ตลอดห้าวันต่อมา หลินอวิ๋นปักหลักอยู่ในเขตตะวันตกเฉียงเหนือของเขต 33 อย่างเต็มตัว
เขาเลือกเดินทางผ่านกลุ่มซากปรักหักพังที่มีอสูรต่างเผ่าชุกชุม กลางวันออกล่า พอตกเย็นก็กลับฐาน นำวัสดุทั้งหมดไปขายให้เถ้าแก่เฉิน
เมื่อระดับการฝึกฝนเพิ่มขึ้นและผ่านการขัดเกลาจากการต่อสู้จริง ทักษะการต่อสู้ของเขาก็ช่ำชองขึ้นเรื่อย ๆ ย่างก้าวเหยียบวายุยิ่งเบาหวิว ส่วนการออกแรงของหมัดวัชระก็ละเอียดแม่นยำกว่าเดิม
อสูรต่างเผ่าระดับขั้นหนึ่งช่วงกลางทั่วไปแทบต้านไม่ไหวเกินสามหมัด ต่อให้เจอระดับขั้นหนึ่งช่วงปลาย เขาก็ยังจัดการได้อย่างมั่นคงด้วยท่วงท่าและไหวพริบในการต่อสู้ ไม่ตกอยู่ในสภาพทุลักทุเลเหมือนตอนเจอสัตว์สันหลังหินครั้งแรกอีกแล้ว
เถ้าแก่เฉินก็รักษาคำพูดจริง ๆ ทุกครั้งเสนอราคาอย่างเป็นธรรม หากเจอวัสดุคุณภาพดี บางทีก็เพิ่มให้อีกหลายพันหยวนโดยสมัครใจ ไม่เล่นลูกไม้แม้แต่น้อย
เมื่อซื้อขายกันไปมา ทั้งสองก็เริ่มเข้าใจกันโดยไม่ต้องพูด
ทุกเย็นหลินอวิ๋นนำวัสดุมาวางไว้หน้าร้าน เถ้าแก่เฉินตรวจนับของเสร็จก็โอนเงินให้ทันที ไม่มีคำพูดเกรงใจที่ไม่จำเป็นสักคำ
ตลอดห้าวัน พลังปราณและโลหิตของหลินอวิ๋นเพิ่มขึ้นอย่างมั่นคงจนถึง 92 แต้ม เงินเก็บในมือก็พอกพูนขึ้นเป็นห้าแสนหยวนกว่า ๆ
เช้าตรู่วันที่หก หลินอวิ๋นออกเดินทางไกลกว่าปกติ มุ่งหน้าไปทางตะวันตกเฉียงเหนือ ลึกเข้าไปเกือบ 10 กิโลเมตร
ขณะกำลังผ่านย่านการค้าที่พังถล่ม จู่ ๆ ก็มีเสียงฝีเท้าเร่งร้อนและเสียงขึ้นลำกล้องปืนดังมาจากเบื้องหน้า
หลินอวิ๋นรีบหลบไปหลังซากกำแพง พอชะโงกหน้าออกไปดูก็เห็น
กองกำลังป้องกันเมืองในเครื่องแบบสีเทาอมเขียวกลุ่มหนึ่งกำลังเร่งฝีเท้าถอยมา มีคนราวยี่สิบกว่าคน ในจำนวนนี้เป็นทหารป้องกันเมืองสวมเครื่องแบบ 16 คน ส่วนอีก 8 คนไม่ได้สวมเครื่องแบบ ทุกคนล้วนได้รับบาดเจ็บ หนึ่งในทหารป้องกันเมืองยังมีผ้าพันแผลที่แขนซึ่งชุ่มเลือดซึม