เมื่อได้ยินเช่นนั้น เฟยหลานก็มีสีหน้าแปร่ง ๆ อย่างประหลาด คิ้วของเขาขมวดขึ้นเล็กน้อยอย่างไม่อยากเชื่อ
กระบอกคอขยับกลอกเป็นวง สายตาสีทองหลอมเหลวคู่นั้นเปลี่ยนอารมณ์อยู่หลายครั้ง สุดท้ายก็หยุดลงที่รอยยิ้มทั้งเอ็นดูและยอมแพ้
หญิงสาวน้อยกลับแยกไม่ออกว่าเขาคือสัตว์ประเภทไหน
เขานึกถึงที่ชางบอกว่าหญิงสาวน้อยไม่รู้อะไรเลย ตอนแรกยังคิดว่าเป็นเรื่องกฎเกณฑ์ ความสัมพันธ์ระหว่างเผ่า หรือความรู้ทั่วไปของแดนสัตว์
บัดนี้เขารู้แล้ว ที่แท้ก็แยกแม้กระทั่งสัตว์ประเภทก็ยังไม่ได้
"...ฉางฉาง" น้ำเสียงของเขาเย็นสบาย "เจ้าดูข้าที่ไหนเหมือนมนุษย์เสือกัน?"
หลินฉางกวาดตามองเขาตั้งแต่หัวจรดเท้า ผมสีชมพูม่วง ดวงตาสีทองหลอมเหลว ไหล่กว้างเอวคอด
ไม่มีหูเสือ ไม่มีหางเสือ ดูท่าจะไม่เหมือนมนุษย์เสือจริง ๆ
"เช่นนั้นเจ้าอยู่เผ่าใดกัน?"
นางถามอย่างซื่อ ๆ "เจ้าก็ไม่เคยโชว์หูหางให้ดู ข้าดูไม่ออกจริง ๆ"
เฟยหลานสูดลมหายใจเข้าลึก
ยกมือขึ้นลูบหว่างคิ้วตนเอง นิ้วกดอยู่ตรงนั้นสองทีแล้วจึงวางมือลง
เขาหันหน้าไปทางอื่น ผมสีชมพูม่วงร่วงหล่นจากบ่าปิดหน้าครึ่งหนึ่ง ปกปิดมุมปากที่กระตุกไว้ด้วย
นางไม่พบแม้แต่นิดเดียวจริง ๆ...
แล้วเขาก็หันกลับมามองตานาง
"ฉางฉาง ข้าคือมนุษย์งู"
"งูเหลือมดอกหยกกลายพันธุ์ สีผมก็คือสีเกล็ดของข้า"
เฟยหลานหยิบเส้นผมของตนเองขึ้นมาหนึ่งเส้น ยื่นไปตรงหน้านาง
จากสีชมพูค่อย ๆ ลาดไปเป็นสีฟ้าน้ำแข็งแล้วก็กระจายเป็นสีม่วงอ่อน ๆ ส่องประกายมุกเมื่อต้องแสงอาทิตย์