ชานเมืองทางใต้ของชิงเฉิง คฤหาสน์ตระกูลหวัง
หวังต้าหลงฟังเสียงสัญญาณว่างจากปลายสาย คิ้วขมวดมุ่น ก่อนจะขว้างโทรศัพท์ลงบนโต๊ะอย่างแรง
“เล่นบ้าอะไรกัน!”
เขาเดินวนอยู่ในห้องสองสามก้าว ใจครุ่นคิดไม่หยุด
อากุ่ยโทร. มาอยู่ดี ๆ แต่กลับไม่พูด หมายความว่ายังไง?
ภารกิจล้มเหลวหรือ?
เป็นไปไม่ได้
อากุ่ยอยู่จุดสูงสุดของขั้นผู้ฝึกยุทธ์ การฆ่าหลินอวิ๋นไม่ใช่เรื่องยากเลย
ถ้าอย่างนั้นก็หักหลังเขา?
หวังต้าหลงหยุดเดินกะทันหัน สีหน้าบึ้งตึง
เขานึกถึงก่อนหน้านี้ที่อากุ่ยเรียกเงินเพิ่ม แถมยังบอกว่าหลินอวิ๋นมีของมีค่าอยู่กับตัว
เจ้านั่นคงเจอสมบัติอะไรบางอย่างบนตัวหลินอวิ๋น เลยคิดฮุบไว้คนเดียว ถึงขั้นไม่เอาเงินส่วนที่เหลือด้วยซ้ำ
“ไอ้พวกไร้จรรยาบรรณ”
หวังต้าหลงถ่มน้ำลาย สีหน้าหม่นคล้ำ
แต่เขาก็ไม่กล้าไปเอาเรื่องอากุ่ยจริง ๆ
หมอนั่นเป็นพวกสิ้นคิดที่พร้อมตายได้ทุกเมื่อ หากไปยั่วจนโมโหแล้วถูกกัดกลับขึ้นมา คงไม่คุ้มกัน
อย่างไรเสีย เงินมัดจำจ่ายไปแค่หนึ่งล้าน ขอเพียงหลินอวิ๋นตาย เป้าหมายก็สำเร็จแล้ว
ส่วนสมบัติอะไรที่หลินอวิ๋นมีอยู่กับตัว ในฐานะคุณชายใหญ่ตระกูลหวัง เขาไม่เห็นจะสนใจเศษเงินแค่นั้น
หวังต้าหลงกลับไปนั่งบนเก้าอี้ ยกถ้วยชาขึ้นจิบหนึ่งคำ อารมณ์ค่อย ๆ สงบลง
เรื่องนี้ก็ปล่อยให้ผ่านไปแบบนี้แล้วกัน
……
ทางด้านหลินอวิ๋น หลังจากกินเสบียงแห้งไปเล็กน้อย เขาก็กอดสัมภาระนอนพักรักษาตัวอยู่บนเตียง
ด้วยสภาพตอนนี้ แค่ลงมือยังลำบาก ยิ่งไม่ต้องพูดถึงการออกไปล่าสัตว์
ถ้าไม่ต้องขยับได้ก็ยิ่งดี
ก่อนแผลจะหาย ห้ามบุ่มบ่ามเด็ดขาด
ถึงอย่างนั้น หลินอวิ๋นก็ไม่กล้าหลับลึกเกินไป
เมื่อครู่เขาตรวจดูแล้วว่าฐานที่มั่นแห่งนี้ไม่มีทหารรักษาเมือง ดูท่าจะเป็นกลุ่มนักล่าที่รวมตัวกันเอง
ไม่มีหน่วยงานรัฐรับรอง ต่อให้มีหลักประกันความปลอดภัยขั้นพื้นฐาน ก็ยังอาจเกิดเหตุไม่คาดฝันขึ้นได้