เช้าวันถัดมา ณ สำนักศึกษาระดับสูงแห่งแรกของชิงเฉิง
นักเรียนชั้นมัธยมปลายปีสามกว่าพันคนในชุดเครื่องแบบเดียวกันมารวมตัวกันที่สนามกีฬา ใบหน้าของทุกคนเต็มไปด้วยความตื่นเต้นและประหม่า
บนเวทีประธาน ผู้อำนวยการวัยผมขาวโพลนสวมชุดจงซานเรียบกริบ ยืนหลังตรงสง่างามดุจต้นสน
เขาเพียงโคจรพลังปราณและโลหิตในร่างเล็กน้อย เสียงทุ้มกังวานก็แผ่ไปทั่วสนามราวกับระฆังใบใหญ่
“อสูรต่างเผ่าอาละวาด มนุษย์ต้องหดตัวอยู่หลังกำแพงสูง นักยุทธ์คือปราการด่านสุดท้ายที่คอยปกป้องอารยธรรม
ในยุคนี้ วิถียุทธ์ไม่ใช่เพียงสิ่งที่แต่ละคนมุ่งแสวงหา แต่ยังเป็นเส้นเลือดใหญ่ของประเทศด้วย การสอบเข้ามหาวิทยาลัยสายยุทธ์ระดับประเทศจึงเป็นกลไกสำคัญที่ประเทศมังกรใช้คัดเลือกบุคลากรด้านยุทธ์และเสริมกำลังป้องกันประเทศ ผลสอบนี้จะกำหนดอนาคตของพวกเธอ และอาจถึงขั้นกำหนดอนาคตของมนุษยชาติทั้งหมด...”
“ผมหวังว่าพวกเธอจะจำเอาไว้ ไม่ว่าในอนาคตจะไปถึงจุดไหน หรือกลายเป็นคนแบบใด ก็อย่าลืมปณิธานแรกเริ่มในวันที่ยืนอยู่ตรงนี้!”
เสียงของผู้อำนวยการหนักแน่นกังวาน ทั้งยังแฝงแรงสั่นสะเทือนของพลังปราณและโลหิตที่ทะลุทะลวงเป็นพิเศษ ทุกถ้อยคำประทับลงในใจของนักเรียน
นักเรียนที่สนามกีฬาต่างฟังจนเลือดลมพลุ่งพล่าน กำหมัดแน่น ดวงตาเปี่ยมด้วยความมุ่งมั่น
“หลินอวิ๋น!”
เสียงใสกังวานดังมาจากด้านข้าง
ซูเนี่ยนเหอในชุดนักเรียนเรียบร้อยดูบริสุทธิ์สดใส เบียดออกมาจากแถวด้านหน้า ผมหางม้าสูงไหวเบา ๆ ตามจังหวะการเคลื่อนไหว ใบหน้าเปื้อนรอยยิ้มสดใส
เธอวิ่งมาหาหลินอวิ๋น กวาดตามองเขาตั้งแต่หัวจรดเท้า ก่อนยื่นเครื่องดื่มชูกำลังให้ขวดหนึ่ง
“เอานี่ เติมพลังหน่อย เมื่อคืนตื่นเต้นจนนอนไม่หลับหรือเปล่า?”
“ก็ปกติดี” หลินอวิ๋นรับเครื่องดื่มมาแล้วยิ้ม “ไม่มีอะไรต้องตื่นเต้นหรอก”