่ยอย่างจริงจัง
"ข้าแค่อยากทำให้เจ้าทั้งสองลองชิมเท่านั้นเอง"
นางไม่ได้อยากกินเลยสักนิด ไม่ได้อยากกินเลย
จริงๆ นะ
"ฉางฉาง จิบหน่อยสิ จิบเดียวไม่เป็นไรแน่" หลินยื่นน้ำมะนาวที่ทำเสร็จแล้วไปที่ริมฝีปากของหลินฉาเพื่อเกลี้ยกล่อม
"ข้าไม่ดื่ม พวกเจ้าดื่มเถอะ" หลินฉาเอียงคอเล็กน้อยปฏิเสธ
แต่แววตากลับเหล่มองไปเรื่อย หม้อน้ำมะนาวใบใหญ่เอ๊าะ...
เพื่อพิสูจน์ว่านางไม่ได้เป็นคนตะกละจริงๆ หลินฉาจึงหันหน้าหนีไปทางอื่น
"จิบเดียวไม่เป็นไรแน่ ว่าไหมพี่ชาย? เจ้าก็เห็นด้วยใช่ไหม?"
หลินส่งสายตาให้ชางไม่ขาด หญิงสาวน้อยน้ำลายแทบจะไหลแล้ว ยังไงตอนกลางคืนก็ค่อยดูดซับอัญมณีสัตว์เพิ่มอีกหน่อยก็ได้
หลินฉาก็ดีดหูฟัง ต่อให้...ต่อให้ชางจะยอม นางก็ไม่...
"อืม ดื่มน้อยหน่อยก็ได้"
ชางเอ่ยขึ้น
"ว้าว ฉางฉาง พี่ชายยอมแล้ว มาๆ เถอะ~"
"ซู้ด~อา~ อร่อย~"
หลินฉาจิบอย่างพอใจ มองถ้วยไม้เล็กๆ เท่าฝ่ามือของนาง ไม่ยอมดื่มหมดในทีเดียว