เสียงทึบดังปึง หมัดกระแทกจมลงไปในเนื้อนุ่มอย่างจัง เสียงกระดูกแตกหักดังอู้อี้ตามมา
ร่างของเต่าเกราะเหล็กแข็งทื่อขึ้นมาทันที ก้ามขาคู่หน้ากางออกเป็นครั้งสุดท้าย ก่อนจะค่อย ๆ ห้อยลงกระแทกพื้นเบา ๆ หนวดของมันแน่นิ่งไปโดยสิ้นเชิง
หลินอวิ๋นชักหมัดกลับแล้วหอบหายใจเล็กน้อย ใช้เวลาไม่ถึงครึ่งนาที ทุกอย่างจบลงอย่างรวดเร็วและเด็ดขาด
เขาย่อตัวลง หยิบมีดพับออกมา เตรียมชำแหละกระดองกับแก่นผลึก ทว่าความเย็นเยียบจาง ๆ ที่แผ่นหลังกลับทวีความชัดเจนขึ้นฉับพลัน
ในเวลาเดียวกัน พื้นดินสั่นสะเทือนเบา ๆ หลังกองเศษอิฐที่อยู่ไม่ไกล มีเสียงขุดดินหนัก ๆ ดังขึ้นพร้อมเสียงหอบหายใจครืดคราด
กลิ่นคาวเลือดดึงดูดสิ่งที่รับมือยากยิ่งกว่าเข้ามา
เขายืดตัวขึ้นทันที จ้องมองไปข้างหน้าอย่างระแวดระวัง กลางลานโล่งมีสัตว์ยักษ์สีเทาอมน้ำตาลตัวหนึ่งกำลังก้มหน้าคุ้ยซากเน่าเปื่อยในกองอิฐแตก
มันยาวถึงสองเมตร สันหลังนูนขึ้นเป็นแนวสันกระดูกเรียงกัน ราวกับมีหินฝังอยู่ ผิวหยาบกร้านเหมือนเปลือกไม้เก่าและเป็นด้าน
เขี้ยวยื่นพ้นปาก ทุกครั้งที่หายใจจะมีไอขาวพ่นออกมา
สัตว์สันหลังหิน ขั้นหนึ่งช่วงปลาย
หลินอวิ๋นใจสะท้าน
สัตว์ต่างเผ่าชนิดนี้อยู่ลำพัง หนังหนาเนื้อแน่น แรงพุ่งชนมหาศาล หากเข้าปะทะตรง ๆ มันสามารถชนแผ่นเหล็กหนาครึ่งเมตรจนหักได้ รับมือยากกว่าเต่าเกราะเหล็กหลายเท่า
แต่กระดูกสันหลังกับเขี้ยวของมันเป็นวัตถุดิบชั้นดีสำหรับตีอาวุธสงคราม หากได้มาครบชุดก็ขายได้เกือบหนึ่งแสนเงินแคว้นมังกร
เขาสูดหายใจเข้าลึก ๆ ก่อนใช้ปลายเท้าแตะพื้นเบา ๆ แล้วพุ่งออกมาจากหลังซากกำแพง
สัตว์สันหลังหินระแวดระวังขึ้นทันที มันหันขวับ ดวงตาโตเท่ากระดิ่งทองแดงจ้องหลินอวิ๋นเขม็ง เสียงคำรามต่ำในลำคอดังก้องราวฟ้าร้อง
หลินอวิ๋นยังไม่ทันยืนมั่นคง มันก็ถีบพื้นด้วยขาทั้งสี่ พุ่งตรงเข้ามาพร้อมเสียงลมหวีดหวิว ร่างมหึมาทำให้พื้นสั่นไหวตามไปด้วย
หลินอวิ๋นเบี่ยงตัวไถลหลบ หมัดขวากระแทกเข้าที่สีข้างของมันตามแรงส่ง