พี่เฮยชักดาบออกมา สะบัดของเหลวที่ติดอยู่ทิ้ง ลมหายใจยังคงสม่ำเสมอ ทว่าสีหน้ากลับเคร่งเครียดไม่คลาย
เขาเงยหน้ามองใยแมงมุมที่แผ่กระจายเต็มเพดาน รวมถึงเสียงฝีเท้าเล็ก ๆ ที่ดังต่อเนื่องมาจากส่วนลึกของทางเดิน ก่อนตะโกนเสียงเข้มว่า “มัวยืนอึ้งกันอยู่ได้! พวกมันไม่ได้มีแค่นี้ ยังมีกองใหญ่ตามมาอีก!”
หลินอวิ๋นได้สติกลับมาเช่นกัน เขาเร่งใช้ย่างก้าวเหยียบวายุ พุ่งเข้าใส่แมงมุมเงามืดสองตัวที่กระโจนใส่นายพรานซึ่งได้รับบาดเจ็บ
เขาไม่ได้รับใยแมงมุมตรง ๆ แต่เบี่ยงตัวหลบพร้อมไถลแนบพื้นไปข้างหน้า กำปั้นขวารวบรวมพลังแล้วกระแทกเข้าที่สีข้างของแมงมุมเงามืดอย่างแรง
เสียงทึบดังปัง พลังหมัดวัชระทะลวงผ่านเกราะเข้าไป แมงมุมเงามืดส่งเสียงร้องแหลม ร่างใหญ่โตโงนเงน ก่อนขาทั้งแปดจะอ่อนยวบและล้มลงกับพื้น
แมงมุมเงามืดอีกตัวหันมาพ่นใยใส่เขา หลินอวิ๋นแตะปลายเท้ากับพื้นแล้วทะยานพลิกตัวกลางอากาศ ใยแมงมุมเฉียดผ่านพื้นรองเท้าไปติดผนัง ก่อนกัดกร่อนจนเกิดรอยบุ๋มขึ้นในพริบตา
ทันทีที่เท้าแตะพื้น มีดสั้นก็ชักออกจากฝัก เขาแทงเข้าไปในช่องระหว่างข้อขาของแมงมุมเงามืดอย่างแรง แล้วบิดข้อมือ ทำให้ขาของมันขยับไม่ได้ไปครึ่งหนึ่ง
เมื่อหลินอวิ๋นกับนายพรานคนอื่นช่วยกันจัดการแมงมุมเงามืดที่กระจัดกระจาย พี่เฮยจึงมีเวลาลงมือ เลือกจัดการพวกตัวใหญ่ที่เป็นกำลังหลักโดยเฉพาะ
กลางโถงใหญ่ แสงดาบกับเงาหมัดปะทะสลับกัน เสียงใยขาดและเสียงกระดองแตกประสานเป็นระลอก
แต่จำนวนแมงมุมเงามืดมีมากเกินไป พวกมันยังคงทะลักออกมาจากทางเดินใต้ดินไม่ขาดสาย ราวกับทั้งรังย้ายตามอุโมงค์ใต้ดินมาถึงที่นี่