ชางมองท่าทีของหญิงสาวน้อยที่เงยหน้าหาข้อมูลจากเขาโดยไม่รู้ตัว หัวใจของเขาหดรัด
เหมือนกับวันที่นางเพิ่งมาถึงเผ่า ร่างกายเจ็บปวดจนลืมตาไม่ขึ้น มือบางจับนิ้วของเขาไว้แน่นไม่ยอมปล่อย
เขาย่อตัวลงข้าง ๆ หลิน จ้องมองดวงตาของนาง แล้วโอบมือเล็กนั้นไว้ในอุ้งมือ
"สามวัน"
ชางเอ่ย
"การล่าสัตว์ใหญ่เริ่มพรุ่งนี้ วันแรกเป็นการล้อมล่า วันที่สองเป็นการไล่ต้อน วันที่สามเป็นการปิดท้ายและนับจำนวน ตอนกลางคืนจะตั้งค่ายอยู่ในพื้นที่ล่า มนุษย์สัตว์ทั้งหมดจะไม่กลับเผ่า"
สองวันแรก เหยื่อจะถูกส่งให้มนุษย์สัตว์ในกองล่าสัตว์ก่อน อิ่มท้องแล้วถึงจะมีแรงไล่ล่า
เว้นแต่จะพบฝูงเหยื่อขนาดใหญ่เกินกว่าที่กองล่าสัตว์จะจัดการหมด ถึงจะส่งคนกลับเผ่าเป็นพิเศษ
นิ้วมือของหลินฉากำแน่นในอุ้งมือของชาง นางนึกถึงสิ่งที่เฟยหลานพูดเมื่อเช้า
นางคิดว่า "การล่าสัตว์ใหญ่" ก็แค่ออกไปล่าสัตว์ทั้งวัน ติดต่อกันสามวัน ไม่คิดว่าพวกเขาจะไม่ได้กลับมาทั้งคืน
นี่คือกฎแห่งการอยู่รอดของเผ่าในแดนสัตว์ เพื่ออาหารและเพื่อพวกพ้อง
เหล่าชายหนุ่มต้องออกไปสู่การล่าสัตว์ใหญ่ที่อันตราย ไม่มีใครสามารถหลีกเลี่ยงได้
เผ่านี้ไม่ดีกับพวกเขาเลยสักนิด...
หลินฉาไม่เข้าใจ แต่นางก็ไม่มีทางเอ่ยปากห้ามปราม
ที่นี่คือที่ที่ชางและหลินเติบโตมา และพวกเขาก็คุ้นเคยกับมันมานานแล้ว
แต่นางยังไม่เคยห่างจากพวกเขานานขนาดนี้มาก่อน...
พรุ่งนี้พวกเขาทั้งสองคนจะต้องจากไป...
ปลายจมูกของนางรู้สึกจืดชืด น้ำตาที่ใสกระจ่างเอ่อล้นอยู่ในเบ้าตาในทันที
นางหลุบตาลง พยายามกลั้นไม่ให้น้ำตาร่วง แต่มือกลับกำชางแน่นขึ้นเรื่อย ๆ